جميع فصول : الفصل -الفصل 10

ตอนที่ 1: หน้ากากมืออาชีพเสียงส้นรองเท้าหนังกระทบพื้นหินอ่อนขัดมันบนชั้นสี่สิบสองของ อัศว คอร์ปอเรชัน ดังสะท้อนเป็นจังหวะสม่ำเสมอท่ามกลางบรรยากาศเงียบกริบยามเช้าตรู่ ที่นี่คือศูนย์กลางบัญชาการของกลุ่มทุนอสังหาริมทรัพย์ระดับประเทศ สถานที่ซึ่งไม่มีที่ว่างให้กับความผิดพลาดแม้แต่เศษเสี้ยววินาทีธันยกรยืนอยู่หลังโต๊ะกระจกนิรภัยหน้าห้องทำงานประธาน มือเรียวจัดเรียงแฟ้มเอกสารปกหนังสีดำสามแฟ้มแยกตามลำดับความสำคัญ เสื้อเชิ้ตสีขาวคัตติ้งเนี้ยบกลัดกระดุมถึงเม็ดบนสุด ผูกเนกไทสีกรมท่าเข้มเข้าคู่กับสูทพอดีตัว ใบหน้าขาวสะอาดเกลี้ยงเกลาซ่อนอารมณ์ไว้ใต้กรอบแว่นสายตาทรงเหลี่ยมมน ดวงตาคู่เรียวนิ่งสงบดั่งผิวน้ำไร้ระลอกคลื่น เขาก้มมองหน้าปัดนาฬิกาข้อมือระบบเข็มที่กำลังขยับเข้าใกล้เวลาแปดโมงยี่สิบเก้านาทีติ๊งสัญญาณลิฟต์ผู้บริหารดังขึ้นเพียงแผ่วเบา ประตูกระจกเปิดออกพร้อมการปรากฏตัวของร่างสูงโปร่งในชุดสูทสามชิ้นสีเทาชาร์โคลสั่งตัดพิเศษ เจตนิพัทธ์ก้าวออกมาด้วยจังหวะมั่นคง แผงไหล่กว้างเหยียดตรง ใบหน้าคมคายราวกับสลักจากหินผาปราศจากรอยยิ้ม กลิ่นไอเย็นจากเครื่องปรับอากาศผสานกับกลิ่นน้ำหอมไม้สนซีดาร์เข้มข้นลอยนำ

ตอนที่ 3: เส้นแบ่งที่เริ่มพร่าเลือนอาการปวดหนึบตรงบั้นเอวและรอยเสียดสีแสบระบมตรงช่วงล่างคอยย้ำเตือนถึงเหตุการณ์บนโซฟาหนังสีดำตัวนั้นตลอดทั้งวัน ทุกจังหวะการก้าวเดินบนพื้นหินอ่อนขัดมันกลายเป็นความทรมานที่ต้องสะกดกลั้น ทว่าแผ่นหลังใต้เสื้อเชิ้ตสีขาวสั่งตัดพิเศษยังคงเหยียดตรงอย่างสง่างาม กระดุมคอเสื้อถูกกลัดปิดสนิทจนถึงเม็ดบนสุด ผูกเนกไทสีกรมท่าเข้มทับเพื่อซ่อนรอยฟกช้ำสีเข้มที่ถูกฟันคมขบกัดเอาไว้ไม่ให้เล็ดลอดออกสู่สายตาใครธันยกรส่งมอบรายงานวิเคราะห์งบประมาณฉบับแก้ไขวางไว้ตรงกึ่งกลางโต๊ะทำงานของประธานบริษัทตั้งแต่เวลาเจ็ดโมงห้าสิบห้านาที เมื่อเจตนิพัทธ์ก้าวเข้าห้องมาในเวลาแปดโมงครึ่ง ชายหนุ่มเพียงแค่ปรายตามองเอกสาร รับมันไปเปิดดูผ่านๆ โดยไม่แม้แต่จะเอ่ยทักทายหรือสบตากับคนที่ยืนคอยท่า ธันย์ก้มหน้ารับคำสั่งสั้นห้วนในลำคอแล้วถอยกลับออกมารับหน้าที่หน้าห้องทำงานตามเดิมหนึ่งวันดำเนินไปด้วยความราบรื่นภายใต้หน้ากากของระบบธุรกิจอันเคร่งครัด จนกระทั่งเข็มสั้นของนาฬิกาแขวนผนังเคลื่อนผ่านเลขห้าในเวลาเย็น แสงแดดสีส้มจัดเริ่มทอดเงายาวพาดผ่านโถงทางเดินชั้นสี่สิบสอง พนักงานส่วนใหญ่ทยอยเก็บของกลับบ้าน

ตอนที่ 5: ความหวาดระแวงของคนกลัวแพ้แสงทองของรุ่งอรุณสาดส่องผ่านแนวกระจกบานใหญ่ของเพนต์เฮาส์หรู ทอดเงายาวพาดผ่านเตียงคิงไซส์ที่ยับยู่ยี่และหลงเหลือกลิ่นไอความชื้นแฉะของค่ำคืนที่เพิ่งผ่านพ้นเจตนิพัทธ์ลืมตาขึ้นท่ามกลางความเงียบงัน สิ่งแรกที่กระทบความรู้สึกไม่ใช่แสงแดดแยงตา แต่เป็นความเย็นชืดของพื้นที่ว่างเปล่าข้างกาย ฟูกหนานุ่มฝั่งตรงข้ามไร้เงาของคนที่ควรจะนอนพักผ่อน มือหนายกขึ้นลูบผ่านผืนผ้าปูเตียง ความเย็นที่ซึมผ่านปลายนิ้วบอกชัดเจนว่าคนที่เคยนอนครางสะอื้นอยู่ใต้ร่างได้ลุกออกจากเตียงไปนานนับชั่วโมงแล้วเจตน์ยันกายลุกขึ้นนั่ง แผ่นอกเปลือยเปล่ามีรอยข่วนตื้นๆ สองสามรอยที่แผ่นหลัง เขาสะบัดศีรษะไล่ความหนักอึ้ง พลางขมวดคิ้วแน่นเมื่อภาพความทรงจำเมื่อคืนย้อนกลับเข้ามาในหัวเป็นฉากๆ รอยช้ำใต้ร่มผ้า เสียงครางสั่นพร่าที่เขาบังคับให้เรียกชื่อ… และที่เลวร้ายที่สุด คือการที่เขาเป็นฝ่ายก้มลงไปบดจูบริมฝีปากคู่นั้นด้วยความกระหายชายหนุ่มบดขากรรไกรแน่นจนเป็นสันนูน สบถออกมาเบาๆ ในลำคออย่างหงุดหงิดกับความไร้การควบคุมของตัวเองเขาก้าวลงจากเตียง คว้าเสื้อคลุมผ้าซาตินสีเทาเข้มมาสวมอย่างลวกๆ แล้วเปิดประตูก้า

ตอนที่ 7: กลิ่นแปลกปลอมและความบ้าคลั่งเสียงสายฝนกระหน่ำซัดสาดเข้าใส่บานเกล็ดกระจกห้องพักชั้นหกของคอนโดมิเนียมเก่าในซอยลึกย่านอารีย์ แสงไฟสีส้มจากเสาไฟฟ้าข้างทางส่องสะท้อนม่านน้ำบนกระจกจนเกิดเงาวูบวาบพาดผ่านเพดานห้องปูนเปลือย ภายในห้องสตูดิโอขนาดกะทัดรัดมีเพียงเสียงหึ่งเบาๆ ของพัดลมตั้งโต๊ะที่ส่ายไปมา และความเงียบงันที่ทับถมจนรู้สึกอึดอัดธันยกรนอนตะแคงอยู่บนเตียงเดี่ยวขนาดสามฟุตครึ่ง เสื้อยืดคอกลมตัวบางกับกางเกงผ้าฝ้ายขาสั้นเป็นชุดนอนเรียบง่ายที่เขาคุ้นเคย ร่างกายยังคงปวดร้าวสะสมจากงานเอกสารและแรงกระแทกกระทั้นบนเตียงหรูเมื่อสองคืนก่อน เปลือกตาคู่เรียวเพิ่งจะปิดลงได้ไม่ถึงชั่วโมง สมองที่พยายามกดทับภาพใบเสร็จโรงแรมแกรนด์ โอเชียน กำลังจะเข้าสู่ห้วงนิทราปัง! ปัง! ปัง!เสียงกำปั้นทุบกระแทกบานประตูไม้หน้าห้องดังสนั่นทะลุเสียงฟ้าร้อง จนกลอนประตูด้านในสั่นสะเทือนธันย์สะดุ้งสุดตัว ลืมตาขึ้นในความมืดด้วยความตระหนก หัวใจกระตุกรัวเร็วอย่างคุมไม่อยู่ เขายันกายลุกขึ้นนั่ง มองตัวเลขเรืองแสงสีเขียวของนาฬิกาดิจิทัลข้างหัวเตียง… ตีหนึ่งสิบแปดนาที ในเวลานี้ไม่ควรจะมีใครสามารถก้าวผ่านประตูด้านล่างขึ้น

ตอนที่ 9: กับดักการลองใจที่ว่างเปล่าแฟ้มเอกสารปกหนังสีดำที่มีสลิปใบเสร็จของโรงแรมแกรนด์ โอเชียน วางสงบนิ่งอยู่กึ่งกลางโต๊ะทำงานไม้โอ๊ก ลายเซ็นกำกับด้วยหมึกซึมสีน้ำเงินตวัดอย่างประณีตตรงมุมขวาบนของเอกสาร ไม่มีรอยลบ ไม่มีรอยเปื้อน และไม่มีแม้แต่เศษเสี้ยวของหยดน้ำตาที่อาจร่วงหล่นลงมาทำลายเนื้อกระดาษเจตนิพัทธ์นั่งจ้องลายมือที่เป็นระเบียบนั้นมานานกว่ายี่สิบนาที เถ้าบุหรี่ในจานแก้วข้างตัวมอดดับไปนานแล้ว ทว่าความขุ่นมัวในอกกลับยิ่งทวีความรุนแรงขึ้นเรื่อยๆตั้งแต่แปดโมงเช้าจนถึงช่วงบ่าย ธันยกรยังคงปฏิบัติหน้าที่ได้อย่างไร้ที่ติ ทุกจังหวะการเดิน การส่งแฟ้ม และการจัดคิวเข้าพบของผู้บริหารระดับสูงดำเนินไปตามตารางเวลาอย่างแม่นยำ ทุกครั้งที่ก้าวเข้ามาในห้องทำงาน ธันย์จะเว้นระยะห่างสามก้าวเสมอ สรรพนามที่หลุดออกจากปากมีเพียงคำว่า ‘ท่านประธาน’ ด้วยน้ำเสียงที่ราบเรียบ ไร้ระลอกคลื่นแห่งความสะเทือนใจไม่มีการตั้งคำถามไม่มีสายตาตัดพ้อไม่มีแม้กระทั่งความเงียบที่แฝงความประชดประชันความนิ่งสนิทที่สมบูรณ์แบบเกินไปกำลังปั่นประสาทของเจตน์จนนั่งไม่ติดเก้าอี้คนที่ยอมให้เขากดทับอยู่ใต้ร่างมาตลอดหนึ่งปี คนที่เ