บทที่ 4 ไปทำพรุ่งนี้เลย

แต่ในขณะที่เขาเดินเข้าหา แววตาของเขามันคาดเดาอะไรไม่ได้เลย ภัทรวดีอดคิด ไปในทางไม่ดี ไม่ได้... เพราะสภาพของมนสิชา ช่างดูไม่ได้

‘หรือว่าเขาขาดเรื่องบนเตียงมานานแล้ว แล้วเขาจะนอนกับฉัน มีอะไรกันกับฉัน’

แต่เขาก็พูดขึ้นมาก่อน... ขัดขวางจินตนาการที่ฟุ้งกระจายของเธอ

“การฝากตัวอ่อน คุณจะได้รับการฉีดฮอร์โมนเพื่อเตรียมมดลูก และเมื่อพร้อมแล้ว ก็จะย้ายตัวอ่อนเข้าสู่โพรงมดลูกของคุณ” พีรวิชญ์อธิบายด้วยน้ำเสียงเย็นชา ราวกับกำลังพูดถึงขั้นตอนการทำงาน

แม้จะรู้สึกโล่งใจ ที่ไม่ต้องขึ้นเตียงกับเขา แต่ทว่าภัทรวดีรู้สึกได้ถึงความอับอายที่ถาโถมเข้ามา

“คุณ...คุณไม่มีความรู้สึกอะไรเลยเหรอ นี่คือร่างกายของผู้หญิงคนหนึ่งนะคะ” ภัทรวดีอดที่จะโพล่งปากออกไปไม่ได้

“คุณเซ็นสัญญาแล้ว ยังจะมาลังเล อีกอย่างคุณได้เอาเงินจำนวนหนึ่งไปใช้หนี้ของพ่อคุณ และจ่ายเงินรักษาแม่ของคุณที่โรงพยาบาลแล้วนี่” พีรวิชญ์หยุดยืนอยู่ห่างจากเธอเพียงหนึ่งฟุต ดวงตาคมกริบจ้องมองเธออย่างไม่ลดละ

“คุณยอมรับเงื่อนไขทั้งหมดแล้ว อย่ามาทำเป็นผู้บริสุทธิ์ ที่ถูกกระทำในตอนนี้”

“ฉันไม่ได้คิดแบบนั้นค่ะ แต่ฉันก็เป็นคน ฉันมีความรู้สึก ฉันไม่ได้เป็นแค่...” ภัทรวดีระเบิดอารมณ์ออกมา

“แค่อะไร? แม่อุ้มบุญ หรือว่าพวกขายมดลูกกัน”

พีรวิชญ์พูดตัดบท เขายกมือขึ้นแตะที่แก้มของเธออย่างแผ่วเบา ท่าทางที่อ่อนโยน

“แล้วคุณเป็นอะไรล่ะภัทรวดี” แววตาเย็นชา

“คุณมาเพื่อเงิน คุณยอมขายร่างกายตัวเองก็แค่นั้นแหละ ทำเป็นเศร้า ถ้าทำไม่ได้ ก็ไม่บอกตั้งแต่แรก”

“อย่ามาแตะต้องฉัน” ภัทรวดีปัดมือเขาออกอย่างแรง

“ผมจะแตะต้องคุณเมื่อไหร่ก็ได้ ตั้งแต่คุณเซ็นสัญญานั้น คุณเป็นของผมแล้ว” พีรวิชญ์ตอบด้วยน้ำเสียงเรียบนิ่ง

เธอเกลียดรอยยิ้มของเขาเหลือเกิน ที่ดูยังไง...ก็เยาะหยันเธอมากที่สุด หัวใจของหญิงสาวเจ็บปวดรวดร้าวมาก

เขาหันหลังเดินออกจากห้องไปโดยไม่หันกลับมามอง ทิ้งให้ภัทรวดียืนนิ่งอยู่กับที่ ด้วยน้ำตาไหลอาบแก้ม ภัทรวดีทรุดตัวลงนั่งกับพื้น จับขอบเตียงไว้แน่น

‘นี่คือสิ่งที่เธอเลือกแล้ว...จะไปโทษใครได้ล่ะ ภัทรวดี’

ค่ำวันนั้น เวลาสองทุ่มกว่าๆ ภัทรวดีนั่งอยู่บนเตียง เปิดโทรศัพท์มือถือเครื่องเก่าของเธอแล้วดูรูปของแม่ เธอโทรศัพท์ไปหาพยาบาลที่ดูแลแม่ ภัทรวดีได้ข่าวดีว่า แม่ของเธอเริ่มตอบสนองต่อการรักษาแล้ว เพราะเธอได้จ่ายเงินค่ารักษาไปแล้ว

‘อย่างน้อย...ฉันก็ทำอะไรได้บ้าง’ รอยยิ้มอย่างสบายใจเผยขึ้นมาบนใบหน้านวล เธอกำลังจะวางสาย

ก๊อก... ก๊อก... ก๊อก...

มีเสียงเคาะประตูดังขึ้น เธอเดินไปเปิด ก็พบกับคุณแม่บ้านที่ยืนถือถ้วยน้ำอุ่น และยาบางชนิดอยู่

“คุณหมอสั่งให้คุณกินยาก่อนนอนค่ะ เป็นฮอร์โมนที่ต้องใช้สำหรับการเตรียมตัว” ภัทรวดีรับถ้วยน้ำและยามา แล้วมองมันด้วยความรู้สึกขมขื่น

“คุณแม่บ้านคะ...ฉันขอถามอะไรหน่อยได้ไหม”

“ได้ค่ะ”

“เอ่อ... คุณพีรวิชญ์...เขารักภรรยาของเขามากใช่ไหมคะ”

เพราะดูๆ แล้ว เขาเหมือนจะไม่รักมนสิชา เท่ากับที่มนสิชาแสดงออก คุณแม่บ้านมองเธออย่างประหลาดใจ ก่อนจะตอบ

“คุณพีรวิชญ์เป็นคนไม่ค่อยแสดงความรู้สึกค่ะ”

“ตายด้านหรือคะ หรือว่าไม่มีหัวใจ”

แม่บ้านถึงกับอมยิ้มกับคำประชดประชันของเธอ

“ไม่ใช่หรอกค่ะ บางครั้งคนแสดงออกไม่เก่งมากกว่าค่ะ”

“มากๆ มากๆ มากๆ ค่ะ ไม่ใช่แค่มากกว่า”

คุณแม่บ้านเกือบหลุดขำออกมา แม้ในสถานการณ์ที่เคร่งเครียดนี้

ภัทรวดีรีบถามต่อ “แล้วเขาคิดยังไงกับภรรยาของเขาคะ”

“เอ่อ... ก็ยังแต่คุณมนสิชาละคะ ที่เธอคือผู้หญิงคนเดียวที่เขายอมให้เข้ามาในชีวิต...หลังจากเหตุการณ์เมื่อห้าปีก่อน”

“เหตุการณ์เมื่อห้าปี?” คุณแม่บ้านหยุดนิ่งครู่หนึ่ง

“ขออภัยนะคะ ดิฉันไม่ควรพูดถึงเรื่องนี้” เธอโค้งคำนับแล้วเดินจากไป ทิ้งให้ภัทรวดีอยู่กับความสงสัย เพราะท่าทางที่ต้อนคนเก่ง ยิ่งคำพูดของภัทรวดีด้วยแล้ว เกือบทำให้แม่บ้านเล่าทุกอย่างออกไป

‘ห้าปีที่แล้ว...เกิดอะไรขึ้นกับพีรวิชญ์กันแน่?’

ทว่าเธอไม่มีเวลาจะใส่ใจเรื่องเขา ภัทรวดีรีบกินยากลืนลงคอไป แล้วนอนลงบนเตียง

ดวงตาจ้องมองเพดานสูงที่ประดับด้วยโคมระย้าเล็กๆ สลับกับดวงดาวที่ส่องประกายผ่านหน้าต่างบานใหญ่

ชีวิตของเธอเปลี่ยนไปในพริบตา จากหญิงสาวธรรมดากลายมาเป็น... สิ่งที่เธอไม่อยากจะเรียกว่าอะไรด้วยซ้ำ

แล้วจู่ๆ เธอก็นึกถึงบางอย่าง ที่พีรวิชญ์พูดกับเธอ เมื่อตอนที่พบกันครั้งแรก มันเป็นประโยคที่เธอไม่เข้าใจในตอนนั้น แต่ตอนนี้มันเริ่มจะเชื่อมโยงกัน

“คุณรู้ไหม...ว่าฉันต้องการตัวคุณ เพราะอะไร”

‘เขาบอกว่าต้องการเธอ เพราะเธอมีร่างกายแข็งแรง และไม่มีใครรู้จัก...แต่มันมีอะไรมากกว่านั้นอีกไหม?’

ภัทรวดีเริ่มสงสัย ข้อเสนอแค่อุ้มบุญ อาจจะไม่ใช่เรื่องจริงทั้งหมดก็เป็นได้ เพราะดวงตาของเขาเมื่อมองมาทางเธอ มันไม่ใช่แค่การประเมินราคาของสินค้า มีความเกลียดชังบางอย่างซ่อนอยู่

‘คุณพีรวิชญ์… เขาเกลียดฉัน...แต่ทำไม?’

ภัทรวดีหลับตาลง พยายามไล่ความคิดเหล่านั้นออกไปจากหัว... แต่ก็ไม่สำเร็จ

อีกฟากหนึ่งของคฤหาสน์ ที่ห้องทำงานส่วนตัวของพีรวิชญ์ยังคงมีแสงไฟสว่างไสว แม้เวลาจะล่วงเลยเข้ามืดค่ำแล้ว ชายหนุ่มจ้องมองไฟล์เอกสารที่เปิดอยู่บนจอคอมพิวเตอร์

ประวัติของ ภัทรวดี ธาดาไพศาล นามสกุลเดิมของเธอนามสกุลเดียวกับศัตรูที่ทำลายครอบครัวของเขา พีรวิชญ์กำแก้ววิสกี้ในมือแน่น เส้นเลือดบนขมับของเขาเต้นเป็นจังหวะ

ห้าปีที่แล้ว...พ่อของเขาถูกธุรกิจคู่แข่งที่ใช้เล่ห์เหลี่ยมสกปรกจนล้มละลาย พ่อของเขาเสียชีวิตจากอุบัติเหตุทางรถยนต์หลังจากความเครียดสะสม ครอบครัวของเขาถูกยึดทรัพย์สินเกือบทั้งหมด เขาต้องเริ่มต้นจากศูนย์...และคนที่อยู่เบื้องหลังแผนการทั้งหมดก็คือ นาย ธีรพงศ์ ธาดาไพศาล พ่อของภัทรวดี

พีรวิชญ์หลับตาลง ความทรงจำเก่าๆ ผุดขึ้นมา เขาเห็นพ่อของเขาที่ล้มลงกับพื้นในวันที่รู้ว่าตัวเองพังทลาย เห็นแม่ของเขาที่ร้องไห้ทุกคืนจนตาบวม เห็นตัวเองที่ต้องกัดฟันสู้เพื่อฟื้นฟูทุกอย่างด้วยมือเปล่า

และแล้วเมื่อโอกาสมาถึง เขาสืบพบว่า ธีรพงศ์มีลูกสาวคนหนึ่ง ที่กำลังลำบากเพราะหนี้สินของพ่อตัวเอง ช่างเป็นการแก้แค้นที่สมบูรณ์แบบ

พีรวิชญ์เปิดภาพถ่ายของภัทรวดี ในไฟล์หญิงสาวหน้าตาสะสวย ดวงตาใสซื่อที่เต็มไปด้วยความทุกข์ แต่แววตานั้นช่างเหมือนกับพ่อของเธอเหลือเกิน

“คุณไม่รู้หรอก... ว่าคุณกำลังถูกหลอกใช้ เพื่อชดใช้บาปของพ่อคุณ” พีรวิชญ์เอ่ยกับภาพถ่ายนั้น เขาวางแก้วลง แล้วหันไปมองพระจันทร์ที่ส่องแสงนวลผ่านหน้าต่างบานใหญ่

‘พ่อครับ...ผมจะต้องทำให้ตระกูลธาดาไพศาลได้รับสิ่งที่สมควรได้รับ หนึ่งในนั้น คือการที่ลูกสาวของเขาต้องแบกลูกของศัตรู แล้วก็ถูกทิ้งไปอย่างไร้ค่า เหมือนกับที่ครอบครัวของเราเคยถูกทรยศหักหลัง’ รอยยิ้มเย็นชาปรากฏขึ้นบนริมฝีปากของเขา

แต่มันก็มีบางอย่างที่ทำให้เขารู้สึกไม่สบายใจ จะเป็นอะไรไปไม่ได้ แววตาของภัทรวดีตอนที่เธอมองเขาด้วยความเจ็บปวด

เธอบริสุทธิ์เกินไป เธอไม่รู้เรื่องอะไรเลย แต่เธอต้องได้รับโทษ เพียงเพราะเธอคือเลือดเนื้อของนายธีรพงษ์

พีรวิชญ์ดับไฟในห้องทำงาน แล้วเดินไปที่หน้าต่าง มองออกไปอย่างไม่มีจุดมุ่งหมาย

อีกด้านของตึก... ในห้องหญิงสาวที่เขาเกลียด เธอกำลังนอนหลับอยู่ และพรุ่งนี้...ทุกอย่างจะเริ่มต้นขึ้น

แสงแดดสาดผ่านม่านโปร่งสีขาวเข้ามาในห้องนอนของภัทรวดี เธอลืมตาขึ้นมาด้วยความรู้สึกแปลกๆ ในร่างกาย

หญิงสาวคลื่นไส้เล็กน้อย และรู้สึกเวียนหัว ฤทธิ์ของยาฮอร์โมนที่คุณหมอให้กินเมื่อคืน ยังคงหลงเหลืออยู่ในระบบเลือดที่หมุนเวียนอยู่ในร่างกายของเธอ

ภัทรวดีลุกขึ้นอย่างช้าๆ เดินไปที่กระจกบานใหญ่

หญิงสาวมองใบหน้าของตัวเองที่ซีดเซียวกว่าปกติ ถุงใต้ตาดำคล้ำ เพราะนอนไม่หลับอีกคืน วันนี้เป็นวันแรกที่เธอจะต้องเริ่มต้นกระบวนการ

ก๊อก... ก๊อก... ก๊อก...

เสียงเคาะประตูดังขึ้น ก่อนจะมีคนเปิดโดยไม่รอการอนุญาตจากเจ้าของห้อง

คุณแม่บ้านที่เข้ามาพร้อมถาดอาหารเช้า อาหารต่างๆ ถูกจัดวางอย่างประณีต

“สวัสดีตอนเช้าค่ะ คุณภัทรคะ กรุณารับประทานอาหารเช้า แล้วเตรียมตัวให้พร้อม คุณพีรวิชญ์จะมารับคุณไปโรงพยาบาล ในอีกหนึ่งชั่วโมงข้างหน้าค่ะ”

ภัทรวดีพยักหน้าโดยไม่พูดอะไร และยิ้มเป็นการขอบคุณ เธอมองอาหารบนถาดไข่ลวกที่สุกกำลังดี ขนมปังปิ้งเนย น้ำส้มคั้นสด และผลไม้ตามฤดูกาล มันดูดีเกินกว่าที่เธอจะกินลงได้ในสภาพจิตใจแบบนี้

“คุณแม่บ้านคะ...” เธอเรียกคุณแม่บ้านที่กำลังจะออกไป

“คุณพีรวิชญ์...เขาจะไปกับฉันจริงๆ เหรอคะ แบบเขาไม่มีธุระอย่างอื่นหรือไง”

“คือเรื่องนี้นะคะ คุณพีรวิชญ์เป็นคนดูแลกระบวนการทั้งหมดด้วยตัวเองค่ะ” คำตอบที่ได้ ทำให้ภัทรวดีกลืนน้ำลายลงคอ เธอต้องไปกับเขา... ผู้ชายที่มีท่าทางรังเกียจเธอ สายตาของเขามันฟ้องมาก ดูจะปิดไม่มิดด้วยซ้ำ

และที่สำคัญในใจของภัทรวดีเวลานี้ ก็คือ หญิงสาวก็รู้สึกเกลียดเขาเช่นเดียวกัน เธอได้แต่ถอนหายใจ จะกลับใจเวลานี้ก็คงจะไม่ได้ ต้องฝืนใจตัวเองต่อไป...