หญิงงามในคราบแม่ค้า

ฉินมู่อิงตื่นตั้งแต่ฟ้ายังไม่สาง แสงไฟจากตะเกียงในห้องครัวสว่างราง ๆ ก่อนใครในละแวกนี้ นางอุ่นซุปเมื่อคืนที่ยังเหลือครึ่งหม้อและเคี่ยวยาให้อาเหยียนไปด้วย

"เขาถูกพิษร้ายแรงหรือไรถึงต้องใช้หมอเทวดา"

นางไม่มีความรู้เรื่องเหล่านี้แต่นางมีวิธีบริหารจัดการเพื่อเสาะหาหมอดี ๆ มารักษาเขาได้

"หมอเก่ง ๆ ในโลกนี้ต้องมีแน่ ขอแค่มีเงินจ่ายและวาสนาที่มีต่อกัน"

ภายในห้องนอน อาเหยียนนอนหลับสนิทท้องฟ้าเริ่มสว่างแต่ยังไร้แสงแดด ไม่นานเขาก็ลืมตาตื่นขึ้นมา

ฉินมู่อิงนำยาต้มและซุปมาให้ วันนี้นางทำข้าวต้มและผัดผักเพิ่ม

"ข้าจะไปขึ้นเขาแต่เช้าเผื่อหาของมาขายได้ ท่านอยู่คนเดียวดูแลตัวเองด้วย"

เขาลุกขึ้นนั่งเชื่องช้าเหมือนร่างกายอ่อนเพลียลง

"เจ้า...ไม่กลัวหรือ"

สายตาของเขาดูกังวลแม้ก่อนหน้านี้นางจะขึ้นเขาไปหลายรอบแล้วก็ตาม

นางส่ายหน้าแววตามั่นใจอย่างที่ไม่เคยเห็น

การเดินขึ้นภูเขาวันนี้เร็วขึ้นกว่าวันก่อน ๆ นางจำเส้นทางได้จากความทรงจำเดิม เดินลัดเลาะเข้าไปด้านในที่อากาศเริ่มเย็นลงเรื่อย ๆ

นางหยุดยืนมองเบื้องหน้าแม้จะไม่แปลกใจมากก็อดตื่นตะลึงไม่ได้ นางเงยหน้ามองต้นพุทราของยุคโบราณ กิ่งก้านมันโค้งโน้มลงมาเพราะน้ำหนักของผลทรงกลมรีขนาดใหญ่กว่าหัวแม่มือ ผิวมีสีเขียวสลับแดงเข้มจนเกือบเป็นสีเลือดหมู ดูมันวาวราวกับเคลือบด้วยขี้ผึ้ง

นางเคยกินพุทราป่าแบบนี้มาแล้วหลายครั้งในโลกเดิม รสชาติเปรี้ยวนำหวานตาม เนื้อกรอบแน่น สรรพคุณช่วยบำรุงตับและม้าม ที่สำคัญที่สุดคือช่วยกล่อมประสาทให้หลับสบาย นั่นเป็นสิ่งจำเป็นสำหรับการฟื้นฟูร่างกายคนป่วย

"นับว่าเป็นของดีได้เหมือนกัน"

นางพึมพำแล้วเอาตะกร้ามาวางเตรียมไว้หาไม้ยาว ๆ มาฟาดตามกิ่งต่าง ๆ จนผลพุทราร่วงหล่นเกรียวกราว ถ้ากิ่งไหนอยู่ต่ำลงมานางก็กระโดดโน้มลงมาแล้วเก็บสด ๆ กับต้นอย่างเพลิดเพลิน พุทราป่ามีรสชาติหวานกว่าพุทราทั่วไป ยิ่งอยู่ในป่าลึกและผลใหญ่กว่านั่นย่อมหมายถึงขายได้ราคาสูงกว่าแน่นอน

เวลาผ่านไปครู่ใหญ่พุทราเต็มตะกร้าแต่ยังเหลืออีกมาก นางเดินไปเด็ดใบไม้ขนาดใหญ่มาปิดเอาไว้มิดชิดราวกับกลัวจะบอบช้ำ จากนั้นสะพายตะกร้าที่หนักอึ้งเข้าที่หลังเดินออกมาทันที

นางเดินกลับบ้านอย่างทุลักทุเลจากน้ำหนักเกินพอดีที่หลัง ระหว่างทางลงจากเขามีคนเดินผ่านสองสามคนแม้จะไม่เห็นด้านในแต่กลิ่นหอมโชยออกมาจากตะกร้าทำให้ชาวบ้านหัวเราะ

"ขึ้นเขาเหนื่อยแทบตายแต่เก็บพุทราป่าเปรี้ยว ๆ กลับมา บ้านเจ้ายากจนถึงขนาดกินพุทราประทังความหิวเชียวหรือ"

พวกเขาส่ายหน้าเดินผ่านนางไป คนที่นี่ไม่เก็บพุทราติดตัวมามากมายจนแทบแบกไม่ไหว เพราะมันเป็นเพียงของป่าไว้ให้กระรอกแทะกินเล่น สำหรับผู้อื่นแค่เด็ดมาลองชิมลูกสองลูกก็คายทิ้งเนื่องจากรสชาติเปรี้ยวจัดของมัน

"ไม่รู้จักของดีซะแล้ว เป็นทั้งอาหารและยา"

นางพูดคนเดียวตามหลังคนกลุ่มนั้นมุ่งหน้าเดินต่อจนกระทั่งถึงบ้าน นางรีบวางตะกร้าลงพลางทุบกำปั้นเล็กไปตามบ่าไหล่คลายความเมื่อยล้า

อาเหยียนเดินมาจากหลังบ้าน เห็นตะกร้าวางบนพื้นจึงเร่งฝีเท้าที่เรี่ยวแรงไม่มากเข้ามาหา ถามด้วยเสียงไม่ดังมากนัก

"เจ้าไปหามาจากที่ไหน หากไม่ไหวควรเอามาน้อย ๆ น่าจะพอ"

นางนั่งลงพลางหยิบกาน้ำชาบนโต๊ะรินใส่ถ้วยกินไปสองถ้วยดับกระหาย

"ถ้าเอามาน้อยไม่น่าจะพอขาย ข้าก็เลยเอามาให้เต็มนั่นแหละ ยังเหลืออีกมาก เขตนั้นเหมือนไม่เคยมีใครเข้าไปเลยนะ"

นางกระซิบบอกเขา แววตาคมกริบของชายหนุ่มเบิกขึ้นเล็กน้อย นางเพิ่งขึ้นเขาไม่กี่ครั้ง ทุกครั้งมีเพื่อนบ้านไปด้วยกัน ครั้งนี้นางไม่เอ่ยถึงเพื่อนร่วมทางสักคนและยังเข้าป่าลึกที่อันตรายกว่าที่ชาวบ้านธรรมดาไม่กล้าย่างกรายเข้าไป

"เจ้าไปคนเดียวหรือ"

"ใช่ เอ๊ย เจอลุงหวังกับเสี่ยวจิ่วออกจากบ้านพอดีข้าเลยตามเขาไป"

นางตอบได้อย่างลื่นไหล

"ถ้าไม่เจอล่ะ"

เขายังถามต่อ

"ก็...ไปกับกลุ่มใหม่ มีคนไปทุกวัน"

อาเหยียนเงียบลง หากถามคำถามต่อไปนางก็คงแถได้ไม่สิ้นสุด คิดถึงตรงนี้มุมปากหยักยกขึ้นเล็กน้อย พลางคิดว่านี่นางก็เอาตัวรอดเป็นหรือไร

"ช่างเถอะ ๆ ข้ากลับมาได้ก็พอ ข้าจะคัดพุทราไว้ขายสดและตากแห้งด้วย จะแบ่งไว้ต้มบำรุงให้ท่านส่วนหนึ่ง"

นางกล่าวแผนการอย่างร่าเริง สายตาคู่คมวูบไหวก่อนกลับเป็นปกติอย่างไม่ทันสังเกต

"ข้าจะช่วยเจ้า"

เขาหยิบถาดมาเตรียมไว้ โดยที่ฉินมู่อิงหมดสิทธิ์ปฏิเสธ

"อ้อ ได้สิ แต่ถ้าเหนื่อยต้องรีบบอกข้านะ"

นางกำชับเขาเหมือนแม่ห่วงใยลูกชาย อาเหยียนเพียงยิ้มบางเอ่ย

"ข้า...ไม่เป็นไร"

สองสามีภรรยานั่งคัดพุทราสดด้วยกันเงียบ ๆ จู่ ๆ อาเหยียนก็พูดขึ้นมา

"เจ้ารู้หรือว่าพุทราป่ามีประโยชน์อะไรบ้าง"

นางตอบโดยไม่เงยหน้ามองเขา

"อย่างน้อยก็อร่อยแหละ คราวหน้าข้าจะเอามาเคลือบน้ำตาลเสียบไม้ขายให้เด็ก ๆ"

นางยิ้มหวานกระตือรือร้นอย่างคนที่ไม่รู้จักเหน็ดเหนื่อย

ทั้งคู่คัดเลือกลูกที่มีขนาดใหญ่ผิวตึงสีแดงก่ำได้ส่วนหนึ่งเช็ดจนขึ้นเงา ฉินมู่อิงนำใบไม้ใหญ่ที่เด็ดมาด้วยห่ออย่างประณีตได้สี่ห่อขนาดกลาง นางจะเอาส่วนนี้ไปขายให้โรงเตี๊ยมในเมือง

"ของสดจะได้ราคาไม่สูงมาก"

อาเหยียนบอกกับนางไว้ล่วงหน้าไม่อยากให้คาดหวังสูงเกินไป

"ไม่เป็นไร อย่างน้อยก็ได้เงิน ราคาสูงจะอยู่ที่ผลแห้งมากกว่า กลับมาจากในเมืองข้าถึงจะมาทำตากแห้ง"

นางตอบสบาย ๆ

"ผลแห้งเจ้าจะไปขายที่ไหนหรือ"

"ผลแห้งเป็นยา ข้าจะเอาไปขายร้านขายยา"

คำตอบคล่องแคล่วเช่นนี้ไม่มีทางเป็นลักษณะของฉินมู่อิงคนเก่าเป็นแน่ แต่อาเหยียนก็ไม่เข้าใจว่านางจะเปลี่ยนแปลงตัวเองได้ภายในช่วงไม่กี่วันแนบเนียนขนาดนี้

เป็นเช่นนี้ก็สงบดีไปอีกอย่าง แต่เขายังวางใจไม่ได้ หากนางไม่พอใจขึ้นมาอาจจะขุดคำพูดด่าทอเขาขึ้นมาไม่วันใดก็วันหนึ่ง

รุ่งเช้านางสะพายตะกร้าใบเดิมออกไปแต่เช้าหลังเตรียมอาหารและยาให้อาเหยียน ระยะนี้อากาศแปรปรวนร่างกายของเขาแย่ลงเล็กน้อยเขาจึงตื่นขึ้นเมื่อแสงแดดทอแสงอบอุ่นแล้ว

เขามองออกไปด้านนอกหน้าต่าง หน้าบ้านเงียบสนิท ยามสายแล้วคนในหมู่บ้านต่างออกไปทำงานกันหมด แม่บ้านที่อยู่บ้านคงสาละวนกับงานบ้าน

เขาเลื่อนสายตากลับเข้ามามองเห็นชามใส่อาหารปิดฝาอย่างดีวางอยู่บนโต๊ะพร้อมชามยา นึกถึงก่อนที่ฉินเหวินเสียชีวิตเขามักเตรียมไว้ก่อนออกไปล่าสัตว์

สำหรับฉินมู่อิงนางไม่เคยสนใจมาแต่แรกแล้วจนกระทั่งแต่งงานกัน อาเหยียนลุกขึ้นช้า ๆ ล้างหน้าทำธุระส่วนตัวเสร็จก็มานั่งกินข้าว

"นางก็ทำอาหารได้ไม่เลว"

เขากินช้า ๆ จนอิ่มแล้วเก็บไปล้างเก็บเรียบร้อย เห็นพุทราที่เหลือครึ่งตะกร้าเขาจึงนำไปล้างและต้มเพื่อตากแห้งไว้รอนาง

เขาต้มเพียงส่วนหนึ่งอีกส่วนหนึ่งเก็บไว้ให้นางเผื่อนางเก็บไว้กินและทำประโยชน์อย่างอื่นได้

ที่โรงเตี๊ยมขนาดใหญ่ใจกลางเมือง ฉินมู่อิงยืนอยู่ด้านหน้า ทันทีที่เสี่ยวเอ้อหนุ่มเห็นโฉมหน้างดงามของนางก็ตาเป็นประกาย ถามไถ่ได้ความว่านางมาขายพุทราป่าพร้อมเปิดให้ดูผลสด ๆ ขนาดใหญ่กว่าพุทราทั่วไป เขาแสร้งทำเป็นประจบหลงจู๊ให้รับซื้อ

"หลงจู๊ขอรับ พุทรานี่สวยจริง ๆ นาน ๆ จะเห็นของป่าดีขนาดนี้"

ก่อนจะหันมามองนางด้วยสายตากรุ้มกริ่ม หลงจู๊มองใบหน้าสวยสลับกับมองพุทรา ยืดตัวขึ้นกล่าวเสียงเรียบ

"แม่นาง หากอยากได้ราคาที่สูงกว่าตลาดสักหน่อย ไปนั่งจิบน้ำชากับข้าที่ห้องรับรองด้านหลังดีหรือไม่ ข้ามีเรื่องอยากหารือกับเจ้าเป็นการส่วนตัว"

เสี่ยวเอ้อหน้าเสียเล็กน้อยแต่ก็พยักพเยิดตามเขา

ฉินมู่อิงยิ้มเหยียดเย็นชาตอบกลับทันควัน

"น้ำชาของท่านข้าคงไม่กล้าดื่ม พุทราของข้ามีค่าเพราะมันมาจากป่าลึก ถ้าให้ราคาจริงไม่ได้ก็เก็บน้ำชาของท่านไว้ดื่มล้างปากเถิด"

นางสะบัดหน้าหนี เดินออกจากร้านท่ามกลางสายตาตกตะลึงของหลงจู๊และเสี่ยวเอ้อ นางเดินไปยังโรงเตี๊ยมอีกด้านก็ยังพยายามกดราคา แต่นางก็ไม่ยอมลดตัวลงไปเจรจาด้วย

นางมาหยุดยืนขายที่ตลาดอีกฝั่งอย่างไม่ง้อใคร ไม่นานก็มีคุณชายท่าทางภูมิฐานเดินเข้ามา

เขามองพุทราแล้วมองใบหน้าหมดจดของนาง พลางนึกในใจว่าสตรีงดงามเช่นนี้เหตุใดมาขายของป่าตัวคนเดียว

"พุทราผลใหญ่น่ากิน ข้าเหมาหมด"

เขาจ่ายเงินโดยไม่ต่อสักคำ ก่อนจะถามหยั่งเชิง

"แม่นางมาจากหมู่บ้านใดหรือ"

"หมูบ้านเวยเซียงเจ้าค่ะ"

นางดีใจที่ขายหมดทันทีจึงบอกชื่อหมู่บ้านไปโดยไม่คิดมาก เพราะคิดว่าเป็นเพียงลูกค้าชั้นดี แต่เขากลับมองนางด้วยสายตามีเลศนัย แฝงความพึงพอใจบางอย่างก่อนจะเดินจากไปพร้อมผู้ติดตาม

เขาทวนชื่อนั้นในใจระหว่างทาง พลางนึกถึงแผนที่เขตการปกครองที่เพิ่งอ่านมา หมู่บ้านนั้นเป็นจุดที่กันดารที่สุดในแถบนี้ ดินแตกระแหงและตัดขาดจากโลกภายนอกยามฤดูน้ำหลาก ความจริงที่ว่าสตรีรูปร่างอ้อนแอ้นและงดงามราวกับคุณหนูในห้องหอคนนี้ เดินเท้ามาจากสถานที่ที่ลำบากเช่นนั้นเพียงเพื่อขายพุทราป่าไม่กี่ห่อ ทำให้เขามองนางด้วยสายตาที่ลุ่มลึกขึ้นไปอีก

"ความงามที่ผุดขึ้นกลางกองขยะงั้นหรือ น่าสนใจจริง ๆ"

เขาคิดพลางขึ้นรถม้าวกกลับไปอีกด้านหนึ่ง