Chapter  10 นกน้อยในกรงทอง

ในเวลานี้ดูเหมือนด็อกเตอร์นายแพทย์ผู้มากประสบการณ์อย่างนายปริญ เจ้าของโรงพยาบาลเอกชนหลายแห่ง กำลังแสดงสีหน้าวิตกกังวล ราวกับคนกำลังหวาดระแวงกลัวความลับถูกเปิดโปง    

“ผมกำลังจะลงเล่นการเมือง หวังว่าลูกชายของคุณคงไม่ทำให้เสียเรื่องหรอกนะรสา”            

“ตลอดระยะเวลาหลายสิบปีที่ผ่านมา ฉันกับลูกเคยทำอะไรให้คุณเสียหน้าบ้างไหมคะ ถ้าหากวันหนึ่งเกิดเรื่องเสียหายขึ้นมา คุณควรยอมรับความจริงให้ได้ ใครกันแน่ที่เป็นคนทำให้ชีวิตของคุณพัง”           

สิ่งที่เจ็บปวดที่สุดสำหรับผู้หญิง นั่นก็คือมือที่สามที่มาในคราบลูกสาวเพื่อนสนิทของผู้เป็นสามี ถึงแม้สุดท้ายเขาจะเลือกเธอ แต่ปมในใจกับรอยแผลที่เกิดขึ้นนั้นมันยังคงฝังลึกอยู่กลางหัวใจของผู้หญิงที่ขึ้นชื่อว่าเป็นภรรยา ซึ่งวันเวลาไม่อาจเยียวยาให้หายขาดได้                                            

“เรื่องของหนูอรมันจบไปตั้งนานแล้ว คุณจะพูดให้มันได้อะไรขึ้นมา”                                               

“แน่ใจเหรอคะว่าจบแล้ว”            หน้าต่างมีหูประตูมีช่องการเคลื่อนไหวของเอมอรที่อยากทำตัวเด่น เพื่อยกระดับให้ตัวเองดูดีมีหน้ามีตาทางสังคม ทว่าหล่อนคงลืมฐานะของตัวเอง จนทำให้ภรรยาหลวงอย่างรสาระแคะระคายใจ เริ่มให้คนสะกดรอยตามหล่อน                                          

“คุณจะเซ้าซี้ทำไม น่ารำคาญ!” เขาพูดออกมาด้วยน้ำเสียงโกรธขึ้งเบา ๆ                             

“ฉันทำผิดอะไรทำไมต้องตะคอกใส่ทุกทั้งที่พูดถึงคู่ขาของคุณ”       

“หนูอรไม่เคยก้าวก่ายคุณเลยนะรสา ยังไงคุณก็ยังคงครองตำแหน่งภรรยาของผมมีหน้ามีตาในสังคม ซึ่งหนูอรไม่เคยเรียกร้องเลยสักครั้ง ฉะนั้นคุณอย่าทำให้ตัวเองดูน่าสมเพชมากไปกว่านี้อีกเลย”

พอพูดจบประโยคเขาได้เดินออกไปจากบ้านทันที ปล่อยให้ผู้หญิงที่เขาเคยพร่ำบอกว่ารักนั่งร้องไห้จนตัวโยน ราวกับโลกใบนี้แตกสลายต้องการให้เธอแบกรับความชอกช้ำเอาไว้แต่เพียงผู้เดียว               

“แม่ทะเลาะกับพ่ออีกแล้วใช่ไหมคะ” โรซานน่าเดินเข้ามานั่งข้าง ๆ มารดา หญิงสาวโอบกอดบุพการีเอาไว้ด้วยความรู้สึกสงสารจับหัวใจ          

“เขาโกหกแม่มาโดยตลอด ความจริงแล้วเขาไม่เคยหยุดติดต่อกับเอมอรเลยสักครั้ง”             

“โรสรักแม่นะคะ”                                                                      

“แม่เจ็บปวดเหลือเกินโรส แม่อยากหนีไปให้ไกลไม่อยากอยู่ตรงนี้แล้ว”                               

“โรสรู้ค่ะ ยังไงแม่ก็ยังมีโรสกับโรมนะคะแม่”                                 

“ลูกแม่... ฮึก ฮื้อ! ทำไมชีวิตของแม่ต้องมาเจอกับเรื่องบ้า ๆ พวกนี้ด้วย พ่อเขาไม่รักแม่ตอนไหน ความรักคำสัญญาที่เคยให้ไว้มันไม่มีความหมายเลยใช่ไหม”                                                                     

“ทุกอย่างเปลี่ยนแปลงได้เสมอ ความรักก็เช่นกัน แต่โรสเชื่อในตัวแม่นะคะ เราต้องผ่านมันไปให้ได้ โรสไม่มีวันปล่อยมือจากแม่เด็ดขาด”   เวลานี้อาการของรสาเริ่มดีขึ้นมาก ทว่าการถูกสามีโกหกหลอกลวง ลับหลังเธอเขากลับเลี้ยงดูปูเสื่อเอมอรเป็นอย่างดี สิ่งนั้นได้กระตุ้นความรู้สึกปวดหนึบอยู่กลางใจ ส่งผลให้ภาวะทางอารมณ์จมดิ่งลงสู่ก้นเหวลึกอีกครั้ง                                                                           

“แม่เหนื่อยที่ต้องทนปั้นหน้า ทำเหมือนกับชีวิตนี้มีความสุขจนล้น”                                     

“แม่พักผ่อนบ้างนะคะ ท่าทางไม่ได้นอนมาหลายคืนแล้วใช่ไหม”   

“แม่นอนไม่ค่อยหลับน่ะ”                                                                       

“โอเคค่ะ เดี๋ยวโรสจะพาแม่ไปสูดอากาศบริสุทธิ์ธรรมชาติบำบัดคงทำให้แม่รู้สึกดีขึ้น”

เนื่องจากเมืองกรุงนั้นวุ่นวาย โรซานน่าจึงขับรถมาไกลถึงเขาใหญ่ บ้านพักตากอากาศหลังเล็ก ๆ ที่เธอใช้เงินเก็บซื้อเอาไว้ อย่างน้อยในเวลาเหนื่อยล้าจากการโหมงานอย่างหนัก บางวันผ่าตัดติดต่อกันหลายเคสขึ้นอยู่กับคนไข้ อาจอยู่ในภาวะฉุกเฉินหรือวิกฤติจริง ๆ ก็เหนื่อยหน่อย     

ถึงแม้เธอจะเป็นทายาทของโรงพยาบาล แต่ก็ไม่เคยใช้อภิสิทธิ์ใดพิเศษกว่าแพทย์ที่ทำงานร่วมกัน ที่นี่มันทำให้หญิงสาวหายใจเอาออกซิเจนได้อย่างเต็มปอด เธอมีเวลาหยุดพักแค่ไม่กี่วัน ซึ่งมันก็มากพอสำหรับศัลยแพทย์ที่เห็นชีวิตของผู้อื่นสำคัญเป็นอันดับแรกอย่างแพทย์หญิงโรซานน่า                                   

หญิงสาวไม่ต่างจากนกน้อยในกรงทอง ต้องคอยทำตามคำสั่งของบิดาอย่างเคร่งครัด แต่พอเห็นมารดาถูกทำร้ายจิตใจครั้งแล้วครั้งเล่า เธอเริ่มที่จะไม่ทนอีกต่อไป                                                   

“แม่ทานยาแล้วนอนพักนะคะ พรุ่งนี้ตื่นมาจะได้สดชื่น”                 

“ขอบใจมากนะโรสที่อุตส่าห์ขับรถพาแม่มาที่นี่”                           

“แม่ทำเพื่อโรสกับโรมมาโดยตลอด โรสแค่อยากทำสิ่งเล็ก ๆ น้อยตอบแทนแม่บ้าง ต่อไปนี้โรสจะปกป้องแม่เองค่ะ” หญิงสาวพูดพลางคว้ามือผู้เป็นมารดามากุมเอาไว้ ทั้งสองส่งยิ้มบาง ๆ ให้กัน จากนั้นไม่นานรสาก็หลับไปเพราะฤทธิ์ยา                                                                                  

โรซานน่าเดินออกมาที่ระเบียง เธอมองดวงดาวระยิบระยับบนท้องฟ้าด้วยความรู้สึกหลากหลาย หญิงสาวที่ผู้คนต่างอิจฉาใครต่อใครมองว่าชีวิตของเธอช่างสมบูรณ์เพอร์เฟกต์ แต่ความเป็นจริงแล้วมันสวนทางกับภาพลักษณ์ดูดีไร้ที่ติ                                                             

ปัง! ปัง! ปัง! เสียงปืนดังขึ้นติดต่อกันหลายนัด ทำให้ผู้หญิงตัวคนเดียวอย่างเธอรีบเดินเข้าบ้านอย่างไว

“ดึกป่านนี้ ใครมายิงอะไรแล้วนี้นะ” เธออุตส่าห์จะนั่งดูดาวที่ระเบียงสักหน่อย กลับต้องเดินเข้าไปในห้องนอนอย่างไม่เต็มใจ                 

เวลาผ่านไปได้สักพักโรซานน่าสัมผัสได้ถึงความผิดปกติของพุ่มไม้ คล้ายคนกำลังตะเกียกตะกายเอาชีวิตรอด                              

“โอ๊ย! ช่วยด้วย!” เสียงขอความช่วยเหลือดังขึ้น ซึ่งทำให้หญิงสาวเอียงหูฟัง แต่เสียงนั้นพลันเงียบไปแล้ว                                                 

“หูแว่วหรือเปล่า”                                                                       

“ช่วยด้วย... ช่วยผมด้วย” คราวนี้น้ำเสียงแหบแห้งได้ดังขึ้นอีกครั้ง จึงทำให้หญิงสาวหยิบไฟฉายขึ้นมา แล้วส่องไปยังพุ่มไม้เธอเห็นผู้ชายตัวโตนั่งกุมไหล่อยู่ข้างแปลงกุหลาบ                                               

“อย่าส่องไฟ” เสียงห้ามดังขึ้นเบา ๆ                                             

“นี่คุณเป็นใคร แล้วไปบวกกับใครมาถึงได้ตกอยู่ในสภาพแบบนี้ เป็นคนร้ายหรือเปล่า ฉันจะโทรแจ้งตำรวจ”                                           

หมับ!!!                                                                                    

“ปล่อยฉันนะ!” หญิงสาวสลัดมือเขาออกอย่างแรง พลางตวาดเสียงแข็งให้ดูมีพลัง ทั้งที่ภายในใจกำลังหวาดกลัวชายตรงหน้า เมื่อเธอว่าเห็นในมือเขากำปืนไว้แน่น                                                 

“ผมมาร่วมงานแต่งเพื่อน แต่ไม่รู้ว่าไปทำอะไรให้ใครไม่พอใจหรือเปล่า พวกมันมากันหลายคนคงหมายเอาชีวิตผม”                                         

“เชื่อได้หรือเปล่าเนี่ย”                                                                

“ผมจะตายอยู่แล้วมีเหตุผลอะไรต้องโกหก ตอนนี้ต้องห้ามเลือดก่อนไม่อย่างนั้นผมคงตายสมใจพวกมันแน่ คุณมีกล่องยาไหม ผมไม่ไหวแล้วช่วยหน่อย”                                                              

“ฉันจะเรียกรถพยาบาลให้”                                                        

“ไม่ได้!”                                                                                    

“ทำไมคุณกลัวอะไร เป็นนักโทษแหกคุกมารึไง”                            

“หน้าตาผมเหมือนนักโทษตรงไหน ถ้าพวกมันรู้ว่าผมยังไม่ตายคงตามไปเก็บถึงโรงพยาบาล”

“บ้านเมืองมีขื่อมีแปนะคุณจะกลัวอะไร”                                      

“อิทธิพลของอำนาจมืด อยู่เหนือกฎหมายและความถูกต้องเสมอ จะถามอะไรนักหนา... ผมคงต้องตายอยู่ตรงนี้แน่ ๆ ถ้าคุณยังชักช้าไม่ห้ามเลือดให้ผมสักที”                                                                  

“ฉันเป็นหมอยังไงก็คงปล่อยให้คุณตายไปต่อหน้าต่อตาไม่ได้หรอก ลุกขึ้นมาเดินดี ๆ อดทนหน่อย ในบ้านมีเครื่องมือแพทย์พอที่จะช่วยคุณได้อยู่บ้าง”                                                                        

หญิงสาวจำใจเดินเข้าไปพยุงชายหนุ่มเข้าไปในบ้านของเธอ ก่อนจะให้เขานอนลงที่เตียง เพื่อตรวจดูอาการก่อนทำการรักษา                           

“โชคดีที่กระสุนไม่ฝังใน แต่คุณเสียเลือดมากเลยนะ” หลังจากห้ามเลือดให้เขาเสร็จ โรซานน่าให้น้ำเกลือกับเขาพยุงอาการตามที่รักษาได้ ซึ่งเขาทำราวกับว่าการถูกยิงเป็นเรื่องธรรมดา                     

“คุณเป็นหมอไม่ใช่เหรอ รักษายังไงก็ได้แต่ห้ามพาผมส่งโรงพยาบาลเด็ดขาด”                     

“ฉันอุตส่าห์หนีมาตั้งไกล เพื่อพักผ่อนหย่อนใจ แต่กลับมาเจอคนไข้อย่างคุณบ้าชะมัดเลย”  

“ยังไงก็ขอบคุณนะ”                                                                   

“คุณเองก็ดวงแข็งใช้ได้ ถือว่าโชคดีที่เจอฉัน”                                 

“ถ้ามีโอกาสผมจะตอบแทนคุณอย่างงาม”                                               

“ฉันไม่ต้องการ” หญิงสาวพูดออกมาด้วยใบหน้าเรียบเฉย ทว่าชายหนุ่มกลับสัมผัสได้ถึงความรู้สึกบางอย่าง ภายใต้แววตาคู่สวยกลับแฝงไปด้วยความหมองหม่น                                                   

“ผมเองก็ไม่ชอบติดหนี้บุญคุณใคร”                                             

“แล้วทำไมไม่ตายอยู่ตรงนั้นล่ะ จะได้ไม่ติดค้างใคร”                      

“นั่นปากเหรอ... คุณเป็นหมอจริงไหมเนี่ย”                                               

“จริงไม่จริงฉันสามารถฉีดเฟอร์มาลีนให้คุณได้ก็แล้วกัน ถ้าหากดีขึ้นแล้วก็รีบออกไปจากบ้านฉันซะ”      

“ใจร้ายจัง” เขาพูดพลางแสดงรอยยิ้มแววตากรุ้มกริ่ม                    

“แม่ของฉันไม่สบายท่านต้องการพักผ่อน พรุ่งนี้เช้าฉันไม่อยากให้แม่ตื่นมาเจอคุณในสภาพแบบนี้” หญิงสาวพูดพลางเดินออกไปจากห้อง คืนนี้เธอคงต้องอาศัยนอนกับมารดา เพราะห้องนอนถูกธนภัทรยึดไปโดยปริยาย