Chapter 14 ถอยห่าง

หลายวันผ่านไป โรมราชันได้รับภาพถ่ายจากบิดาของเขา ซึ่งนายแพทย์ปริญได้ออกคำสั่งให้ลูกชายตัดขาดกับเฌอรีนทันที ไม่อย่างนั้นเขาจะไม่รับรองความปลอดภัยของเธอ                                           

“เชี้ยเอ๊ย! อะไรวะเนี่ย” เมื่อเขาได้รับข้อความ ชายหนุ่มไม่รอช้ารีบกดโทรหาผู้เป็นบิดาทันที  

“ว่าไงไอ้ลูกชาย ป่านนี้เพิ่งโทรมาได้นะ” น้ำเสียงของผู้มีชัยชนะดังขึ้น                                  

“พ่อคิดจะทำอะไร”                                                                    

“แล้วหมอล่ะกำลังคิดอะไรอยู่” เขายอกย้อนเอ่ยถามลูกชายออกมาด้วยน้ำเสียงแฝงไปด้วยร่อยรอยระงับโทสะ                                     

“พ่อทำอะไรกับแม่ไว้บ้างอย่าคิดว่าผมไม่รู้นะครับ”                       

“เรื่องนั้นไม่เกี่ยวกับหมอ ตอนนี้หนูซารังก็เรียนจบแล้ว เจ้าสัวธาดาอยากเป็นทองแผ่นเดียวกับกิตติกูลไพศาล หมอต้องแต่งงานกับเธอ”  “ผมไม่เคยคิดที่จะแต่งงานกับซารัง”                                            

“แล้วไง! ใครอนุญาตให้หมอไปยุ่งกับผู้หญิงคนนั้น เธอทำธุรกิจอะไรคงอยากถูกฟ้องล้มละลายสินะ ถึงกล้าเอาชีวิตเข้ามาข้องเกี่ยวกับหมอ”                                                                                           

“ถ้าพ่อคิดแตะต้องเธอแม้ปลายเล็บ  เรื่องเอมอรก็จะไม่เป็นความลับอีกต่อไป”                    

“ไหนล่ะหลักฐาน หนูอรก็แค่หลานสาวที่ฉันอุปถัมภ์เลี้ยงดู ถ้าหากเป็นข่าวก็คงมีแต่คนยกยกสรรเสริญเยินยอมากกว่า”                                  

“หึ! ความลับไม่มีในโลกหรอกนะครับ”                                        

“มันอาจจะจริงก็ได้ เฌอรีนชื่อนี้หมอคุ้นไหม”                               

“นี่พ่อคิดจะทำอะไร” โรมราชันตะคอกไปตามสาย เขากำมือแน่นเมื่อผู้เป็นบิดาวางหูโทรศัพท์ไปแล้ว สิ่งที่ชายหนุ่มกลัวทีสุดในชีวิตของเขานั่นคือความปลอดภัยของหญิงสาว                                             

/////                                                                                          

หลังเลิกงานเฌอรีนขับรถตรงไปที่บ้านของเธอ เพราะคุณย่าได้เดินทางไปเชียงใหม่หลายวันแล้ว หญิงสาวสัมผัสได้ถึงความผิดปกติ ตั้งแต่เช้าเธอรู้สึกคล้ายถูกจับตามองตลอดเวลา                          

“รถคันนั้นทำไมคุ้นจัง เหมือนขับตามเรามาหลายวันแล้ว”             

เมื่อเห็นว่ารถคันดังกล่าวขับตามเธอมา จึงทำให้เฌอรีนตีไฟเลี้ยวเข้าไปในซอยก่อนถึงทางเข้าบ้าน เพื่อแล่นไปอีกเส้นทางทะลุโผล่อีกทีก็หน้าบ้านของเธอ ถ้าหากไม่ชำนาญทางจริง ๆ ก็คงหลงอยู่ในซอยนี้เป็นชั่วโมง           

“เฮ้อ! พวกนั้นเป็นใครกันนะ” หญิงสาวจอดรถแล้วเดินเข้าบ้านด้วยสีหน้าหวาดระแวง                      

“คุณเฌอกลับแล้วเหรอค่ะ ป้ากับคุณโรมเตรียมมื้อเย็นเสร็จพอดี”

“ขอบคุณค่ะป้า” หญิงสาวส่งยิ้มบาง ๆ ให้กับป้าติ๋ม จากนั้นเธอได้เดินตามแม่บ้านไปทีห้องอาหาร       

“ผมเตรียมของโปรดไว้ให้คุณด้วยนะ” โรมราชันเลื่อนเก้าอี้ให้กับหญิงสาว เธอนั่งลงด้วยความรู้สึกแปลกใจ ที่วันนี้ชายหนุ่มเข้าครัวลงมือทำอาหารเอง                                                                    

“วันนี้นายไม่ไปทำงานเหรอ”                                                       

“งานของผมทำตอนไหนก็ได้ มาลองชิมนี่ดู” เขาตักอาหารใส่จานให้เธออย่างเอาอกเอาใจ ทำเอาเฌอรีนเงยหน้าขึ้นไปสบตาเขาด้วยความสงสัย                                                                                         

“ทำไมวันนี้นายถึงเอาใจฉันเป็นพิเศษ”                                        

“ผมอาจดูละเลยคุณไปบ้าง แต่ความจริงแล้วผมอยากทำทุกอย่างเพื่อคุณเลยนะ”                

“พูดอะไรของนายน่ะ” หญิงสาวแสร้งทำเป็นไม่สนใจ แต่ความเป็นจริงแล้วเธอแอบหัวใจเต้นแรงอย่าบอกไม่ถูก                                      

หลังจากรับประทานอาหารเสร็จ เฌอรีนได้เดินเข้ามาในห้องทำงาน เพราะเธอมีเอกสารสำคัญหลายฉบับต้องอ่านอย่างละเอียดก่อนลงนามลงในสัญญา                                                            

ก๊อก! ก๊อก! ก๊อก! เสียงประตูหน้าห้องทำงานดังขึ้น พร้อมกับเสียงฝีเท้าอันคุ้นเคยเดินเข้ามาหาเธอ      

“ฉันทำงานอยู่นายมีอะไรหรือเปล่า”                                            

“ผมมีเรื่องสำคัญอยากคุยกับคุณ”                                                           

“ว่ามาสิ” หญิงสาวพูดพลางก้มดูเอกสารในมือ เธอทำราวกับคำพูดของโรมราชันไม่ได้สำคัญอะไร

“ถ้าคุณยุ่งอยู่เดี๋ยวเราค่อยคุยก็ได้”                                              

“อืม... ว่ามาสิ” หญิงสาววางเอกสารในมือลง พลางเงยหน้าขึ้นไปสบตาชายตัวโต                

“ทำไมถึงเป็นผม” เขาเอ่ยถามออกมาด้วยแววตาคาดคั้นรอฟังคำตอบจากเธอ ซึ่งเฌอรีนพยายามเบือนหน้าหนี ก่อนที่หญิงสาวจะเดินไปยืนกอดอก แล้วมองออกไปนอกหน้าต่างอย่างไรจุดหมาย           

“ทำไมป่านนี้ถึงค่อยถาม ฉันไม่มีคำตอบให้นายหรอกนะ”             

“เพราะผมทำงานที่โฮสต์หรือเปล่า คุณเลยเสนอเงินก้อนโตเพื่อแลกกับความต้องการของคุณ โดยไม่สนว่าผมจะรู้สึกยังไง ก็แน่อยู่แล้วผมชอบเงินของคุณมาก”                                                               

“ใช่!” เฌอรีนตอบกลับไปแบบไม่ต้องคิด เพราะหญิงสาวรู้สึกน้อยใจชายหนุ่ม ที่เขาเห็นแค่เงินสำคัญกว่าความสัมพันธ์ที่เกิดขึ้น            

“ถ้าวันหนึ่งผมเป็นคนมีหน้ามีตาในสังคมขึ้นมา คุณกล้าพาผมออกงานสังคม พร้อมกับแนะนำใครต่อใครว่าผมคือสามีของคุณได้หรือเปล่า”                                                                                           

“คนอย่างฉันไม่เคยคบใครเพราะเปลือกนอก นายเป็นบ้าอะไรวันนี้ถึงอยากชวนฉันทะเลาะ” 

“ถ้าคุณไม่อยากตกอยู่ในอันตรายก็อยู่ห่างจากผมเอาไว้”              

“นายไปมีเรื่องกับใครมาเหรอ... หรือว่านายไปยุ่งกับผู้หญิงที่เขามีสามีอยู่แล้ว ฉันบอกนายแล้วใช่ไหมให้หยุดทำงานที่บาร์ แต่นายก็ไม่เคยฟังฉันเลย”                                                                              

“ไม่ใช่อย่างนั้นนะ ผมก็แค่...”                                                     

“ก็แค่กินไม่เลือก ออกไปได้แล้ว! ฉันมีงานต้องทำซึ่งมันสำคัญกว่าการมานั่งฟังเรื่องไร้สาระจากนาย”

“สำหรับคุณแล้ว ผมไม่มีอะไรดีเลยใช่ไหม”                                  

“นายก็มีดีแค่คำพูดสวยหรูเอาไว้หลอกผู้หญิงโง่ ๆ เท่านั้นแหละ” คราวนี้เฌอรีนพูดออกมาด้วยน้ำเสียงกระแทกแดกดัน ก่อนที่เธอจะเป็นฝ่ายเดินออกไปจากห้อง ปล่อยให้โรมราชันยืนถอนหายใจด้วยความรู้สึกเหน็ดเหนื่อย เขากลัวเฌอรีนถูกผู้เป็นบิดาทำร้าย ซึ่งชายหนุ่มไม่สามารถคาดเดาเหตุการณ์ล่วงหน้าได้       

///////////                                                                                    

เวลาผ่านไปสักพักชายหนุ่มขับรถออกไปจากบ้านกลางดึก ยิ่งทำให้เฌอรีนมั่นใจในความสัมพันธ์ที่มันกำลังจะจบลงก่อนเวลา                      

โรมราชันได้เข้าบาร์โฮสต์มาด้วยสีหน้าวิตกกังวลใจ เพราะพี่สาวได้โทรหาเขาไม่กี่นาทีที่จะเข้ามาที่นี่ บิดาต้องการให้เขากลับบ้าน ไม่อย่างนั้นคนที่เดือดร้อนอาจเป็นเฌอรีน                                     

“มึงจะเอายังไงต่อ” มิลตันเอ่ยถามเพื่อนรักด้วยแววตาจดจ่อรอฟังคำตอบจากโรมราชัน        

“พ่อกูจะลงการเมือง แม่กูตกอยู่ในภาวะซึมเศร้า มึงว่ากูควรกลับไปไหมล่ะ”                        

“แล้วคุณเฌอรีนล่ะ”                                                                  

“ถ้ากูต้องฉีกสัญญาก็ต้องจ่ายค่าปรับ แต่ที่กูกำลังเครียดอยู่ตอนนี้คือความปลอดภัยของเธอ พ่อกูคงไม่ปล่อยให้คุณเฌอรีนได้ใช้ชีวิตอย่างสงบสุขแน่”                                                                               

“มึงจะยอมให้พ่อบงการชีวิตไปถึงไหน” มิลตัลเอ่ยถามเพื่อนรักออกมาด้วยอาการชักสีหน้าไม่พอใจ

“กูแค่ถอยออกมาจากความสัมพันธ์ที่มันกำลังจะยุ่งเหยิง รอให้กูจัดการกับปัญหานี้เสร็จแล้วจะรีบกลับไปอธิบายให้คุณเฌอรีนเข้าใจ”    

“สรุปแล้วมึงจะเอาไงต่อ”                                                            

“เป้าหมายแรกคือเอมอร กูต้องการกำจัดเธอ”                               

“ฮะ! พวกกูสองคนยังไม่อยากเข้าไปนั่งแดกข้าวแดงในตะรางนะโว้ย! ไอ้หมอโรม” อามิทพูดขึ้นด้วยท่าทีไม่เห็นด้วยกับเพื่อนรัก              

“กูหมายถึงเขี่ยเธอออกไปจากวงจรชีวิตของตระกูลกิตติกูลไพศาล เธอทำให้แม่กูต้องกลายเป็นโรคซึมเศร้าครั้งแล้วครั้งเล่า”                    

“กูมีวิธี”                                                                                    

“วิธีอะไรมิลตัล”                                                                        

“กูเคยเห็นเอมอรมาที่นี่ครั้งหนึ่ง”                                                 

“จริงเหรอ” โรมราชันรู้สึกแปลกใจ ที่เด็กเลี้ยงของบิดาเริ่มออกนอกลู่นอกทาง สงสัยหล่อนคงอยากลองชายหนุ่มวัยใกล้เคียงกันดูบ้าง

            “อืม... และที่สำคัญเธอยังติดต่อกับโฮสต์คนนั้นอยู่เลย”                

“มึงรู้ใช่ไหมมิลตันกูต้องการอะไร”                                                           

“ภาพนิ่งพร้อมคลิปเด็ด ๆ จัดไปเพื่อน”                                        

“พวกมึงสองคนรู้ใจกูเสียจริง มา... พวกเรามาดื่มให้กับหายนะของเอมอร” โรมราชันชนแก้วกับเพื่อนครั้งแล้วครั้งเล่า โดยที่ข้างกายของชายสามคน มีผู้หญิงสาวสวยเข้ามานั่งข้าง ๆ แบบไม่ต้องเชื้อเชิญ สาวแก่แม่ม่ายพวกนี้คงคิดอยากกินเด็กจนตัวสั่น                                                  

“เต็มที่มื้อนี้กูเลี้ยง” โรมราชันพูดขึ้นมาด้วยใบหน้ายิ้มแย้ม เขาไม่ทันสังเกตเห็นดวงตาคู่สวย ซึ่งกำลังจ้องมองราวกับเปลวเพลิงที่กำลังลุกโชน เธออยากกรีดหัวใจของเขาแล้วเอาเกลือทา                            

“ผู้ชายอย่างนาย ต่อให้ฉันทำดีด้วยแค่ไหนก็คงเลี้ยงไม่เชื่อง ถ้าหากพันธสัญญาสิ้นสุดลงก่อนกำหนด ฉันก็คงต้องยอมรับความจริงให้ได้ ขอให้นายโชคดีนะโรมราชัน” เฌอรีนพูดจบประโยค หญิงสาวค่อย ๆ หันหลังเดินออกไปจากบาร์โฮสต์ เพราะเธอเชื่อว่าผู้ชายอย่างเขาคงรักใครไม่เป็นเห็นเงินเป็นพระเจ้า