Chapter 15 ความคิดถึง   

หลายวันผ่านไป เวลานี้เฌอรีนได้ฉีกสัญญาฉบับนั้นทิ้ง พร้อมกับให้รินลดาจัดการเอกสารการหย่า หญิงสาวลงนามในใบหย่าไว้เรียบร้อยแล้ว รอแค่ลายเซ็นของโรมราชัน เธอกับเขาก็จะกลายเป็นอดีตที่มันคอยทิ่มแทงหัวใจไปอีกนาน                                                                                         

“คิดดีแล้วเหรอเฌอ” รินลดาพยายามเปลี่ยนใจเพื่อนรัก เธออยากให้เฌอรีนไต่ตรองให้ดีเสียก่อน

 “ไม่มีงานวิวาห์ ไม่มีคนยินดี ไม่ชุดเจ้าสาวสวย ๆ ไม่มีเจ้าบ่าวเดินกุมมือ ไม่มีเขาก็ดีแล้ว”     

“เกิดอะไรขึ้น เขานอกใจแกหรือเปล่า”                                         

“เขาจะนอกใจฉันได้ยังไง ในเมื่อในหัวใจของเขาไม่เคยมีฉันอยู่ในนั้นเลย”                          

“แล้วแบบนี้ แกตัดใจได้แน่นะเฌอ”                                                         

“แกจำไว้นะริน ผู้ชายคือสิ่งมีชีวิตที่ไม่น่าไว้ใจที่สุดในโลก ผู้หญิงอย่างเราต้องรักตัวเองให้มาก ๆ ถึงจะไม่มีวันพ่ายแพ้หรือบาดเจ็บจากความรัก”                                                                                        

“แล้วคุณย่าทราบเรื่องนี้หรือยัง”                                                              

“ฉันยังไม่กล้าบอกน่ะ อีกอย่างเห็นคุณอาบอกว่าคุณย่าอาจไม่กลับมาที่นี่อีกแล้ว คงติดใจอากาศที่โน่นร่มรื่นเหมาะกับคนแก่มากกว่าในเมือง สงสัยคุณย่าคงเบื่อความวุ่นวาย”                                              

“ก็ดีแล้วนี่ ถ้าแกคิดถึงก็ไปหาคุณย่าที่เชียงใหม่เลย”                      

“ผู้บริหารเทวากรุ๊ปอย่างฉันแทบไม่มีเวลาหายใจ แล้วจะเอาเวลาที่ไหนเดินทางไปเชียงใหม่” 

“ถ้าแกจะไปจริง ๆ เรื่องงานฉันจัดการให้แกได้อยู่แล้ว พักนี้ดูเหนื่อย ๆ นะเฌอหาเวลาพักบ้างสิ”

“อืม... ขอบใจแกมากนะ”                                                                       

“นี่ก็ได้เวลาเลิกงานแล้ว ให้ฉันขับรถไปส่งไหม”                             

“ไม่เป็นไรฉันขับกลับเองได้”                                                        

“งั้นแกก็ขับรถดี ๆ นะ”                                                               

“ขอบใจนะริน” รินลดายิ้มบาง ๆ ส่งกำลังใจให้อีกฝ่าย ก่อนจะแยกย้ายกันกลับไปพักผ่อน   

////                                                                                           

ในเวลานี้สิ่งที่เฌอรีนกลัวที่สุดก็ได้เดินทางมาถึง หญิงสาวเคยเผื่อใจเอาไว้บ้างแล้ว การที่เธอตกหลุมรักเขาข้างเดียว แล้วเลือกที่จะใช้เงินดึงโรมราชันเข้ามาในชีวิตของเธอ สุดท้ายเงินก็ซื้อทุกอย่างไม่ได้ โดยเฉพาะเรื่องของหัวใจ                                                                        

“กลับมาแล้วเหรอครับ” หญิงสาวหยุดชะงัก ก่อนจะถอนหายใจออกมาอย่างโล่งอก เมื่อเห็นว่าคนที่นั่งรออยู่ห้องรับแขกคือธนภัทรไม่ใช่เขาคนนั้น                                                                                               

“ผิดหวังเหรอที่เป็นผม”                                                              

“ป้าขอโทษนะคะคุณเฌอ พอดีป้าห้ามแล้วแต่คุณธนภัทรไม่ฟัง”    

“ไม่เป็นไรค่ะ ป้าไปพักเถอะ” หญิงสาวหันไปพูดกับป้าติ๋มก่อนจะหย่อนก้นลงนั่งที่โซฟาตัวยาว ซึ่งอยู่ตรงข้ามกับชายหนุ่ม                                  

“คุณเฌอรีน... ที่ผมมาวันนี้เพราะเป็นห่วงคุณ ผมรู้นะว่าผู้ชายคนนั้นทิ้งคุณไปแล้ว” ข้อดีของธนภัทรคือการพูดออกมาตามตรงเขาไม่อ้อมค้อมเลยสักนิด ทว่าเฌอรีนกลับไม่มีความรู้สึกพิเศษใด ๆ เลยสักนิด

            “เรื่องส่วนตัวของฉัน คุณไม่ควรก้าวก่ายนะคะ”                             

“แล้วถ้าผมอยู่ในสถานะของพี่ชาย พอจะเป็นห่วงน้องสาวอย่างคุณเฌอรีนได้ไหมครับ” เธอไม่เข้าใจทำไมเขาไม่ถอดใจสักที ทั้งที่ผ่านมาหญิงสาวก็แสดงออกชัดเจน                                                        

“ฉันไม่อยากให้ความหวังใคร เรื่องของหัวใจถึงยังไงมันก็บังคับกันไม่ได้อยู่ดี”                                  

“ผมถึงบอกไง ไม่ว่าอะไรจะเกิดขึ้นความปรารถนาดีของผู้ชายคนนี้ที่มีต่อคุณก็ยังคงเดิม”      

“ถ้าในฐานะพี่ชายก็ไม่มีปัญหาอะไรคะ”                                      

“ผมเชื่อว่าคุณเข้มแข็ง ถ้าเขาจะไปก็ปล่อยให้เขาไป เมื่อไหร่ที่คุณเผชิญกับปัญหาที่แก้ไม่ตกอย่าลืมนึกถึงพี่ชายคนนี้นะเฌอรีน”              

“ขอบคุณนะคะสำหรับความปรารถนาดีที่คุณมีให้กับฉันเรื่อยมา คุณธนภัทรทานมื้อเย็นด้วยกันก่อนสิค่ะ” ครั้งแรกในรอบหลายปีที่เฌอรีนเชื้อเชิญชายหนุ่มรับประทานอาหารร่วมโต๊ะกับเธอ          

 ซึ่งทำให้อีกฝ่ายฉีกยิ้มกว้างด้วยความพอใจ                                                         

หลังจากรับประทานมื้อเย็นเสร็จ ธนภัทรก็เดินทางกลับบ้าน เขากลับมาจากฮ่องกงคราวนี้ ต้องทำให้คนในตระกูลกิตติกูลไพศาลได้รับบทเรียนอย่างสาสม                                                                      

พอเวลาผ่านไปได้สักพักใหญ่ หญิงสาวอาบน้ำเตรียมเข้านอนเข้านอน ทว่าใบหน้าของโรมราชันยังคงวนเวียนอยู่ในหัวของเธอไม่หยุดหย่อน ใครจะรู้ว่ารักแรกและรักเดียว จะหวนกลับมาทำร้ายหัวใจดวงน้อยให้ชอกช้ำย่อยยับป่นปี้ไม่มีชิ้นดี                                                                         

ก๊อก! ก๊อก! ก๊อก! เสียงคนเคาะประตูหน้าห้องนอนของเฌอรีนดังขึ้นเบา ๆ หญิงสาวคิดว่าเป็นป้าติ๋มเอาของเข้ามาเก็บให้เธอเหมือนอย่างเคย จึงไม่ได้สนใจนอนตะแคงข้างหันหน้าเข้าหาผนังของห้องด้วยความรู้สึกหลากหลาย                                                                                 

“ป้าติ๋มออกไปล็อกประตูให้เฌอด้วยนะคะ” หญิงสาวพูดพลางขยับเปลือกตาหลับลงอย่างช้า ๆ           

“คุณนอนแล้วเหรอ... ผมมีเรื่องอยากคุยด้วย”                              

“นี่นาย! นายเข้ามาได้ไง” หญิงสาวถึงกับสะดุ้งหันมาชักสีหน้าไม่พอใจใส่ชายหนุ่ม เมื่อเขาบอกว่าจะไปแล้วจะหวนกลับมาทำไมให้หัวใจของเธอเจ็บปวด เพียงแค่เห็นหน้าเขาเธอถึงกับน้ำตาคลอด้วยความน้อยเนื้อต่ำใจ ในความสัมพันธ์ที่มันกำลังจะจบลง                                                   

“คุณร้องไห้เหรอ”                                                                       

“เปล่า”                                                                                     

“เรื่องหย่าผมอยากให้คุณทบทวนอีกครั้ง”                                    

“ฉันคิดดีแล้ว” หญิงสาวตอบกลับอย่างไม่ลังเล                             

“ผมไม่หย่ายังไงก็ไม่หย่าเด็ดขาด!” ครานี้โรมราชันพูดออกมาด้วยน้ำเสียงวางอำนาจ เมื่อเขาเห็นว่าหญิงสาวกำลังพยศหนัก                                 

“นายเป็นบ้าอะไรคนที่มีสิทธิ์ตัดสินใจคือฉัน”                               

“อยากหย่าก็ไปฟ้องเอา ยังไงผมก็ไม่หย่า!”                                              

“นี่นาย!” หญิงสาวโมโหจนเลือดขึ้นหน้า ทว่าเขากลับทำเป็นไม่รู้ไม่ชี้ เมื่อเธอนึกถึงบรรดาผู้หญิงเที่ยวบาร์โฮสต์ทีไรความรู้สึกโกรธก็ยิ่งทวีคูณ                                                                                            

“หันหน้ามาพูดกันดี ๆ สักครั้งจะได้ไหมครับ” น้ำเสียงของชายหนุ่มอ่อนลงกว่าที่เคย พลางนั่งลงข้างเตียงมองไปยังคนตัวเล็กที่พลิกตัวกลับ เธอนอนหันหลังให้กับเขาอีกครั้ง เพราะความคิดถึงทำให้โรมราชันแอบย่องมาหาเธอกลางดึก ชายหนุ่มหวังอธิบายให้เธอเข้าใจที่เขาต้องถอยห่างจากเธอสักพัก               

“นายต้องการอะไรจากฉันอีก!” พอนึกถึงเหตุการณ์วันนั้นที่เขานั่งดื่มอยู่กับเพื่อน พร้อมกับสาว ๆ ล้อมหน้าล้อมหลังก็ยิ่งทำให้เฌอรีนไม่พอใจอยู่เนือง ๆ                                                                          

“ใกล้กันแค่นี้ตะคอกทำไม ผมไม่ได้หูหนวกสักหน่อย” ชายหนุ่มพูดพลางเอื้อมมือไปแตะเอวคอดหญิงสาวเบา ๆ เธอถึงกับถอยหนีก่อนจะพลิกกายหันมาเผชิญหน้ากับเขา                                      

“ฉันเหนื่อยต้องการพักผ่อน”                                                      

“ผมรบกวนคุณไม่นานหรอก”                                                     

“ถ้าอย่างนั้นรีบพูดมาเถอะฉันง่วง”                                                          

“ผมมีปัญหากับที่บ้านนิดหน่อย เรื่องหย่าเราเลื่อนออกไปก่อนได้ไหม ผมอยากให้คุณทบทวนให้ดี” ชายหนุ่มพูดพลางใช้สายตาอ้อนวอนขอความเห็นใจจากเธอ                                              

“ฉันตัดสินใจไปแล้ว หย่าก็คือหย่า”                                             

“ที่รัก... คุณอย่าใช้อารมณ์ตัดสินสิครับ”                                      

“ใครที่รักของนาย”                                                                     

“ก็คุณไง”                                                                                  

“นับตั้งแต่วันนี้เราสองคนคงเป็นได้แค่คนแปลกหน้าเท่านั้น”                       

“มีเหตุผลหน่อยสิครับ”                                                              

“ไหนนายลองพูดมาสิเหตุผลที่ฉันต้องไปต่อ ในเมื่อฉันเป็นคนร่างสัญญาฉบับนั้นขึ้นมา แล้วตอนนี้ฉันก็เป็นฝ่ายตัดสินใจยกเลิกเอง โดยที่นายไม่ต้องเสียผลประโยชน์มีแต่ได้กับได้ นายอยากได้เท่าไหร่ฉันจะบวกเพิ่มให้อีกเป็นสองเท่า”                                                                         

“สิ่งผมอยากได้จากคุณคือความไว้วางใจ ความเชื่อใจในกันและกันไม่ใช่เงินทองพวกนั้นสักหน่อย” ชายหนุ่มไม่รู้จะเริ่มต้นยังไงดี ในเมื่อความสัมพันธ์ระหว่างเขากับเธอมันไม่ชัดเจน เขาอยากให้เวลาเป็นเครื่องพิสูจน์ความรู้สึกที่มันก่อตัวขึ้นเรื่อย ๆ                                                        

“นายกลับไปในที่ของนายเถอะ”                                                 

“ที่ตรงนั้นผมกลับไปไม่ได้ ผมเริ่มชินกับการใช้ชีวิตกับคุณมากกว่า”                                    

“ชินทั้งที่นายกับฉันอยู่ด้วยกันไม่ถึงเดือนเนี่ยนะ”                         

“ก็ใช่ไง”                                                                                    

“เอาคำพูดของนายไปหลอกเด็กเถอะ”                                         

“เด็กที่ไหนก็สู้เมียผมไม่ได้หรอกครับ”                                          

“นายจะทำอะไรน่ะ ถอยไปเลยนะ! อืม... อื้อ อื้ม”                        

โรมราชันไม่สนใจเสียงห้าม เขาโน้มตัวเข้าหาคนตัวเล็ก พลางกดจูบเธอด้วยความดูดดื่มหื่นกระหาย หญิงสาวพยายามผลักไสเขาออกห่าง ทว่ายิ่งต่อต้านกลับถูกรุกหนัก จนร่างกายอ่อนปวกเปียก           

จากที่เคยพยายามถอยหนีกลับกลายเป็นยอมจำนนต่อการปลุกเร้าเกินต้านทาน กลิ่นแอลกอฮอล์อ่อน ๆ จากลมหายใจอุ่น ๆ กำลังกระตุ้นให้ความปรารถนาลุกโชน จนลืมไปว่าเธอกำลังจะหย่าขาดจากผู้ชายคนนี้