เข้าเมือง

อาเหยียนได้ยินเสียงโต้เถียงกันครู่หนึ่งก็สงบลง เรื่องปากร้ายใครจะสู้ภรรยาของเขา เพียงแต่นางไม่ได้ด่าเขาแต่ด่าคนอื่นแทน ที่นางบอกว่านางสวยกว่าเสี่ยวหลันนั่นก็ไม่ผิดแม้แต่น้อย

นางสวยมากเกินหญิงชาวบ้านธรรมดา หากไม่นับกิริยาและมันสมองที่มีไม่มากนัก เขาก็คิดว่านางคงเป็นคุณหนูจวนขุนนางชั้นสูงสักจวน แต่เพราะนางเป็นเช่นนี้จึงเชื่อได้สนิทใจว่านางเป็นเพียงสาวชาวบ้านที่หน้าตาดีเท่านั้น

ตั้งแต่วันแรกที่ฟื้นขึ้นมาเมื่อหลายเดือนก่อนดูเหมือนว่าอาเหยียนจะเพิ่งมีอาการดีขึ้นเมื่อสิบสองวันที่ผ่านมา แต่โชคชะตาก็เล่นตลกซ้ำ ๆ เมื่อฉินเหวินเมาเหล้าหนักและเสียชีวิตกลางแดดที่เชิงเขาเมื่อสามเดือนที่แล้ว หลังจากนั้นเพียงสิบห้าวันหัวหน้าหมู่บ้านและเหล่าผู้อาวุโสก็ลงความเห็นว่าเขาควรแต่งงานกับฉินมู่อิงซะ เพื่อป้องกันภัยอันตรายที่จะเกิดขึ้นกับนาง และคำครหาที่จะตามมาภายหลังว่าหนุ่มสาวที่ยังไม่แต่งงานอยู่ด้วยกันตามลำพัง

เขาไม่มีแรงแม้แต่จะตอบปฏิเสธ แต่เพื่อเป็นการตอบแทนฉินเหวินจึงตอบตกลงทั้งที่เพิ่งเริ่มเดินได้เพียงห้าก้าว

ฉินมู่อิงใช่ว่าจะดีใจ ตรงกันข้ามนางกลับหน้าบูดบึ้งตลอดเวลา การมีสามีขี้โรคหมายความว่านางต้องเป็นฝ่ายดูแลและหาเลี้ยงเขาห้ามทอดทิ้ง

นับตั้งแต่วันนั้นเป็นต้นมานอกจากนางจะแสดงความรังเกียจอย่างเปิดเผยนางยังด่าทอทุบตีเขาไม่เว้นวัน แต่อาเหยียนทำได้เพียงอดทนจนกลายเป็นความเย็นชา

"วันนี้ข้าจะเอาของไปขายในเมือง ยาท่านหมดแล้วข้าจะซื้อมาให้นะ"

นางบอกเขาหลังจากเก็บของเสร็จ อาเหยียนนิ่งมองครู่หนึ่งก็เอ่ยถามขึ้น

"ทำอย่างนี้ทำไม"

เหมือนว่าเขาไม่ได้ต้องการคำตอบใด ฉินมู่อิงเห็นว่าความสัมพันธ์ของนางกับเขาไม่สู้ดีนัก นางจึงเดินมานั่งลงใกล้ ๆ ตรงที่เขากำลังไสไม้

"ที่ผ่านมาข้าทำไม่ดีต่อท่าน ข้ารู้สึกผิดมาก ขอโทษนะที่ข้าเป็นคนไม่เอาไหน ข้ากำลังปรับปรุงตัวอยู่ ข้าไม่ยอมกลับไปเป็นคนเดิมแน่นอน"

มือที่ไสไม้หยุดการเคลื่อนไหว เขาไม่พูดออกมาสักคำแต่เมื่อสังเกตให้ดีมีรอยยิ้มจาง ๆ ที่มุมปาก ฉินมู่อิงได้พูดความในใจทำให้นางโล่งอกขึ้น นางก็ลุกขึ้นสะพายตะกร้าออกไป

"ข้าจะรีบกลับมานะ ท่านพักผ่อนให้มาก"

นางหันหลังมาโบกมือให้เขา รอยยิ้มหวานที่ส่งมาทำให้ความเย็นชานั้นอ่อนลงเล็กน้อย

เมื่อมาถึงตัวเมือง ฉินมู่อิงขายของที่เดิม วันนี้นางขายหมดไวจึงรีบเก็บของมุ่งหน้าไปยังร้านขายยาเจ้าประจำที่บิดาเคยบอกไว้ แต่ทว่าป้ายหน้าร้านกลับปิดทำให้นางต้องหันไปหาร้านยาหรูหราอีกฝั่งของถนนแทน

ทันทีที่ก้าวเข้าไป กลิ่นสมุนไพรลอยกระทบจมูกพร้อมกับสายตาดูแคลนของหลงจู๊วัยกลางคนที่มองชุดผ้าเนื้อหยาบของนาง

"ข้าต้องการเทียบยานี้เจ้าค่ะ" 

ฉินมู่อิงยื่นกระดาษแผ่นเก่าให้

หลงจู๊รับไปกวาดสายตามองครู่หนึ่งก่อนจะแสยะยิ้ม หญิงสาวชาวบ้านถึงหน้าตาดูดีแต่การแต่งกายไม่น่าใช่คนมีฐานะ เขาไม่เคยเห็นหน้านางมาก่อน ยิ่งมองยิ่งมั่นใจว่านางคงไม่รู้เรื่องรู้ราวอะไร

 "แม่นาง ยาพวกนี้ล้วนเป็นของหายาก โดยเฉพาะกิ่งหลิวหิมะและรากบัวสวรรค์ ช่วงนี้ขาดตลาดราคาจึงสูงขึ้นเป็นสามเท่า ทั้งหมดนี้ห้าตำลึงเงิน"

ฉินมู่อิงฉุกคิดในใจ

'นี่มันโก่งราคากันหน้าด้าน ๆ'

นางเหลือบมองไปที่ตู้ยาด้านหลัง เห็นห่อสมุนไพรที่เพิ่งนำมาวางใหม่ยังมีคราบฝุ่นบาง ๆ คล้ายของเหลือค้าง

"ห้าตำลึงเงินหรือเจ้าคะ"

 ฉินมู่อิงแสร้งทำตาโตพลางถอนหายใจยาว 

"น่าเสียดายจัง ข้าเพิ่งเดินมาจากร้านสมุนไพรตรงต้นทาง เห็นเขากำลังจะเปิดร้านใหม่พรุ่งนี้และประกาศลดราคาสมุนไพรลงครึ่งหนึ่งเพื่อดึงลูกค้า ข้ากะว่าจะมาร้านท่านเพราะเห็นว่าเป็นร้านใหญ่และซื่อสัตย์ แต่ถ้าท่านบอกว่าของขาดตลาดจนต้องขึ้นราคาขนาดนี้ ข้าคงต้องรอพรุ่งนี้แทน"

นางทำท่าจะดึงเทียบยากลับ ท่าทางนิ่งสงบผิดกับชาวบ้านทั่วไปทำให้หลงจู๊เริ่มลังเล

"เดี๋ยว ๆ ร้านใหม่น่ะหรือจะเก่งเท่าร้านเรา เอาอย่างนี้ ข้าเห็นใจว่าเจ้าต้องรีบใช้ยา ลดให้เหลือสี่ตำลึงเงินเป็นอย่างไร"

ฉินมู่อิงยิ้มบาง ๆ แต่แววตาคมกริบ 

"หลงจู๊เจ้าคะ ข้าเป็นคนหาของป่า ข้ารู้ดีว่ากิ่งหลิวหิมะปีนี้ออกดอกดกมากที่เชิงเขาทางใต้ ราคาตลาดไม่ควรเกินหนึ่งตำลึงด้วยซ้ำ ส่วนรากบัว ถ้าข้าดูไม่ผิด ในห่อนั้นมันเริ่มมีความชื้นแล้วนะเจ้าคะ หากท่านไม่รีบขายออกไปในราคาที่เป็นธรรม อีกไม่กี่วันมันคงกลายเป็นขยะที่ใช้ทำยาไม่ได้เลย"

หลงจู๊หน้าเสียที่ถูกเด็กสาวบ้านนอกอ่านเกมขาด

 "เจ้า... เจ้ารู้ได้อย่างไร"

นางไม่ต่อปากต่อคำให้เสียเวลามากไปกว่านี้ 

"สองตำลึงเงิน สำหรับยาทั้งหมดนี้ ท่านได้ระบายของค้าง ข้าได้ยาไปรักษาคน และข้าสัญญาว่าคราวหน้าถ้าข้าเจอโสมป่าดี ๆ ข้าจะเอามาขายที่ร้านท่านเป็นที่แรก ท่านว่า งานนี้ใครคุ้มกว่ากันเจ้าคะ"

หลงจู๊นิ่งอึ้งไปครู่ใหญ่ ก่อนจะถอนหายใจเหมือนพ่ายแพ้

 "ตกลง สองตำลึงเงินก็ได้"

เขาพูดอย่างขัดใจแล้วเดินเข้าไปหยิบห่อยามาให้ แต่นางไม่ยอมออกจากร้าน เปิดห่อยาออกมาดูตัวยาจนมั่นใจแล้วว่าไม่ถูกย้อมแมว

"ขอบคุณหลงจู๊เจ้าค่ะ ที่ท่านมีสัจจะ"

นางห่อยาไว้ตามเดิมมิดชิดใส่ลงในตะกร้าเดินออกจากร้านอย่างอารมณ์ดี ทิ้งให้หลงจู๊นั่งพัดวีอย่างไม่สบอารมณ์อยู่คนเดียว

หลังจากได้ยาในราคาที่น่าพึงพอใจ ฉินมู่อิงสะพายตะกร้าเดินลัดเลาะไปตามแผงขายของสด นางหยุดพิจารณาซี่โครงหมูอย่างละเอียด นิ้วเรียวเกลี่ยดูเนื้อที่ติดมันเล็กน้อยเพื่อให้ได้น้ำซุปที่หวานหอมและมีพลังงานสำหรับอาเหยียน

"เนื้อแดงสดใสไม่ช้ำ บ่งบอกว่าหมูตัวนี้สุขภาพดี ข้าเอาอันนี้เจ้าค่ะท่านลุง"

 นางเลือกอย่างคล่องแคล่ว ก่อนจะไปหยุดที่แผงขายพุทราจีนเม็ดโตและเก๋ากี้สีแดงที่จะช่วยบำรุงเลือดลมให้สามีที่บ้าน

ขณะที่กำลังจะเดินกลับ สายตาของนางเหลือบไปเห็นแผงขายตำราที่มีบัณฑิตหนุ่มในชุดสะอาดสะอ้านนั่งอยู่ ท่าทางเขามองดูภูมิฐานน่าเลื่อมใส บนแผงมีตำราเล่มหนึ่งวางเด่นอยู่ ฉินมู่อิงเคยชินกับการอ่านรายงานและแผนงานขยับเข้าไปใกล้ด้วยสัญชาตญาณ

นางหยิบตำรากลยุทธ์การปกครองและพิชัยสงครามขึ้นมาพลิกอ่านเพียงครู่เดียว ดวงตาของนางก็เป็นประกาย เนื้อหาข้างในช่างลึกซึ้งและเฉียบคมยิ่งนักจนเผลอจมดิ่งลงไปในตัวอักษรเหล่านั้น

"แม่นาง เจ้าอ่านออกด้วยหรือ" 

น้ำเสียงทุ้มที่เจือไปด้วยความกังขาและดูแคลนดังขึ้น

ฉินมู่อิงเงยหน้าขึ้นเห็นบัณฑิตหนุ่มกำลังหรี่ตามองชุดผ้าหยาบ ๆ ของนาง แววตาของเขาเต็มไปด้วยความสนใจในใบหน้าอันงดงามของนาง แต่เพราะนางดูเป็นเพียงชาวบ้านธรรมดา เขาจึงจงใจใช้ท่าทีถือตัวเพื่อข่มนาง

"เปล่าเจ้าค่ะ ข้าเห็นรูปเล่มมันสวยดี"

ฉินมู่อิงตอบเรียบ ๆ แสร้งทำหน้าซื่อแบบหญิงชาวบ้านที่อ่านหนังสือไม่ออก

บัณฑิตหนุ่มยืดอกขึ้นทันที แววตาฉายความลำพอง

"นั่นปะไร ข้าว่าแล้ว ตำราเล่มนี้เป็นของปราชญ์เมธีจากแคว้นใหญ่ เนื้อหาข้างในลึกซึ้งเกินกว่าที่ชาวบ้านธรรมดาจะเข้าใจได้"

 เขาเริ่มร่ายยาวถึงสรรพคุณของตำรา พล่ามเรื่องคุณธรรมและการวางแผนน้ำไหลไฟดับ หวังจะอวดภูมิความรู้ให้โฉมงามตรงหน้าประทับใจ ฉินมู่อิงยืนฟังนิ่ง ๆ ในใจนึกขำที่เขาแปลเนื้อหาผิดไปหลายจุด แต่หน้าของนางยังคงความซื่อไว้อย่างแนบเนียน

"โอ้โห ท่านช่างเก่งกาจนักเจ้าค่ะ"

ฉินมู่อิงเอ่ยขัดจังหวะเมื่อเห็นเขายังไม่มีทีท่าจะหยุดโอ้อวด

"แน่นอน หากเจ้าสนใจ ข้าจะลดราคาให้พิเศษและอ่านให้เจ้าฟัง ถือเป็นการทำทานความรู้"

 เขาฉีกยิ้มกว้างอย่างมั่นใจว่านางต้องซื้อแน่ ๆ

ฉินมู่อิงมองตำราเล่มนั้นเป็นครั้งสุดท้าย ก่อนจะวางมันลงอย่างเบามือ 

"ถ้าเช่นนั้นก็น่าเสียดายเจ้าค่ะ มันไม่มีประโยชน์สำหรับข้า"

นางส่งยิ้มบาง ๆ ที่ดูเหมือนจะจริงใจแต่แฝงความนิ่งสงบจนบัณฑิตหนุ่มชะงัก

ฉินมู่อิงสะพายตะกร้าเดินจากไปทันที ทิ้งให้บัณฑิตหนุ่มยืนอ้าปากค้างหน้าแดงก่ำกลางตลาด ท่ามกลางสายตาชาวบ้านที่เริ่มหัวเราะเยาะที่เขาหน้าแตกยับเยิน