ชีวิตที่เลือกเกิดไม่ได้

เช้ามืดธนภัทรได้ดึงเข็มใส่น้ำเกลือออก ก่อนจะใช้สำลีกดเอาไว้ไม่ให้เลือดไหลออกมา จากนั้นเขาได้กวาดสายตามองไปรอบ ๆ ห้อง ก่อนจะพบกับป้ายชื่อของหญิงสาว                                                

            “แพทย์หญิงโรซานน่า กิตติกูลไพศาล ที่แท้คุณหมอก็เป็นลูกสาวของด็อกเตอร์ปริญโลกนี้ช่างกลมเสียจริง” แววตาประดุจเปลวไฟกำลังจ้องไปที่ภาพถ่ายของเธอ เมื่อธนภัทรกำลังนึกถึงใบหน้าของคนที่ทำให้เขาตกอยู่ในสภาพแบบนี้                                                                          

ผู้เป็นบิดาของเธอหมายเอาชีวิตชายหนุ่ม ไม่คิดเลยว่าลูกสาวของเขาจะเป็นคนรักษา ทำให้ธนภัทรรอดชีวิตมาได้                                                         

“นายน้อยเป็นไงบ้างครับ ผมไม่คิดว่าพวกมันจะกล้าทำขนาดนี้” ลูกน้องคนสนิทของเขาเอ่ยถามขึ้นมาด้วยความห่วงใย                          

“พวกมันคงรู้ความเคลื่อนไหวของฉัน ว่าแต่งานที่ฉันให้ไปจัดการเรียบร้อยดีไหม”                             

“ไม่มีปัญหาครับ”                                                                      

“ถ้าอย่างนั้นก็กลับเลยแล้วกัน”                                                   

“ไม่แวะโรงพยาบาลก่อนเหรอครับ”                                             

“ไม่ต้อง แผลนี้ไกลหัวใจเยอะเลย” ชายหนุ่มพูดพลางยกยิ้มมุมปาก เมื่อนึกถึงใบหน้าของคนที่ทำแผลให้ อีกทั้งเธอยังแวะมาวัดไข้ให้กับเขาทุกครึ่งชั่วโมง กว่าหญิงสาวจะแน่ใจว่าเขาไม่เป็นอันตราย ทำเอาเธอเกือบไม่ได้นอนทั้งคืน                                                                          

อย่างน้อยเธอก็มีจรรยาบรรณของแพทย์ ไม่เลือกที่รักมักที่ชังทำการรักษาเขาอย่างสุดความสามารถที่มี ทั้งที่อุปกรณ์ทางการแพทย์ไม่อำนวย                                                                                        

///////                                                                                        

โรซานน่าลุกมาเตรียมมื้อเช้า จากนั้นหญิงสาวได้เดินเข้าไปในห้องนอน ปรากฏว่าคนไข้ที่เธอเฝ้าสังเกตอาการมาทั้งคืน เวลานี้เขาได้หายไปแล้ว                                                                                         

“หวังว่าเราคงไม่ได้พบกันอีกนะคะ” หญิงสาวเชื่อว่าเรื่องบังเอิญแบบนี้คงไม่เกิดขึ้นกับเธอเป็นคนรั้งที่สอง                                               

**ขอบคุณที่ดูแลผมทั้งคืน เอาไว้คราวหน้าจะตอบแทนเป็นร้อยเท่าพันเท่า ยินดีที่ได้รู้จักขอบคุณนะครับนางฟ้าของผม**                         

“คงใช้มุกแบบนี้จีบสาวบ่อยสินะ” หญิงสาวเบ้ปากพลางวางกระดาษโน้ตไว้ที่เดิม เธอควรทิ้งมันลงถังขยะ แต่ทำไมกลับเลือกที่จะเก็บเอาไว้ก็ไม่รู้                                                                          

Rrrr!!! ขณะที่โรซานน่ากำลังเก็บกวาดห้องอยู่นั้น เสียงสมาร์ตโฟนเครื่องแพงได้ดังขึ้น ซึ่งหญิงสาวชำเลืองดูถึงกับต้องถอนหายใจ เพราะสายที่โทรเข้ามาคือบิดาที่ลงมือทำร้ายจิตใจมารดาของเธออย่างเลือดเย็น                                                                          

“รับสายสักทีนะหมอ ตอนนี้อยู่ที่ไหนไปเรียกแม่มารับสายหน่อย” น้ำเสียงวางอำนาจดังขึ้น จนหญิงสาวขยับโทรศัพท์ออกห่างจากหู เพราะไม่ชอบฟังเวลาบิดาตะคอกใส่แบบนี้                                        

“แม่กำลังพักผ่อนค่ะ โรสไม่อยากกวน”                                        

“ดี! ทั้งแม่ทั้งลูก”                                                                                   

“อีกวันสองวันโรสกับแม่ก็กลับแล้วค่ะ”                                        

“ฉันหวังว่าแกกับแม่ของแกคงไม่ทำให้เสียเรื่องหรอกนะ ภาพลักษณ์ของกิตติกูลไพศาลต้องดูใสสะอาดปราศจากเรื่องเสื่อมเสีย”

            “โรสว่าเรื่องนี้พ่อควรเตือนผู้หญิงคนนั้นมากกว่านะคะ”                 

“เกี่ยวอะไรกับหนูอร”                                                                 

“การกินหรูอยู่สบายทั้งที่บ้านล้มละลาย ผู้หญิงแบบนั้นหาเงินมาจากไหน ระวังกองทัพนักข่าวไว้บ้างก็ดีนะคะ อย่าให้พวกเขาสงสัยจนกลับไปขุดเจอตอโผล่ขึ้นมาอาจแย่ได้นะคะ” ครั้งแรกที่โรซานน่ากล้าใช้ถ้อยคำแบบนั้นกับบิดาของเธอ                                                                 

“หมอโรส! พ่อรู้นะว่าลูกทำอะไรเอมอรบ้าง”                                 

“เธอฟ้องพ่อเหรอคะ”                                                                 

“พ่อไม่คิดเลยนะว่าหมอจะกล้าทำเรื่องต่ำ ๆ ที่ผิดจรรยาบรรณของแพทย์”                          

“โรสก็แค่ทำในสิ่งที่เรียกว่าศีลธรรม ถ้าหากพ่อกับผู้หญิงคนนั้นไม่ทำร้ายแม่ก่อน โรสคงไม่มีวันลดตัวลงไปทำเรื่องต่ำ ๆ ที่พ่อพูดถึงหรอกนะคะ” หญิงสาวกำมือแน่นระงับความโกรธเอาไว้สุดกำลัง เมื่อผู้เป็นบิดาคอยให้ท้ายและปกปกเอมอรเรื่อยมา                                                    

“แค่ทำหมันก็พอแล้ว ทำไมหมอต้องตัดมดลูกหนูอรทิ้งด้วย”                      

“ก็เพราะผู้หญิงอย่างเธอไม่เหมาะที่จะเป็นแม่คน ในเมื่อเธอรักที่จะแย่งสามีคนอื่นก็ต้องยอมรับผลที่ตามมาให้ได้สิค่ะ”                          

“หมอโรสพูดเกินไปแล้วนะ พ่อก็แค่สงสารหนูอร พ่อไม่เคยคิดจะหย่ากับแม่เลยสักครั้ง แค่ขอพื้นที่เล็ก ๆ ให้หนูอรได้พักพิงเธอไม่มีใครเลยนะหมอโรส”                                                                         

“คนที่น่าสงสารคือคุณแม่มากกว่าค่ะ” หญิงสาวเริ่มฉุนความเห็นแก่ตัวของบิดา สิ่งที่เขาทำให้ผู้หญิงคนหนึ่งตกอยู่ในสภาพกลืนไม่เข้าคายไม่ออกแล้วยังมาบอกว่าตัวเองดูสูงส่งกว่าใคร ๆ คนแบบนี้หาแค่ความสุขใส่ตัวเท่านั้น                                                                                            

“ลูกเริ่มพูดจาไม่รู้เรื่องแล้วนะ ยังไงกลับมาก็อย่าลืมไปทานข้าวกับคุณเซนต์ด้วยนะ พ่อกับเจ้าสัวธาดาได้คุยกันไว้แล้ว”                            

เซนต์คือพี่ชายของซารังแน่นอนว่าบิดาของเธอนั้น อยากเกี่ยวดองกับตระกูเจ้าสัวธาดา คงหวังให้ตัวเองได้รับการหนุนหลังจากฝ่ายนั้น                   

“พ่อก็แค่รักตัวเอง จนลืมไปว่าหนูกับน้องมีเลือดมีเนื้อมีหัวใจเหมือนคนทั่วไป” โรซานน่าพูดออกมาทั้งน้ำตา พลางกดวางสายแล้วปิดเครื่องทันที ด้วยความรู้สึกน้อยเนื้อต่ำใจผู้เป็นบิดา                         

“โรส”                                                                                       

“อ้าวแม่! ตื่นแล้วเหรอคะ” เธอรีบยกมือขึ้นมาปาดน้ำตาออกจากแก้ม แล้วปรับใบหน้าและแววตาให้เป็นปกติ                                                  

“อืม... ทำไมลูกทำหน้าแบบนั้น แล้วทำไมตาแดง ๆ ล่ะลูก”                        

“โรสนอนไม่ค่อยหลับค่ะ แม่หิวหรือยังคะ”                                               

“ก็นิดหน่อยจ้า”                                                                         

“มาเลยค่ะ โรสทำข้าวต้มไว้แล้ว เดี๋ยวทานมื้อเช้าเสร็จเราไปเดินเล่นที่น้ำตกดีไหมคะ”                       

“ดีเลยจ้า อยู่แต่ในบ้านก็คิดอะไรฟุ้งซ่าน” สองแม่ลูกส่งยิ้มบาง ๆ ให้กัน ครั้งแรกในรอบหลายปีที่รสาเริ่มเบื่อหน่ายกับการอยู่ใช้ชีวิตคู่                 

“โรสรู้นะคะป้าแม่เจ็บปวดแค่ไหน”                                              

“ทำไมพ่อเขาต้องโกหกแม่ด้วย สุดท้ายเอมอรก็อยู่อย่างสุขสบายผู้ชายอย่างเขาเชื่อไม่ได้เลยสักนิด คำพูดคำสัญญาที่ให้ไว้ก็เป็นเพียงแค่ลมปาก แม่รู้สึกขยาดจนไม่อยากอยู่ร่วมชายคากับเขาอีกแล้ว”           

“โรสเคารพการตัดสินใจของแม่นะคะ”                                         

“แต่การตัดสินใจของแม่มันคงไม่มีผลถ้าหากพ่อของลูกไม่ยินยอม ภาพลักษณ์ของเขาสำคัญกว่าความรู้สึกของคนในครอบครัว ไม่รู้ว่าโรมกลับมาต้องเจอกับอะไรบ้าง” รสายังคงห่วงลูกชาย เพราะกลัวโรมราชันถูกผู้เป็นสามีบังคับให้แต่งงานกับซารัง เหมือนที่โรซานน่ากำลังเผชิญอยู่ในตอนนี้              

“โรสเชื่อว่าหมอโรมไม่มีทางปล่อยให้ตัวเอง ถูกคุณพ่อชักจูงไปในทางที่ตัวเขาเองไม่ปรารถนาจะเดินอย่างแน่นอนค่ะ”                                         

“สองพ่อลูกคงลุกขึ้นมาห้ำหั่นกัน แม่ไม่อยากเห็นโรมราชันแสดงด้านมืดออกมาเลย แม่กลัวเขาทำอะไรไม่ยั้งคิด”                                              

“โรสเชื่อว่าหมอโรมคงไม่กล้าทำอะไรบุ่มบ่าม” หญิงสาวพูดพลางครุ่นคิด เธอควรบอกเรื่องเฌอรีนกับมารดาดีไหม เพราะกลัวว่าถ้าบอกไปแล้วอาจทำให้นางเก็บไปคิด                                                      

“มีอะไรหรือเปล่าโรส พูดมาเถอะแม่ไม่เป็นไร”                              

“คือ... โรส มีเรื่องบางอย่างเกี่ยวกับหมอโรมอยากพูดให้แม่ฟังน่ะค่ะ”                                 

“พูดมาสิ”                                                                                 

“พอดีวันนั้นโรสไปตามน้องกลับ เลยรู้ว่าหมอโรมมีแฟนแล้วค่ะ”                

“จริงเหรอ ใครกัน แม่รู้จักไหม”                                                    

“เท่าที่โรสหาข้อมูลมาได้ น้องสะใภ้ทำงานอยู่ที่บริษัทเทวาซีกรุ๊ปค่ะ”                                              

“รู้สึกคุ้น ๆ เหมือนเคยได้ยินจากไหนนะ”                                                 

“ไม่คุ้นได้ยังไงล่ะคะแม่ ก็บริษัทนี้ผลิตเครื่องแต่งกาย ที่สำคัญกระเป๋าแบรนด์ของบริษัทนี้เขาดังจะตาย โรสเองยังซื้อมาใช้ตั้งหลายใบ”    

“เธอทำตำแหน่งอะไรเหรอ แต่ช่างเถอะไม่ว่าเธอจะเป็นคนงานทั่วไปคนสวนหรือแม่บ้าน ตาโรมคงไม่เปลี่ยนใจเพราะที่ผ่านมาไม่เห็นเขาคบกับผู้หญิงคนไหนเลย”                                                 

โรซานน่าพยักหน้าพลางยิ้มบาง ๆ ให้กับมารดาของเธอ หญิงสาวยังคงเชื่อมั่นในตัวน้องชาย ไม่ว่ายังไงการตัดสินใจของโรมราชันถือว่าเด็ดขาด เธอก็ได้แต่หวังว่าบิดาคงไม่ทำอะไรให้เฌอรีนต้องเดินออกไปจากชีวิตของโรมราชัน