คำถามที่ไม่มีคำตอบ

ฉินมู่อิงเดินจากมาด้วยความสะใจ นางเดินกลับบ้านพลางคิดไปตามทาง ไม่ว่าโลกยุคไหนก็ยังมีคนที่เหยียดหยามผู้ที่ดูด้อยกว่า นางมีเกราะป้องกันที่แข็งแกร่งติดตัวมา การโดนดูแคลนเช่นวันนี้นางจึงไม่แสดงความอ่อนแอออกมา ความทรงจำร่างเก่าผุดขึ้นมาในทันใด เมื่อก่อนฉินมู่อิงไม่เคยพบปะผู้คนมากมายขนาดนี้ หากสายตาเหล่านั้นมองดูหมิ่นนางเพียงนิดนางก็เกิดน้อยเนื้อต่ำใจร้องไห้กลับบ้านไปแล้ว

นางเดินคิดเพลิดเพลินไปเรื่อย ชมธรรมชาติของป่าสองข้างทางไปด้วย บนถนนหนทางในวันนี้ไม่เงียบเหงา มีเกวียนผ่านมาบ้างและผู้คนสัญจรผ่านกันไปมาไม่ขาดระยะ แต่วันที่นางโดนปล้นเหตุใดถึงไม่มีบรรยากาศแบบนี้เกิดขึ้น

แต่หากไม่มีการปล้น ร่างเดิมคงไม่ตายและนางก็คงไม่ได้มายืนอยู่ตรงนี้

ฉินมู่อิงกลับมาถึงบ้านพอดีกับที่อาเหยียนเดินมาหน้าบ้าน

"กลับมาแล้ว"

นางทักทายเสียงสดใส เผยรอยยิ้มหวานและแววตาเปล่งประกายระยิบระยับอย่างที่เขาไม่เคยเห็น ชวนให้หัวใจคนมองกระตุกวูบหนึ่ง

อาเหยียนชะงักฝีเท้าเล็กน้อยก่อนเดินเข้ามาจะช่วยแบกตะกร้าตามสัญชาตญาณ แม้ร่างกายยังคงประท้วงด้วยความสั่นสะท้านของขาทั้งสองข้าง

"ไม่ต้อง ๆ ข้าไหว"

นางปลดตะกร้าวางลงอย่างคล่องแคล่ว ทว่าจังหวะเงยหน้าขึ้นนางเสียหลักเซเล็กน้อย มือบางเผลอเกาะแขนของเขาเบา ๆ เกิดสัมผัสนุ่มนวลกะทันหัน ดั่งกระแสไฟอ่อน ๆ ที่แล่นปราดเข้าสู่ร่างกายของอาเหยียน มันรวดเร็วและรุนแรงจนทำให้เขาชะงักงันไปทั้งตัว กล้ามเนื้อท่อนแขนเกร็งในทันใด

ดวงตาคมปลาบจับจ้องไปที่ใบหน้าของนางในระยะประชิด กลิ่นหอมอ่อน ๆ ของดอกไม้ป่าผสมกับกลิ่นแดดจากตัวนาง และกลิ่นโสมป่าจาง ๆ จากตะกร้า ยามนี้นางกำลังเงยหน้ามองเขา แววตามุ่งมั่นปนห่วงใยที่ส่งมาทำให้เขารู้สึกเหมือนโลกทั้งใบหยุดหมุน

ฉินมู่อิงเองก็ชะงักไปเช่นกันเมื่อรู้สึกถึงความแข็งแกร่งของท่อนแขนใต้ฝ่ามือทั้งที่เขากำลังป่วย นางเผลอไผลมองสบตาคมคายที่มองตรงมา ดวงตาที่เคยเย็นชาและว่างเปล่ากลับดูฉายแวววูบไหวและซับซ้อนอย่างที่นางไม่เคยเห็นมาก่อน มันดึงดูดและทำให้หัวใจดวงน้อยของนางเริ่มเต้นรัวอย่างไร้จังหวะ

บนความเงียบงัน ทั้งคู่ต่างจมดิ่งลงไปในดวงตาของกันและกัน สัมผัสที่ท่อนแขนกลายเป็นจุดเชื่อมโยงความรู้สึกบางอย่างโดยไม่ต้องมีคำพูดใด ๆ ความเย็นชาในใจของอาเหยียนเริ่มละลายลงทีละน้อย แทนที่ด้วยความอบอุ่นที่แผ่ซ่านเข้ามา ในขณะที่ฉินมู่อิงก็รู้สึกถึงความปลอดภัยและความผูกพันที่ก่อตัวขึ้นอย่างเงียบเชียบในใจ

เนิ่นนานกว่าที่ฉินมู่อิงจะรู้สึกตัว นางค่อย ๆ ละมือออกจากท่อนแขนของเขาอย่างช้า ๆ ทิ้งไว้เพียงรอยอุ่นจาง ๆ ที่ยังคงติดตรึงอยู่ในความรู้สึกของทั้งสองคน

"เอ่อ ข้าขอโทษ"

"ไม่เป็นไร"

ทั้งคู่ผละออกห่างกันเมื่อสติกลับคืนมา นางจึงพูดตัดบทแก้เขิน

"ข้าได้ยากับอาหารมา ข้า...ไปเข้าครัวก่อนนะ"

นางไม่รอฟังคำตอบ รีบหอบตะกร้าใบใหญ่เข้าไปในบ้านทันที อาเหยียนมองตามหลังนางอย่างลืมตัวชั่วขณะ ก่อนเดินไปอีกฟากหนึ่งของบ้าน

เขาหยุดยืนข้างประตู มึนงงว่าตัวเองมาทำอะไร

"ข้าจะมาเอาอะไรนะ"

นึกเท่าไหร่ก็นึกไม่ออก เขาจึงเดินกลับไปที่กองฟืนจัดการเก็บเป็นระเบียบเหมือนที่ทำเป็นประจำ

ระหว่างเก็บของออกจากตะกร้าใบหน้าฉินมู่อิงเห่อร้อนขึ้นมาเล็กน้อย

"ข้านี่มัน...ไม่ปกติแล้ว"

นางสลัดความคิดที่เริ่มจะปรุงแต่งให้ตนเพ้อเจ้อออกไป จัดการเอาซี่โครงหมูและเนื้อออกมาหมัก ก่อไฟต้มยาให้อาเหยียนอย่างคล่องแคล่ว

ในโลกโบราณที่ต้องปรับตัวแทบทุกด้าน นางยังโชคดีว่ายังมีทักษะการเอาตัวรอดติดตัว อย่างน้อยก็ยังก่อไฟโดยใช้ภูมิปัญญาเป็น

กลิ่นน้ำซุปซี่โครงหมูตุ๋นสมุนไพรตลบอบอวลไปทั้งห้องครัวและบ้านข้าง ๆ จนน่าแปลกใจ บ้านใกล้เรือนเคียงไม่เคยเห็นบรรยากาศของครอบครัวเช่นนี้มาก่อนในบ้านหลังนี้ เมื่อก่อนมีเพียงความเงียบปกคลุม หรือหากมีก็เป็นเสียงด่าทอที่ไม่เข้าหูยิ่งนัก จนบางคนผ่านมาได้ยินถึงกับเอ่ยปากว่าน่าเห็นใจคนป่วยที่มาอาศัยอยู่ด้วย

อาเหยียนที่กำลังนั่งลับมีดอยู่หยุดชะงัก เขาไม่ได้ลุกขึ้นหรือแสดงอารมณ์ใดต่อจากนั้น เพียงแค่หยุดไปชั่วลมหายใจแล้วทำงานต่อ

"ดูสิ บ้านหลังนี้ดูมีชีวิตชีวาดีนะ มีแสงไฟสว่างตอนค่ำ ไม่มืดมิดเหมือนก่อน"

"ใช่ เมื่อก่อนข้านึกว่าบ้านร้าง ถ้านางไม่ส่งเสียงด่าก็ไม่รู้ว่ามีคนอยู่"

"ว่าแต่...ข้าไม่ได้ยินเสียงเกรี้ยวกราดของนางมาสักพักแล้วล่ะ"

ชาวบ้านที่ผ่านมาหยุดมองเข้าไปในบ้าน เหมือนมีสิ่งผิดปกติที่พวกเขาไม่เคยเห็น จะว่ายินดีก็ไม่เชิง เพราะสองหูยังอยากฟังถ้อยคำหยาบคายและภายในใจยังอยากเห็นความแตกแยกของผู้อื่น

โต๊ะขนาดกลางวางอาหารที่ตกแต่งหน้าตาสวยงามส่งกลิ่นหอมฉุย ซี่โครงหมูตุ๋นโสมป่ากับผัดผักใส่เต้าหู้ แต่นั่นยังไม่ดูแปลกตาเท่าเล่มเทียนสองเล่มที่ปักอยู่ด้านข้าง แสงสีส้มอ่อน ๆ ชวนให้บรรยากาศยามค่ำอบอุ่นอย่างบอกไม่ถูก

"เจ้าไม่กลัวสิ้นเปลืองหรือ ไฟตะเกียงก็มีแล้ว"

อาเหยียนเอ่ยถามเบา ๆ ขณะนั่งลง หลายวันมานี้นางพูดจาดีกับเขา ทำให้เขาเริ่มสนใจสิ่งที่นางทำมากขึ้น

ฉินมู่อิงตอบอย่างอารมณ์ดีว่า

"แต่เราใช้ไม่หมดเล่ม ไฟสว่างขึ้นบนโต๊ะอาหารทำให้มองเห็นหน้าตาสวยงามที่ตั้งใจตกแต่ง ช่วยให้เจริญอาหาร"

เขาเลิกคิ้วเล็กน้อยเป็นเชิงถาม มึนงงกับความคิดแตกต่างของนาง

"ช่วยเจริญอาหาร?"

นางพยักหน้าหงึกหงักอธิบาย

"ใช่ บรรยากาศบนโต๊ะอาหารที่ดี ช่วยให้อารมณ์แจ่มใสและกินข้าวได้เยอะ ท่านก็กินเยอะ ๆ จะได้มีกำลัง"

เขาชะงักมือ จับตะเกียบไว้แน่น

"เจ้าอารมณ์เปลี่ยนไปเพราะอะไรหรือ"

เขาถามพลางหรี่ตาลง เหมือนจับผิดหรือเหมือนคลางแคลง นางก็ไม่แน่ใจ

"ข้าตระหนักว่าโกรธง่ายก็ตายง่าย ข้าต้องปรับปรุงตัว ท่านอย่ากังวลเลยข้าไม่ด่าอีกแล้ว"

คำตอบที่คลุมเครือถึงจะชวนให้สงสัยมากขึ้นแต่เขาก็ไม่พูดอะไรนอกจากพยักหน้าสั้น ๆ เริ่มคีบอาหารใส่ปากเงียบ ๆ

วันนี้อาเหยียนกินข้าวหมดชาม นางยิ้มให้เขาเอ่ยชื่นชม

"ท่านเก่งมากที่กินข้าวหมด ให้เป็นอย่างนี้ทุกมื้อก็จะแข็งแรงไว"

"เจ้าพูดเหมือนหลอกเด็ก"

เขารู้แก่ใจดีว่าร่างกายตนเองเป็นอย่างไร ที่นางบอกว่าหายไว ๆ นั้นยังห่างไกลความจริงอยู่มากนัก

ฉินมู่อิงถือชามใส่ยาเข้ามา นางประคองอย่างดีราวกับเป็นสิ่งล้ำค่า

"ดื่มยาเถิด ข้าไปหาซื้อยาตัวใหม่ มันช่วยบำรุงเข้มข้นขึ้น ถ้าหาเงินได้มากกว่านี้อีกนิดข้าจะพาท่านไปตรวจละเอียด"

"เคยตรวจแล้ว หมอบอกเองว่าคงมีแค่หมอเทวดาที่ช่วยได้"

นางลืมข้อนี้ไปได้อย่างไร ว่าหมอเคยมาตรวจแล้วว่าเขามีพิษในตัว รักษาวิธีธรรมดาไม่มีทางหายได้แต่กินยาบำรุงเพื่อบรรเทาไว้เท่านั้น

"ข้าถามได้หรือไม่ว่าท่านโดนพิษอะไรมา แล้ว...ท่านมาจากไหนหรือ"

เรื่องที่นางไม่เคยสนใจออกมาจากปากอย่างใคร่รู้

"ข้า...แค่ก ๆๆ"

แต่แล้วเขาก็สำลักยาที่เพิ่งดื่มลงไปได้อึกเดียว นางตกใจรีบเข้าไปลูบหลังให้

"เอ่อ...ค่อย ๆ ดื่มนะ เรื่องนี้ค่อยว่ากันภายหลัง"

นางรู้สึกตัวว่าอาจเสียมารยาทที่ละลาบล้วงและเขาก็ยังไม่พร้อมจะตอบ เขาเพียงยกมือขึ้นเชิงบอกว่าพอแล้วนางจึงหยุดมือแล้วนำชามไปเก็บ

"เช่นนั้น ท่านนอนก่อนเถอะ"

เขายังไม่ทันมองดี ๆ นางก็หายวับไปแล้ว

"ช่างเป็นสตรีที่ว่องไวจริง ๆ"