คำถามจากป้าเจี่ย

นางนับเงินในมือได้ไม่มากนัก แต่ก็พอให้ใจชื้น พอเดินผ่านร้านรวงที่มีผ้าสวย ๆ และขนมหน้าตาน่ากิน แต่นางข่มใจไม่ซื้อแม้แต่อย่างเดียว

"ต้องรอพุทราตากแห้งรอบหน้า ถ้าขายให้ร้านยาได้ราคาดีกว่านี้ค่อยซื้อยาและของกินดี ๆ กลับไปให้อาเหยียน"

นางเดินกลับบ้านด้วยความหวัง ทิ้งปริศนาไว้ที่สายตาของคุณชายผู้จากไปคนนั้น

เมื่อฉินมู่อิงเดินลากสังขารที่เหนื่อยล้ากลับมาถึงรั้วบ้านไม้ไผ่ของหมู่บ้านเว่ยเซียงนางก็ต้องชะงัก ภาพตรงหน้าคืออาเหยียนในชุดผ้าป่านสีซีดที่ดูหลวมโคร่งเพราะความซูบผอม เขากำลังนั่งอยู่บนม้านั่งเตี้ย ๆ หน้าบ้าน มือเรียวยาวที่แม้จะดูอ่อนแรงแต่ยังคงความมั่นคง กำลังหยิบพุทราป่าที่เหลือจากการคัดต้มล้างอย่างประณีต วางเรียงลงบนกระด้งไม้ไผ่อย่างเป็นระเบียบเพื่อให้โดนแดดสุดท้ายของวันอย่างทั่วถึง

อาเหยียนหยิบพุทราลูกหนึ่งขึ้นมาพิจารณา ผิวของมันสะท้อนแสงอาทิตย์เป็นสีแดงก่ำ

ความทรงจำอันโหดร้ายวูบเข้ามาในหัว กลิ่นคาวเลือด ควันไฟ และความเหน็บหนาวในป่าลึกทางเหนือ ในตอนนั้นเขารอดชีวิตมาได้ก็เพราะพุทราป่าที่แห้งเหี่ยวและแคระแกร็นเพียงไม่กี่ลูกที่หล่นอยู่บนพื้นดิน

แต่พุทราในมือนี้กลับต่างออกไป มันทั้งอวบอิ่ม ผิวเต่งตึง และมีกลิ่นหอมสะอาด

'ป่าลึกหลังหมู่บ้านเวยเซียงอุดมสมบูรณ์ถึงเพียงนี้เชียวหรือ'

ฉินมู่อิงเดินเข้าไปใกล้พลางวางตะกร้าเปล่าลง

"ท่านลุกมาทำอะไรคนเดียว ร่างกายยังไม่ดีขึ้นเลย"

นางไม่ได้รอคำตอบ แต่หยิบพุทราสดลูกที่แดงที่สุดจากอีกถาดที่เขาคัดออกมาส่งให้ถึงปากเขา แววตาชายหนุ่มสั่นไหวเล็กน้อย

"ลองชิมดูสิ วันนี้ข้าขายได้ราคาดีเพราะคนชมว่ารสชาติดีมาก"

อาเหยียนมองสบตานางครู่หนึ่งก่อนจะค่อย ๆ อ้าปากรับพุทราลูกนั้น ยามนี้เขารู้สึกว่าตัวเองช่างดูน่าอายเหลือเกิน แต่ทันทีที่ฟันกัดลงบนเนื้อกรอบ รสหวานอมเปรี้ยวที่พลุ่งพล่านอยู่ในปากทำให้เขาชะงักไป

รสชาตินี้ มันไม่ใช่แค่รสของผลไม้ป่า แต่มันเหมือนรสชาติของดินที่อุดมไปด้วยแร่ธาตุและน้ำที่ใสสะอาดที่สุด รสชาติที่เข้มข้นนี้ทำให้เขารู้สึกเหมือนมีพลังงานบางอย่างไหลเวียนเข้าไปในร่างกายที่แสนจะอ่อนแอ

"เป็นอย่างไร รสชาติดีใช่ไหม"

ฉินมู่อิงถามใกล้ ๆ พลางยิ้มภูมิใจ

อาเหยียนเคี้ยวช้า ๆ ก่อนจะพยักหน้า สายตาก็มองหน้าหวานนั้นไปด้วยหัวใจที่เต้นแรงขึ้นเล็กน้อย

"อืม ดีกว่าที่ข้าเคยกินมาทั้งชีวิต"

นางกุลีกุจอยกกระด้งไม้ไผ่จากมือเขาจะเอาไปวางบนหลังคา ทว่าความสูงของนางกลับยื่นไปไม่ถึงแม้จะเขย่งเท้าจนสุดปลายเท้า

อาเหยียนลุกขึ้นยืนชิดด้านหลังนางพลางยื่นแขนยกกระด้งขึ้นวางบนหลังคา แขนของเขาอยู่เหนือหัวของนาง

"อ้ะ... เอ่อ...ข้า"

นางสะดุ้งเมื่อแผนหลังสัมผัสกับส่วนท้องของบุรุษ ทั้งคู่ผละออกราวถูกน้ำร้อน อาเหยียนถอยออกมาก้าวหนึ่งเปิดทางให้นางออกมาจากช่องทางแคบของปลายหลังคาและตัวของเขา

"ข้า...ไม่ได้ตั้งใจ"

ใบหน้าผอมจนเห็นสันกรามเห่อร้อนขึ้นมาทันใด สายตาที่เคยมั่นคงสั่นไหวเล็กน้อย

"ตากแห้งสักสี่ห้าวันก็เอาไปขายได้ ผลสดในถาดนั้นข้าจะเอาใส่ชามไว้กินเล่นได้"

ว่าแล้วนางก็ก้มหน้างุดเบี่ยงตัวเดินผ่านเขาไปเอาพุทราจากถาดจัดใส่ชาม ปล่อยให้เขายืนนิ่งเป็นแท่งหินเพียงคนเดียว

บรรยากาศยามโพล้เพล้ในหมู่บ้านเวยเซียงดูสงบเงียบผิดกับในเมืองที่เพิ่งจากมา ฉินมู่อิงทรุดตัวลงนั่งบนม้านั่งไม้ไผ่ข้าง ๆ อาเหยียน นางหยิบพุทราผลโตที่เขาเพิ่งเช็ดจนขึ้นเงาส่งเข้าปากตัวเองพลางเคี้ยวตุ้ย ๆ ก่อนจะยื่นอีกผลไปจ่อที่ริมฝีปากของชายหนุ่ม

"ท่านลองชิมลูกนี้อีกสิ รสชาติเปรี้ยว ๆ หวาน ๆ สดชื่นเหมือนน้ำค้างบนยอดเขาเลยนะ"

อาเหยียนยกมือเรียวยาวรับไปเคี้ยวช้า ๆ คราวนี้เขามีสติมากขึ้นไม่ได้มองหน้านางจนเผลอไผลอ้าปากอีก รสสัมผัสที่แผ่ซ่านในปากทำเอาเขาชะงักไปครู่หนึ่ง มันไม่ใช่แค่ความหวาน แต่เป็นความสดชื่นที่เหมือนปลุกเรี่ยวแรงที่ตีบตันให้ไหลเวียนขึ้นมา

"ท่านรู้ไหม"

ฉินมู่อิงเริ่มเล่า แววตาของนางเป็นประกายล้อแสงตะเกียงที่เริ่มสลัว

"ตอนที่ข้าข้ามโขดหินใหญ่หลังเขาน่ะ ข้าต้องมุดฝ่าพงหนามเข้าไปลึกมาก กิ่งไม้พวกนั้นมันเหมือนมีชีวิตคอยจะเกี่ยวผ้าข้าไว้ตลอด แต่พอพ้นพงหนามไปได้นะ โอ้โห ต้นพุทราต้นนั้นใหญ่เท่าสองคนโอบ กิ่งก้านมันโน้มลงมาหาข้าเหมือนมันรอให้ข้าไปเก็บมันอย่างไรอย่างนั้นแหละ"

นางเล่าไปพลางทำท่าทางประกอบอย่างสนุกสนาน น้ำเสียงตื่นเต้นเหมือนเด็กน้อยที่เจอขุมทรัพย์

"ข้าเอาไม้ยาว ๆ ฟาดไปไม่กี่ทีก็ได้เต็มตะกร้าแล้ว ตอนนั้นข้ามองลงมาเห็นท้ายหมู่บ้านเราด้วยนะ สวยจนข้าเกือบลืมทางกลับบ้านเลยล่ะ"

อาเหยียนมองใบหน้าที่เต็มไปความสดใสดูมีชีวิตชีวาของสตรีตรงหน้า แววตามั่นใจและสนุกสนานของนางทำให้หัวใจที่เย็นชาของเขาไหววูบ แต่ในขณะเดียวกัน ความรู้สึกหนึ่งก็แล่นเข้ามาจุกที่อก

เขาทั้งทึ่งในตัวนางและสมเพชตัวเอง

เขามองมือของนางที่มีรอยขีดข่วนเล็กน้อยจากกิ่งไม้ แล้วก้มมองมือตัวเองที่ซีดเซียวและสั่นเทาเพียงเพราะแค่ล้างพุทราไม่กี่ลูก

สายตาของเขาที่มองฉินมู่อิงเริ่มเปลี่ยนจากความสงสัยเป็นความขมขื่นลึก ๆ เขาหลบสายตาลงต่ำ จ้องมองถาดพุทราตรงหน้า

"เจ้า... เหนื่อยหรือไม่"

เสียงเขาทุ้มต่ำและแผ่วเบาเหมือนคนหมดแรง

"ที่ต้องมาดูแลคนอ่อนแอเช่นข้า"

ฉินมู่อิงชะงักไปครู่หนึ่ง นางมองออกว่าแววตาคมคู่นั้นกำลังหม่นแสงลงเพราะความคิดฟุ้งซ่านตามประสาคนป่วย นางไม่ได้ตอบคำถามด้วยคำซึ้ง ๆ แต่กลับยัดพุทราอีกลูกเข้าปากเขาดื้อ ๆ

"เหนื่อยสิ เหนื่อยมากด้วย"

นางตอบเสียงใส

"เพราะฉะนั้นท่านก็รีบ ๆ กินพุทรานี่เข้าไปเยอะ ๆ ร่างกายจะได้แข็งแรงไว ๆ จะได้ลุกขึ้นมาช่วยข้าแบกตะกร้าขึ้นเขาไง ท่านเป็นผู้ชายนะอาเหยียน จะปล่อยให้สตรีตัวเล็ก ๆ อย่างข้าไปฟัดกับกิ่งไม้คนเดียวได้ยังไงกัน"

นางหัวเราะร่วนพลางตบไหล่เขาเบา ๆ ความสดใสของนางเหมือนแสงแดดที่พยายามส่องทะลุเมฆหมอกในใจของผู้เป็นสามี

อาเหยียนเคี้ยวพุทราลูกนั้นพลางมองคนข้างตัว รสชาติของมันในตอนนี้ไม่ได้มีแค่ความหวาน แต่มันมีความหวังที่เขาหลงลืมไปนานแฝงอยู่ด้วย

บรรยากาศยามค่ำในหมู่บ้านเวยเซียงเริ่มขรึมลงด้วยแสงสลัวจากตะเกียงน้ำมัน เสียงจิ้งหรีดเรไรประสานเสียงแข่งกับสายลมที่พัดผ่านยอดเขา ชั่วครู่อาเหยียนขอตัวเข้าไปพักขณะที่นางเก็บข้าวของด้านนอกก่อน จนกระทั่งมีเสียงฝีเท้าหนัก ๆ ก้าวเข้ามาที่รั้วบ้านพร้อมเสียงทักทายที่คุ้นเคย

"มู่อิง นอนหรือยัง ข้าเอาแกงมาฝาก"

ป้าเจี่ยเดินจูงมืออาเป่า หลานชายตัวน้อยที่ตาปรือปรอยเดินเซไปมาเข้ามาในลานบ้าน นางเป็นคนที่สนิทกับฉินเหวินมานาน และยังเป็นคนเดียวที่คอยหยิบยื่นน้ำใจให้ครอบครัวนี้เสมอมาตั้งแต่ฉินมู่อิงคนเดิมยังอาละวาดเป็นจนกระทั่งเปลี่ยนไปเป็นคนละคน

"ขอบคุณท่านป้ามากจ๊ะ เกรงใจแล้วคราวก่อนก็เอาไข่มาให้ ข้ายังไม่มีอะไรตอบแทนเลย"

ฉินมู่อิงออกมารับชามแกง กลิ่นหอมของสมุนไพรพื้นบ้านโชยมาแตะจมูก

"พ่อเจ้าตายไป ก็เหลือแต่เจ้านี่แหละที่ต้องคอยดูแลคนป่วย"

ป้าเจี่ยพูดพลางชะโงกหน้ามองเข้าไปในห้องนอนที่แง้มประตูไว้

"อาเหยียนหลับไปแล้วรึ"

"จ๊ะ เพิ่งกินพุทราป่าไป ท่าทางจะเพลียเลยเข้าไปเอนหลังน่ะจ๊ะ"

เมื่อเห็นว่าเขาเข้าไปพักผ่อนแล้ว ป้าเจี่ยก็ขยับเข้ามาใกล้พลางลดเสียงลงแต่ความดังยังชัดเจนพอที่จะลอดผ่านฝาขัดแตะเข้าไปถึงข้างใน

"นี่ ถามจริง ๆ เถอะ ตั้งแต่แต่งงานกันมา พวกเจ้า...เข้าหอกันหรือยัง"

ฉินมู่อิงที่กำลังซดน้ำแกงถึงกับสำลักออกมา ใบหน้าเนียนใสเริ่มแดงเถือกไปถึงใบหู

"ท่านป้า! ถามอะไรอย่างนั้น เขายังป่วยอยู่นะจ๊ะ"

ข้างในห้องนอน อาเหยียนที่นอนหลับตาพักผ่อนอยู่บนเตียงถึงกับเบิกตาโพลงในความมืด ร่างกายเกร็งจนแทบไม่กล้าหายใจ หัวใจเจ้ากรรมดันเต้นรัวแรงจนน่ารำคาญ เขาอายจนอยากจะแทรกแผ่นดินหมู่บ้านเวยเซียงหนีไปเสียเดี๋ยวนี้

"ป่วยก็ส่วนป่วย เรื่องเข้าหอก็ส่วนเข้าหอ"

ป้าเจี่ยว่าพลางหัวเราะร่วน

"ผู้ชายนะแม่หนู ถึงร่างกายจะอ่อนแอเพียงใด แต่เรื่องหน้าที่สามีภรรยามันช่วยให้จิตใจเขากระชุ่มกระชวยนะ เจ้าต้องหัดออดอ้อนบ้าง ยิ่งอากาศเย็น ๆ ยามค่ำคืนเช่นนี้ เหมาะนักเชียว"

ฉินมู่อิงพยายามบ่ายเบี่ยง นางพูดตะกุกตะกักจนลิ้นพันกัน

"คือ... คือว่า... เขายังลุกไม่ค่อยไหวเลยจ๊ะ อีกอย่างห้องหออะไรกัน เตียงก็แคบแค่นั้น"

"แคบสิดี จะได้เบียดกันให้อุ่น"

ป้าเจี่ยตบเข่าฉาดใหญ่พลางหัวเราะเสียงดังลั่นบ้าน

เสียงหัวเราะทรงพลังของป้าเจี่ยทำให้อาเป่าที่นั่งสัปหงกเกือบจะร่วงหล่นจากม้านั่งถึงกับสะดุ้งสุดตัว เด็กน้อยลืมตาโพลงพลางหันซ้ายหันขวาด้วยความตกใจจนตัวโยน ทำเอาบรรยากาศความเขินอายเมื่อครู่กลายเป็นความตลกขบขัน

"โอ๊ย ข้าก็หัวเราะดังไปหน่อย หลานข้าตื่นเลย"

ป้าเจี่ยโอ๋หลานพลางขยิบตาให้ฉินมู่อิง

"จำคำข้าไว้นะ อย่าปล่อยให้สามีเหี่ยวเฉา รีบ ๆ มีเจ้าตัวเล็กมาให้ป้าอุ้มไว ๆ ล่ะ"

เมื่อป้าเจี่ยจูงหลานเดินลับหายไปในความมืด ทิ้งให้ฉินมู่อิงยืนถือชามแกงค้างอยู่ในท่าเดิม นางถอนหายใจยาวเหยียดพลางเดินกลับเข้าห้องนอนด้วยความกระอักกระอ่วน

พอนางก้าวเท้าเข้าห้องมา สายตาก็ไปปะทะกับอาเหยียนที่แสร้งทำเป็นหลับตาพริ้ม แต่หน้าอกที่กระเพื่อมขึ้นลงแรงผิดปกติกับใบหูที่แดงจัดของเขามันฟ้องชัดเจนว่าเขาได้ยินชัดทุกถ้อยคำ