ตอนที่ 2: กติกาบนโซฟา

ตอนที่ 2: กติกาบนโซฟา

แผ่นหลังของธันยกรจมลึกลงไปบนเบาะโซฟาหนังแท้สีดำสนิท ความเย็นเยียบของวัสดุราคาแพงซึมผ่านเนื้อผ้าเชิ้ตที่ถูกปลดกระดุมออกจนหมด กลิ่นหนังฟอกใหม่เจือกลิ่นน้ำหอมไม้สนซีดาร์เข้มข้นอบอวลอยู่ในโพรงจมูกจนแทบหายใจไม่ออก แสงไฟสีส้มสลัวจากโคมไฟตั้งโต๊ะทำงานตัวยาวเป็นเพียงจุดกำเนิดแสงเดียวที่ยังหลงเหลืออยู่ในห้องกว้างขวาง ทอดเงาทะมึนของร่างสูงตระหง่านที่กำลังทาบทับลงมาปิดกั้นทุกทางหนี

เจตน์ไม่ได้พูดอะไรแม้แต่คำเดียว มือหนาคว้าข้อมือทั้งสองข้างของธันย์รวบขึ้นไปกดตรึงไว้เหนือศีรษะด้วยมือเพียงข้างเดียว แรงบีบที่ข้อมือแน่นหนาจนกระดูกแทบเสียดสีกัน ขณะที่เข่าแกร่งแทรกเข้ามาระหว่างเรียวขา แยกช่วงล่างของเลขาฯ หนุ่มออกจากกันอย่างเอาแต่ใจ

“อึก… คุณเจตน์”

เสียงเรียกแผ่วพร่าสั่นระริก ธันย์พยายามหายใจเข้าลึกเพื่อข่มชีพจรที่เต้นระรัวอยู่ตรงซอกคอ ทว่าการขยับตัวเพียงเล็กน้อยกลับยิ่งทำให้ผิวเนื้อสัมผัสกับความร้อนจัดจากเรือนกายกำยำของคนด้านบน เจตน์โน้มใบหน้าลงมา ซุกไซ้จมูกโด่งคมเข้ากับซอกคอขาวเนียน สูดดมกลิ่นสบู่อ่อนจางที่คุ้นเคยราวกับคนกระหายน้ำ ปลายลิ้นร้อนชื้นแตะลงบนรอยชีพจรที่กำลังเต้นกระตุก ลากไล้ขึ้นมาตามแนวกรามอย่างเชื่องช้า ก่อนจะขบเม้มเนื้ออ่อนตรงลำคอจนเกิดเสียงชื้นแฉะ

“อื้อ…”

ธันย์สะท้านเยือกไปทั้งร่าง สองขาเผลอเกร็งรัดเข้าหาตัวคนด้านบนตามสัญชาตญาณ ปลายลิ้นของเจตน์ตวัดเลียซ้ำลงบนรอยแดงที่ตัวเองเพิ่งฝากไว้ ขบกัดเบาๆ ราวกับจะตีตราจอง มือหนาข้างที่ว่างสอดเข้าไปใต้แผ่นหลัง ลูบไล้ผ่านแนวกระดูกสันหลังขึ้นมาจนถึงแผ่นอก บีบเค้นกล้ามเนื้อเนียนแน่นสลับกับสะกิดยอดอกสีระเรื่อที่กำลังหดเกร็งสู้ลมแอร์

ความวาบหวามแล่นพล่านจนธันย์ต้องแหงนหน้าขึ้น ริมฝีปากอิ่มเผยอออก ลมหายใจร้อนผ่าวรดรินปลายคางของอีกฝ่าย ในเสี้ยววินาทีแห่งความอ่อนแอ ธันย์โน้มใบหน้าขึ้นไป หวังจะทาบทับริมฝีปากเข้ากับกลีบปากหยักลึกตรงหน้า หวังจะได้เศษเสี้ยวความอบอุ่นมาช่วยปลอบประโลมหัวใจที่แหลกเหลว

ทว่าเจตน์กลับเบี่ยงหน้าหลบอย่างรวดเร็วและเด็ดขาด

ใบหน้าคมคายปัดผ่านริมฝีปากของธันย์ไปเพียงเศษเสี้ยวเซนติเมตร ก่อนที่มือหนาจะละจากแผ่นอกขึ้นมาบีบเข้าที่ปลายคางมน ออกแรงดันอย่างแรงจนใบหน้าของธันย์หันไปอีกทาง บังคับให้สายตาเบื้องหลังแพขนตามองตรงไปยังบานกระจกฝ้าที่มืดสนิท

“ผมเตือนกี่ครั้งแล้ว…” น้ำเสียงทุ้มต่ำแหบพร่ากระซิบสั่งชิดริมใบหู ไร้แววหยอกล้อ มีเพียงความเย็นเยียบที่แฝงอยู่ในอำนาจ “อย่าพยายามจูบผม”

คำพูดนั้นเฉือนลึกเข้าไปในอก ธันย์กัดริมฝีปากล่างจนเจ็บแปลบ กลืนหยาดน้ำตาและความรู้สึกต่ำต้อยลงคอไปอย่างเงียบเชียบ เขาลืมไปได้อย่างไรว่าสำหรับเจตนิพัทธ์ การจูบคือสิ่งที่สงวนไว้ให้คนที่รัก… ไม่ใช่สิ่งที่จะมอบให้คนที่ไร้สถานะอย่างเขา

เจตน์ไม่ปล่อยให้เวลาแห่งความเงียบงันยืดเยื้อ มือแกร่งปล่อยจากข้อมือทั้งสองข้าง เอื้อมลงไปปลดตะขอกางเกงสแล็กของธันย์ รูดซิปลงแล้วกระชากทั้งกางเกงและชั้นในร่นลงไปกองไว้ที่ปลายเท้าอย่างรวดเร็ว ปล่อยให้เรียวขายาวขาวผ่องเปิดเปลือยต่อสายตาในความมืดสลัว

เสียงเสียดสีของซองฟอยล์ฉีกขาดดังขึ้นเบาๆ ตามด้วยเสียงเปิดฝาหลอดเจลหล่อลื่นที่เจตน์มักเก็บไว้ในลิ้นชักโต๊ะทำงาน ของเหลวใสเย็นเฉียบถูกชโลมลงบนนิ้วมือเรียวยาวของประธานหนุ่ม ก่อนที่ปลายนิ้วเปียกชื้นจะกดแทรกเข้ามาในช่องทางคับแคบด้านหลังโดยไม่รอสัญญาณเตือน

“อ๊ะ! คุณเจตน์… ฮื่อ…”

ธันย์สะดุ้งเฮือก หน้าท้องเกร็งกระตุกเมื่อความเย็นและสิ่งแปลกปลอมรุกล้ำเข้ามาอย่างกะทันหัน ช่องทางบอบบางที่แห้งผากตอดรัดนิ้วแกร่งแน่นจนเจตน์ต้องสบถแผ่วเบาในลำคอ ชายหนุ่มไม่รอช้า ขยับนิ้วเข้าออกเป็นจังหวะเนิบนาบ ปล่อยให้ความเปียกลื่นเคลือบชโลมผนังเนื้อด้านใน ก่อนจะเพิ่มนิ้วที่สองและสามตามเข้าไป กางแยกและกดคลึงจุดอ่อนไหวอย่างชำนาญ

“อื้อ… อึก… เจ็บ…”

“อย่าเกร็ง” เจตน์สั่งเสียงเข้ม ลมหายใจของเขาเริ่มหอบหนัก ปลายนิ้วร้ายกาจกดบี้ลงบนจุดกระสันด้านในอย่างจงใจ ร่างของธันย์สะท้านไหว แอ่นสะโพกขึ้นจากเบาะโซฟาด้วยความเสียวซ่านที่ตีตื้นขึ้นมาจุกอก สองมือขยุ้มผ้าบุโซฟาจนข้อนิ้วขาวซีด ส่งเสียงครางสั่นระริกอย่างไม่อาจควบคุม

เมื่อช่องทางเริ่มยอมรับการรุกล้ำ เจตน์ก็ถอนนิ้วออกอย่างรวดเร็ว ชายหนุ่มปลดเข็มขัดและรูดซิปกางเกงของตัวเองลง งัดท่อนลำร้อนผ่าวขนาดใหญ่โตที่ตื่นตัวเต็มที่ออกมา ปลายหัวมนปริ่มน้ำจ่อลงตรงปากทางเข้าที่กำลังเปิดอ้าและเต้นตุบๆ

เจตน์จับเรียวขาข้างหนึ่งของธันย์ยกขึ้นพาดไว้บนท่อนแขนแกร่ง เปิดช่องทางด้านหลังให้เปิดกว้างที่สุด ก่อนจะกดแทรกกายเข้าไปรวดเดียวจนสุดความยาว

“อ๊า!”

เสียงกรีดร้องสั้นๆ หลุดรอดออกมาจากลำคอของธันย์ ร่างทั้งร่างถูกเติมเต็มจนแน่นตึงไปทั้งสะโพก ความเจ็บปวดร้าวแล่นริ้วขึ้นไปตามแนวกระดูกสันหลังจนแผ่นหลังบางแอ่นโค้ง ธันย์หอบหายใจรวยริน หยาดน้ำใสเอ่อล้นคลอดวงตาทั้งสองข้าง มองเห็นภาพเพดานห้องทำงานพร่าเลือนไปหมด

เจตน์ไม่ให้เวลาอีกฝ่ายได้ปรับตัว เขากระชากสะโพกสอบเข้าหา บดเบียดส่วนโคนเข้ากับเนื้อนิ่ม แล้วเริ่มขยับถอนกายออกเกือบสุด ก่อนจะกระแทกกลับเข้าไปใหม่ด้วยแรงอารมณ์ที่อัดอั้นมาทั้งวัน

พั่บ… พั่บ… พั่บ…

เสียงผิวเนื้อกระทบกันดังก้องสะท้อนไปทั่วห้องทำงานที่เงียบสงัด จังหวะกระแทกกระทั้นหนักหน่วงและรุนแรงจนโซฟาหนังส่งเสียงเอี๊ยดอ๊าดตามแรงขยับ เจตน์ก้มลงใช้ลิ้นเลียซับหยาดเหงื่อที่ผุดพรายตามไหปลาร้าและลำคอของธันย์อย่างหิวกระหาย ปลายคางสากด้วยไรเคราจางๆ ถูไถไปกับผิวเนื้อเนียนละเอียด ขณะที่สะโพกยังคงโถมซอยเข้าใส่ช่องทางคับแน่นอย่างไม่หยุดหย่อน

“อึก… คุณเจตน์… ช้า ช้าหน่อยครับ… ฮื่อ…” ธันย์ครางสั่นระรัว ยกมือที่สั่นเทาขึ้นมาดันแผงอกแกร่งไว้ แต่แรงอันน้อยนิดไม่อาจต้านทานพละกำลังของคนด้านบนได้เลย

“เรียกชื่อผมอีก…” เจตน์กระซิบเสียงพร่า สองมือเลื่อนลงมาบีบเค้นเอวคอดของธันย์แน่นจนขึ้นรอยนิ้วมือสีแดงปื้น ชายหนุ่มโน้มตัวลงไปจนแผงอกแนบชิดกับแผ่นอกของธันย์ สัมผัสได้ถึงเสียงหัวใจของคนใต้ร่างที่เต้นระรัวจนแทบหลุดออกมานอกอก “ครางชื่อผมออกมา ธันย์…”

คำขอร้องที่ฟังดูเหมือนคำสั่งทำให้หัวใจของธันย์สั่นคลอนอย่างรุนแรง

“คุณเจตน์… อ๊ะ… คุณเจตน์… อ๊า!”

ความเจ็บปวดในตอนแรกค่อยๆ มลายหายไป ถูกแทนที่ด้วยเปลวไฟแห่งความกระสันที่เผาผลาญสติสัมปชัญญะจนหมดสิ้น ร่างกายของธันย์ทรยศต่อศักดิ์ศรีของตัวเองอย่างสิ้นเชิง ช่องทางด้านหลังบีบรัดตัวตนของเจตน์แน่นขนัดในทุกจังหวะที่ถูกกระแทกกระทั้น ร่างบางโยกคลอนไปตามแรงขับเคลื่อนอันไร้ความปรานี ยอมให้ชายคนนี้ตักตวงและย่ำยีความรู้สึกตามอำเภอใจ

เจตน์เร่งจังหวะสะโพกเร็วขึ้นจนลมหายใจกลายเป็นเสียงหอบกระชั้น ความคับแน่นที่ตอดรัดเป็นจังหวะกำลังผลักดันให้เขาเข้าใกล้ขอบเหวแห่งความสุขสม ชายหนุ่มจับขาทั้งสองข้างของธันย์อ้ากว้าง โถมน้ำหนักตัวลงไปบดขยี้อย่างรุนแรงเป็นชุดสุดท้าย

“อึก… จะ… ไม่ไหวแล้วครับ…” ธันย์หวีดร้องออกมา ปลายเท้าจิกเกร็ง หน้าท้องกระตุกระรัว

“พร้อมกัน…”

เจตน์กดกระแทกเน้นย้ำเข้าไปลึกที่สุด ร่างสูงเกร็งสะท้านก่อนจะปลดปล่อยสายธารอุ่นร้อนฉีดพุ่งเข้าไปในช่องทางด้านในจนล้นปรี่ พร้อมๆ กับที่ธันย์กระตุกเกร็ง ปลดปล่อยหยาดอารมณ์สีขาวขุ่นออกมาเปรอะเปื้อนหน้าท้องและเสื้อเชิ้ตของตัวเองจนเปียกชุ่ม

เสียงหอบหายใจหนักหน่วงดังก้องท่ามกลางความเงียบสงัดที่กลับคืนมาอีกครั้ง

เจตน์แช่ค้างกายอยู่ภายในชั่วครู่เพื่อตักตวงความอุ่นแน่น ก่อนจะค่อยๆ ถอนตัวตนออกช้าๆ ของเหลวสีขาวขุ่นผสมรอยเลือดจางๆ ไหลซึมย้อนออกมาเปรอะเปื้อนเบาะโซฟาหนังสีดำ ร่างสูงผละออกไปยืนข้างโซฟาทันทีโดยไม่แม้แต่จะยื่นมือมาประคอง

เจตน์จัดการรูดซิปกางเกง ติดกระดุมเสื้อเชิ้ต และจัดระเบียบเนกไทของตัวเองให้เข้าที่ด้วยความรวดเร็วและใจเย็น ใบหน้าคมคายกลับมาเรียบเฉย ไร้ร่องรอยของเปลวไฟพิศวาสเมื่อครู่นี้โดยสิ้นเชิง

เขากลับไปเป็น ‘ท่านประธาน’ ผู้สูงส่งและเหินห่างในเวลาไม่ถึงหนึ่งนาที

เจตน์ดึงแผ่นทิชชูเปียกจากกล่องบนโต๊ะทำงานออกมาหลายแผ่น แล้วโยนมันลงมาบนหน้าท้องของธันย์ที่ยังคงนอนหอบหายใจรวยรินอยู่บนโซฟา ขาทั้งสองข้างสั่นเทาจนแทบไม่มีแรงขยับ

“จัดการตัวเองให้สะอาด” เจตน์เอ่ยขึ้นด้วยน้ำเสียงเรียบนิ่ง สายตามองตรงไปยังประตูห้องน้ำส่วนตัวโดยไม่เหลือบแลคนที่นอนอยู่เบื้องล่าง “แล้วตรวจดูเอกสารงบประมาณของฝ่ายจัดซื้ออีกรอบ พรุ่งนี้แปดโมงเช้า ผมต้องเห็นรายงานฉบับแก้ไขวางอยู่บนโต๊ะ”

พูดจบ ร่างสูงก็หมุนตัวเดินตรงเข้าไปในห้องน้ำ เสียงปิดประตูดังสนั่นตามด้วยเสียงน้ำจากฝักบัวที่เริ่มไหลริน ทิ้งให้ธันย์นอนนิ่งอยู่ท่ามกลางความมืดสลัวเพียงลำพัง

หยาดน้ำตาอุ่นร้อนที่พยายามกลั้นไว้ไหลรินลงมาตามหางตาช้าๆ ซึมลงสู่เบาะหนัง ธันย์ค่อยๆ พยุงกายที่ปวดร้าวขึ้นมานั่ง ความเจ็บแปลบที่ช่วงล่างแล่นริ้วจนต้องนิ่วหน้า มือเรียวที่สั่นเทาหยิบทิชชูเปียกขึ้นมาเช็ดคราบเปรอะเปื้อนตามร่างกายทีละจุดอย่างเงียบเชียบ

ไม่มีอ้อมกอดหลังเสร็จกิจ

ไม่มีคำถามว่าเจ็บไหม

มีเพียงงานที่ต้องส่งให้ตรงเวลาแปดโมงเช้า

ธันย์สูดลมหายใจเข้าลึก สะกดกลั้นก้อนสะอื้นในลำคอ ก้มลงเก็บเสื้อผ้าที่กระจัดกระจายขึ้นมาสวมใส่ทีละชิ้น กลัดกระดุมเสื้อเชิ้ตที่ยับยู่ยี่จนถึงเม็ดบนสุด สวมหน้ากากของเลขานุการผู้ไร้หัวใจกลับคืนมาอีกครั้ง เพื่อเตรียมพร้อมสำหรับการเผชิญหน้าในวันพรุ่งนี้… วันที่เขาต้องยืนมองแผ่นหลังของผู้ชายคนนี้ในฐานะคนไร้ตัวตนต่อไป