บทที่ 5 เริ่มต้นด้วยความเกลียด

หนึ่งชั่วโมงต่อมา ภัทรวดีต้องเปลี่ยนเสื้อผ้าใหม่ เพราะมีข้อความส่งตรงถึงคุณแม่บ้านให้แต่งตัวหญิงสาวให้เหมาะสม

ภัทรวดีจำใจสวมชุดเดรสยาวสีครีม สวมทับด้วยเสื้อไหมพรมสีขาว ที่คุณแม่บ้านจัดเตรียมให้ เธอมองดูการแต่งตัวที่ค่อนข้างเรียบร้อยและสุภาพ เป็นผู้ลากมากดี

ภายในจิตใจของภัทรวดีกำลังพังทลาย ยิ่งเมื่อเธอเดินลงมาที่โถงด้านล่าง เห็นพีรวิชญ์ยืนรอเธออยู่แล้ว เขาดูดีมากๆ ยังกะจะไปงานประชุมใหญ่ ไม่ใช่ไปโรงพยาบาล

เพราะเขาสวมชุดสูทสีเทาเข้ม ใบหน้าหล่อเหลาคมคาย แต่ดูไปก็ไร้อารมณ์พิศวาส เพราะใบหน้าของเขาก็ยังฉาบไปด้วยความเย็นชา ชายหนุ่มหันมามองเธอแวบหนึ่ง ก่อนจะเดินน้ำหน้าภัทรวดีไปขึ้นรถ

“ไปกันเถอะ” เขาหันไปพูดกับคนขับรถ

โดยที่ไม่มีคำทักทาย ไม่มีคำถามกับภัทรวดีแม้แต่คำเดียว ในใจของหญิงสาวเดือดปุดๆ เหมือนกัน

เขาทำเหมือนเธอเป็นอากาศธาตุ จะถามสักคำว่า... เธอสบายดีไหม อยู่กินที่นี่เป็นอย่างไรบ้าง ก็ไม่มี ภัทรวดีได้แต่เดินตามเขาออกไปที่รถอย่างเงียบๆ

ระหว่างทางไปโรงพยาบาล รถยนต์คันหรูเคลื่อนตัวผ่านถนนในเมืองที่จอแจและคลาคล่ำไปด้วยรถรา ท้องฟ้าแจ่มใสกว่าทุกวัน

ตอนที่ภัทรวดีมองออกไปข้างนอก ท้องฟ้าใสมากไร้ก้อนเมฆ แต่บรรยากาศภายในรถกลับตึงเครียดขึง หากจะเป็นเชือกได้ เชือกเส้นนี้ก็ขึงเคร่ง จนใช้มีดตัดได้ พีรวิชญ์ยังคงนั่งนิ่งอยู่ข้างเธอ เขาจ้องมองออกไปนอกหน้าต่าง ราวเธอเป็นแค่อากาศ

“คุณพีรวิชญ์คะ คุณไม่คิดจะพูดอะไรกับฉันบ้างเหรอคะ” ภัทรวดีเริ่มพูด แต่เสียงของเธอแหบแห้งเกินไป เธอต้องกระแอมต่อท้าย นั่นแหละทำให้พีรวิชญ์หันมามองเธอด้วยสายตาเรียบ

“ผมจำเป็นต้องพูดอะไรกับคุณหรือ”

“ฉันก็เป็นคนที่มาอาศัยบ้านของคุณอยู่นะคะ และวันนี้เรากำลังจะทำอะไรบางอย่าง ที่มันสำคัญมากๆ”

“มันสำคัญสำหรับผมและมนสิชา สำหรับคุณ...มันเป็นแค่งาน และคุณต้องมาทำตามหน้าที่ความรับผิดชอบที่ผมสั่งเท่านั้น” เขาตอบ

แต่คำตอบที่ได้ ทำให้ภัทรวดีกัดฟันแน่น น้ำตาคลอเบ้า แต่เธอจะไม่มีวันยอมให้มันไหลออกมา

“คุณเป็นคนที่ไร้หัวใจที่สุด เท่าที่ฉันเคยเจอมาค่ะ” ทำไมก็ไม่รู้ หญิงสาวรู้สึกอยากจะประชดประชันเขาขึ้นมา ทั้งที่เธอไม่มีสิทธิ์แม้สักนิด

“ขอบคุณครับสำหรับคำชมนะ” พีรวิชญ์ยิ้มหยันตอบแทน

แวบหนึ่งเธอเห็นแววตาแบบสะใจ ในดวงตาคู่นั้นของเขา หัวใจของภัทรวดีเจ็บแทบกระอักเลือด

รถยนต์จอดที่โรงพยาบาลเอกชนชื่อดัง เป็นโรงพยาบาลเดียวกับที่เธอมาเมื่อวานนี้ พีรวิชญ์พาเธอเดินผ่านทางเข้าพิเศษไปยังคลินิกเวชศาสตร์การเจริญพันธุ์โดยไม่ต้องรอคิว แพทย์หญิงคนเดิมที่เคยตรวจร่างกายของเธอ ท่านมายืนรออยู่ก่อนแล้ว

“สวัสดีค่ะคุณพีรวิชญ์ คุณภัทรวดี” แพทย์หญิงทักทาย ด้วยรอยยิ้มที่เป็นมิตร

“วันนี้เราจะทำการเก็บไข่ของคุณภัทรวดีก่อนนะคะ จากนั้นก็จะนำมาผสมกับสเปิร์มของคุณพีรวิชญ์ แล้วรอให้ตัวอ่อนพัฒนา ก่อนจะย้ายเข้าสู่โพรงมดลูกต่อไป”

ภัทรวดีฟังแล้ว รู้สึกเหมือนตัวเองกำลังจะอาเจียนออกมาเลย หญิงสาวรู้สึกคลื่นไส้มากๆ เหมือนอากาศรอบตัวเบาบางลง จนหน้ามืด

มีจังหวะหนึ่งที่เธอเซ พีรวิชญ์ก็รับ และช่วยเธอประคองเอาไว้ ภัทรวดีจึงได้หยิบเอายาดมออกมาดมอย่างเลี่ยงไม่ได้

ต่อมาเขาก็ประคองเธอมาจนถึงห้องตรวจ ที่แพทย์หญิงและทีมงานได้เตรียมเอาไว้

“ขั้นตอนนี้ จะต้องใช้ยาระงับความรู้สึกเฉพาะที่ คุณอาจจะรู้สึกไม่สบายตัวเล็กน้อยค่ะคุณภัทรวดี” แพทย์หญิงอธิบายต่อ หันไปจัดการกับตัวยา และอุปกรณ์ของตัวเอง

พีรวิชญ์ก็ยังคงเดินตามเข้าไป พอพาเธอนั่ง เขาก็ขยับไปยืนห่างๆ หลังพิงกำแพง สองมือล้วงกระเป๋า และสายตาจับจ้องมาที่เธอ ราวกับเฝ้าดูการทดลองทางวิทยาศาสตร์

“คุณไม่ต้องไปไหนเหรอคะ” ภัทรวดีอดที่จะหันมาถามไม่ได้ เธอกับเขาไม่ได้เป็นสามีภรรยากันจริงๆ เขาก็ไม่จำเป็นต้องอยู่ที่นี่

“อ๋อ...  ผมต้องรอเพื่อเก็บสเปิร์มน่ะ” เขาตอบตรงๆ

“ใช่ค่ะ รอสักครู่นะคะ คุณพีรวิชญ์ เพราะว่ามันเป็นขั้นตอนน่ะค่ะ”

แพทย์หญิงเสริมอีกคน ภัทรวดีรู้สึกหน้าแดงก่ำด้วยความอับอาย แต่ก็เพิ่งนึกขึ้นได้

“ไหนคุณว่า จะเก็บเอาไข่ของคุณมน มิใช่หรือคะ”

“มนไม่แข็งแรง เก็บไข่ไม่ได้เลย ทำไปสองรอบแล้ว และฉันไม่อยากให้มนต้องมาเจ็บตัวอีกน่ะ”

พอได้ยินแบบนั้น ภัทรวดีก็ชักสีหน้า

‘ไข่ของฉัน แต่น้ำเชื้อของเขา’

แต่ก็ตัดใจได้ ดีกว่าต้องท้องลูกของคนอื่น เธอจึงหันไปบอกแพทย์หญิงทันที

“ฉัน...ฉันพร้อมแล้วค่ะ”

กระบวนการเก็บไข่ดำเนินไปประมาณสี่สิบนาที ภัทรวดีนอนอยู่บนเตียงตรวจในชุดคลุมคนไข้ สายตาจ้องไปที่เพดาน ในหัวก็คิดว่า ฉันพาตัวเองมาถึงตรงนี้ได้อย่างไร ชีวิตของเธอจะเปลี่ยนไปนับตั้งแต่บัดนี้

พอเจอยาที่หมอว่าเข้าไป ภัทรวดีก็มึนๆ หญิงสาวยังคิดวนเวียนอีกอว่า ‘มันเกิดอะไรขึ้นกับตัวเองกันแน่’

เธอรู้สึกถึงเข็ม และอุปกรณ์ทางการแพทย์ที่เคลื่อนไหวอยู่ภายในร่างกายของเธอ ความเจ็บปวดทางกายไม่เท่ากับความเจ็บปวดในใจ ที่กำลังถูกบดขยี้

เมื่อทุกอย่างเสร็จสิ้น เธอนอนพักไปอีกยี่สิบนาทีเห็นจะได้ เพื่อให้ยาที่ได้รับไปคลายลง จนกระทั่งมีนางพยาบาลช่วยให้เธอลุกขึ้นนั่ง 

“พักผ่อนสักครู่ก่อนนะคะ แล้วเราจะพาคุณไปทำขั้นตอนต่อไป ส่วนเรื่องอื่นๆ จะต้องติดตามผลในอีกสามวันข้างหน้าค่ะ”

ภัทรวดีพยักหน้า ก่อนจะหันไปเห็นพีรวิชญ์ยืนอยู่ที่ประตูห้อง เขามองเธอด้วยแววตาที่ยากจะอ่านออก

แต่ในนั้นมีความเย็นชาแฝงอยู่ เธอหวังสักนิดจะให้เขาอ่อนโยน และแสดงความเห็นอกเห็นใจออกมาบ้าง แต่อย่างไรก็ไม่รู้... ภัทรวดีเห็นแต่เพียงความสะใจในแววตาของเขา

“เป็นไงบ้าง” เขาถามด้วยน้ำเสียงราบเรียบ

“ไม่ตายค่ะ ขอโทษที่ทำให้คุณผิดหวังนะคะ” ภัทรวดีตอบอย่างเหน็บแนม

พีรวิชญ์ไม่ตอบ เขาเดินเข้ามาใกล้ แล้วยื่นมือไปช่วยเธอ เพราะหญิงสาวไม่เห็นสีหน้าของตัวเอง มันซีดอย่างกับไก่ต้ม

ภัทรวดียังจองหอง เธอปัดมือเขาทิ้งอย่างแรง

“ไม่ต้องมาแกล้งทำเป็นห่วงฉันหรอกค่ะ” เธอพูดด้วยน้ำเสียงที่เต็มไปด้วยความเจ็บปวด สีหน้าไม่พอใจอย่างชัดเจน จนคนตัวโตขมวดคิ้ว เพราะไม่เข้าใจ

ภัทรวดียังพูดต่อ “คุณไม่ต้องทำเป็นดีกับฉันเลย เรารู้กันดีว่า ความสัมพันธ์ของเรา มันคืออะไร”

“ผมไม่ได้จะไยดีอะไรคุณหรอกนะ แต่หน้าคุณน่ะ อย่างกับกระดาษสีขาว ผมก็แค่กลัวว่าคุณจะเป็นลมเป็นแล้งไปตรงนี้ต่างหาก มันจะเสียเวลาของผม” เขาตอบเย็นชา

“คุณ...” ภัทรวดีกำหมัดแน่น

พีรวิชญ์ก็ไม่สนใจเธอแล้ว ชายหนุ่มหันหลังเดินจากไป ทิ้งให้เธอยืนอยู่ตรงนั้นด้วยความโกรธและความน้อยใจที่ปะปนกันไป

ภารกิจวันนั้นเสร็จสิ้นด้วยดี เขาไปทำงานต่อ โดยให้คนขับรถอีกคนมารับ เธอจึงได้กลับบ้านไปคนเดียว เมื่อมาถึงที่บ้าน คุณแม่บ้านมารอรับอยู่แล้วและพาเธอขึ้นไปบนห้อง

โดยที่ภัทรวดีไม่เห็นสายตาของใครอีกคนที่ มองตามแบบไม่พอใจ

สามวันต่อมา

ทุกอย่างดำเนินไปตามขั้นตอน ภัทรวดีต้องเข้ารับการฉีดฮอร์โมนกระตุ้นทุกอย่าง เพื่อให้รองรับการเป็นเครื่องผลิตลูก

สุดท้ายก็ถึงวันย้ายตัวอ่อนเข้าสู่โพรงมดลูก เธอนอนอยู่บนเตียงในห้องผ่าตัดเล็กๆ มองจออัลตราซาวนด์ที่แสดงให้เห็นตัวอ่อนขนาดเล็ก ที่กำลังถูกสอดเข้าไปในร่างกายผ่านท่อบางๆ

“ตัวอ่อนอยู่ในตำแหน่งที่ดีมากค่ะ ตอนนี้เราต้องรออีกประมาณสิบวันเพื่อตรวจยืนยันการตั้งครรภ์” แพทย์หญิงพูดด้วยน้ำเสียงยินดี

ภัทรวดีหลับตาลง รู้สึกถึงบางอย่างที่แตกต่างในร่างกายของเธอ มันเป็นความรู้สึกที่อธิบายไม่ถูกเหมือนมีชีวิตเล็กๆ กำลังเริ่มต้นอยู่ภายในตัวเธอ แต่มันไม่ใช่ลูกของเธอ

หลังจากเสร็จสิ้นกระบวนการ แพทย์หญิงแนะนำให้ภัทรวดีพักผ่อนเต็มที่ ห้ามยกของหนัก ห้ามเครียด และที่สำคัญ...ห้ามมีเพศสัมพันธ์

พีรวิชญ์ขับรถพาเธอกลับคฤหาสน์ด้วยตัวเองในวันนี้

บรรยากาศในรถเงียบเช่นเคย คราวนี้มันเงียบแตกต่างออกไป ภัทรวดีสังเกตเห็นว่า พีรวิชญ์เหลือบมองเธอหลายครั้งด้วยแววตาที่ซับซ้อน

“คุณมองฉันทำไมคะ มองบ่อยเหลือเกิน” เธอถาม

“ผมแค่... คิดว่า คุณเป็นไงบ้าง” เขาหยุดคิดสักครู่ หันกลับมองไปยังถนน

ภัทรวดีเบิกตาโตเล็กน้อยด้วยความประหลาดใจ นี่เป็นครั้งแรกที่ เขาถามถึงความรู้สึกของเธออย่างนี้

“ฉันก็ยังอยู่ดีค่ะ ไม่แน่นหน้าอก ยังหายใจออก แสดงว่ายังไม่ใกล้จะตาย และฉันรู้สึกดีมากๆ ค่ะ ที่ได้ทำแบบนี้” หญิงสาวประชดประชันออกมา

ทำไมเวลาที่เห็นใบหน้าของเขาที่แสดงออกอย่างไม่ยี่หระ ทำให้ภัทรวดีอยากจะกรี๊ดๆ ออกมาเสียอย่างนั้น หรือไม่ก็เอากำปั้นทุบลงไปที่ใบหน้าของเขา รอยยิ้มแบบนี้ แววตาแบบนี้ เธอเกลียดนัก

“ผมหมายถึงร่างกายคุณ คุณเจ็บไหม” พีรวิชญ์ถอนหายใจ

“คุณสนใจเหรอคะ หรือคุณแค่กลัวว่า ทารกในท้องฉันจะเป็นอะไรไป” ภัทรวดีถามกลับ

พีรวิชญ์ไม่ตอบ เขาจับพวงมาลัยแน่นขึ้นเล็กน้อย

“ผมแค่ถาม เพราะมันเป็นหน้าที่ของผม”

“หน้าที่ อ๋อ...ใช่ค่ะ คุณทำทุกอย่างเพราะหน้าที่ แต่อย่าหวังว่าฉันจะขอบคุณคุณนะคะ” ภัทรวดีหัวเราะอย่างขมขื่น

เขาเพิ่งรู้ว่า ภัทรวดีเป็นผู้หญิงที่เข้าถึงยาก เขาอ่านใจเธอออกหมด เพราะเธอช่างเป็นผู้หญิงที่ไม่ซับซ้อนอะไรเลย ซึ่งเอาจริงๆ แตกต่างกับมนสิชา ที่เขาแทบจะเดาใจเธอไม่ถูกเลยสักครั้ง ทั้งสองจึงได้เลิกคุยกัน เพราะพีรวิชญ์ไม่ชอบฟังคำประชดเหล่านั้น