พันธะลับ วิศวะร้าย

ตอนที่1 พันธะลับ NC++

เสียงครางกระเส่าดังก้องสะท้อนภายในห้องคอนโดหรู สองร่างชายหญิงกำลังกอดรัดกันอยู่บนเตียงด้วยความเร่าร้อน เงาดำของสองคนสะท้อนอยู่บนผนัง เสียงหอบหายใจดังประสานกันอย่างรุนแรง

ร่างสูงของชายหนุ่มยังคงเคลื่อนไหวอยู่บนร่างบาง มานานนับสองชั่วโมง เขายังคงครอบครองเธอแม้ว่าเสียงเล็กนั้นจะเอ่ยอ้อนวิงวอนอยู่ทุกขณะแต่ทว่าเขาก็ไม่สามารถหยุดความต้องการที่มีต่อเธอได้เลย

"อ่าา จะ..จุก"

"จุกหรือเสียว เอาให้แน่"

เสียงหวานเอ่ยครางกระเส่าเมื่อเขาค่อย ๆ บดคลึงความเป็นชายลงมาอย่างหนักหน่วง สะโพกสอบจู่โจมจนร่างเล็กเกร็งสั่นสะท้าน

เสียงร้องครวญครางถูกกลืนกินเพราะพิษจูบ เขาดูดดึงริมฝีปากที่กำลังเปียกชุ่ม เธอเผยอออกเล็กน้อยเมื่อเขาสอดแทรกลิ้นร้อนเข้ามาอย่างจาบจ้วง บรรจงดูดดื่มอย่างเร้าอารมณ์ กลิ่นกายหอมกรุ่นที่เขาสัมผัสกลายเป็นสิ่งเสพติดที่ไม่มีวันเบื่อ

"อ๊าาส์ อ้าขาออก"

"มะ...มันจุก พี่ศาเบาหน่อยได้ไหม"

"ฉันเบาสุดแล้ว"

ร่างสูงยังคงกระแทกกระทั้นอยู่อย่างนั้นจนร่างเล็กโยกคลอน ไฟสวาทกำลังแผดเผาให้ร่างกายร้อนรุ่ม องศาคำรามออกมาเสียงดัง เขาคุกเข่ามือจับเอวบางไว้แน่นเมื่อเข้าใกล้ความเสร็จสม

แต่ทว่าเสียงโทรศัพท์ดันดังขึ้นเสียก่อน ทำให้อารมณ์ที่กำลังปะทุหยุดชะงักแต่เอวก็ยังคงเคลื่อนไหวเข้าออกอย่าไม่ปรานี เขาชักสีหน้าอย่างหงุดหงิดก่อนจะสบถออกมา

"เวรชิบ!!"

"ระ..รับสายก่อนสิคะพี่ศา อ๊าา!"

"อย่ามาสั่ง ฉันกระแทกเธอเสร็จเมื่อไรก็เมื่อนั้นแหละ"

องศายังคงกระแทกแก่นกายอยู่อย่างนั้นโดยที่เขาไม่ได้สนใจเสียงโทรศัพท์เลยด้วยซ้ำจนกระทั่งสายนั้นถูกตัดไป ภายในห้องจึงเหลือเพียงเสียงครางกระเส่าของสองคนที่กำลังดังสอดประสานกันอย่างลงตัว

ร่างเล็กเริ่มมวนท้องน้อย เมื่อเขาร่อนส่ายสะโพกอย่างเชื่องช้า จังหวะที่กระแทกเข้าออกนั้นเหมือนกับเปลวเพลิงที่สุ่มอยู่ในอก สมองเธอขาวโพลนดวงหน้าแดงก่ำดวงตาพร่าเบลอ

เธอกำลังถูกหลอมละลายด้วยพิศวาสที่ชายหนุ่มปรนเปรอ ความหวาดเสียวแล่นเข้าใส่ยังกึ่งกลางจนขนในกายลุกซู่ เมื่อใกล้ถึงฝั่งปรารถนาสองร่างรวมกันเป็นหนึ่ง องศาเร่งสะโพกอย่างรัวเร็ว สองมือกอบกุมเต้างามเอาไว้แนบแน่นก่อนจะบีบเร้นมันเพื่อระบายอารมณ์

โพลงสวาทกลืนกินเอ็นร้อนจนร่างกายเขาปวดหนึบ ปากทางเข้ายังคงฉ่ำแฉะไปด้วยน้ำรักที่กำลังไหลชโลมออกมาจนเปียกชุ่ม องศาเร่งเอวให้รัวเร็วเมื่อใกล้ถึงทางสวรรค์ เขาเริ่มนับจังหวะอย่างชำนาญก่อนที่ร่างกายจะเกร็งกระตุกแล้วปลดปล่อยน้ำรักเข้าใส่กายสาวทุกหยาดหยด

"อ๊าาส์ ซี๊ดดดด!"

"อ่าาา"

ครืดดด ครืดดด

เสียงโทรศัพท์ดังขึ้นอีกครั้งเป็นรอบที่สอง ในขณะที่องศากำลังนอนหอบหายใจด้วยความถี่เร็วอยู่บนอกอวบใหญ่ เอาชักสีหน้าไม่พอใจก่อนจะจิ๊ปากเบา ๆ อย่างเบื่อหน่าย แต่ก็มิวายเอื้อมมือไปหยิบมันขึ้นมาดูว่าใครกันแน่ที่โทรมาในยามราตรีเช่นนี้

แต่ทว่าเมื่อชื่อที่โชว์บนหน้าจอกลับทำให้เขาตกใจไม่น้อย

"ซีเนียร์?" องศากระตุกคิ้วอย่างงงงวย สายตาเขาจดจ่อไปที่ร่างบางตรงหน้าอย่างไม่เข้าใจ

"อะ...อะไรคะ?"

"เธออยู่นี่ แล้วใครแม่ง! เอาโทรศัพท์โทรมาได้ว่ะ!"

ซีเนียร์ที่นอนอยู่ใต้ร่างเขาพลันนึกขึ้นได้ว่าเธอน่าจะทำโทรศัพท์ร่วงหายไปเมื่อตอนเย็น ตอนที่องศากำลังโมโหที่เธอขัดใจเขา

"นะ..น่าจะเป็นของฉันเอง มันหายไปตอนพี่ศาดึงออกมาจากร้าน"

"แล้วทำไมไม่บอกว่ะเนียร์!" เขาขมวดคิ้วเข้าหากัน จ้องร่างบางตรงหน้าไม่วางตา ซึ่งส่วนนั้นก็ยังคงเชื่อมต่อกันอยู่

"ก็พี่ศาดูอารมณ์ไม่ดีนิคะ! เนียร์ไม่กล้าบอก"

"ดื้อชิบ!" องศาชักสีหน้าอย่างไม่สบอารมณ์ ก่อนที่เขาจะกดรับสายทันที

ปลายสาย : พอดีผมเก็บโทรศัพท์ได้ครับ ที่ร้านเค้กที่คุณผู้หญิงมาทานเมื่อช่วงค่ำๆ

องศา : แล้วมึงโทรมาบอกเวลานี้?

ปลายสาย : เอ่อ...พอดีผมพึ่งเห็นตอนจะปิดร้าน แล้วพึ่งเปิดกล้องวงจรดูครับ (ปลายสายพูดเสียงตะกุกตะกักเมื่อสัมผัสได้ถึงความไม่พอใจของอีกฝ่าย)

องศา : เออ! เดี๋ยวไปเอา

ยังไม่ทันที่ปลายสายจะพูดจบองศาก็ชิงตัดสายไปเสียก่อน เขาโยนโทรศัพท์ทิ้งลงพื้นอย่างไม่แยแส สายตาคมเข้มจดจ่อมองมาที่เธอเขม็ง

"อร่อยมากใช่ไหมเค้กไอ้เหี้ยนั่น"

"กะ...ก็อร่อยดีค่ะ"

"ซีเนียร์!" องศากดเสียงต่ำทันทีที่ได้ยินเธอพูดจบ

"อะ..อะไรคะ ฉันพูดผิดตรงไหน" ซีเนียร์ละล่ำละลักตอบ เธอรู้ว่าเขามันคนใจร้อนและโหดร้าย ซึ่งต่างจากบุคลิกที่อยู่ต่อหน้าทุกคนโดยสิ้นเชิง

"เห็นแก่กิน!"

"ก็มันอร่อยนิหน่า"

"ยังจะมาเถียงอีก! กระแทกอีกรอบดีไหม ปากดีชะมัด"

องศาค่อย ๆ ถอนแก่นกายที่ชโลมไปด้วยน้ำรักออก เขาหยัดกายขึ้นก่อนจะอุ้มเธอเข้าห้องน้ำไป ซึ่งเขาจะทำแบบนี้ทุกครั้งหลังมีอะไรกันแต่ทว่าซีเนียร์ ก็ยังคงไม่ชินสักที

"ฉันจะล้างเอง พี่ออกไป"

"อย่ามาเรื่องมาก ปกติไม่เห็นอาย อ้าขาออก"

องศาบอกพลางจับขาเธอให้แยกออกจากกันในขณะที่เธอนั่งอยู่บนเคาร์เตอร์อ่างล้างหน้า

"พี่ศา~"

"เร็ว! ฉันต้องขับรถวนไปเอาโทรศัพท์ให้เธออีก อย่ามาดื้อตอนนี้มันดึกแล้ว"

"ก็ไปสิคะ ฉันจะทำเอง!"

"เรื่องมาก"

เสียงประตูรถกระแทกปังกลางความเงียบของลานจอดองศาทอดตัวลงนั่งบนเบาะหนังสีดำ พลางพ่นลมหายใจออกมาช้า ๆ ปลายนิ้วหนากระชับพวงมาลัยแน่นก่อนสตาร์ทรถ เสียงเครื่องยนต์คำรามต่ำสะท้อนในลานโล่ง

รถสปอร์ตสีเทาดำเคลื่อนออกจากที่จอดด้วยความเร็วที่ไม่มากแต่ทว่ากับมั่นคง ท้องถนนยามห้าทุ่มว่างเปล่า มีเพียงแสงไฟถนนทอดยาวกับเงาเสาไฟที่ทอดสลับกัน

เขาเปิดกระจกรถลงครึ่งหนึ่ง ลมกลางคืนพัดเข้ามาปะทะใบหน้า ทำให้ควันบุหรี่ที่เขาจุดลอยออกไปรวดเดียว

“ซีเนียร์...ให้ตายสิ”

เสียงพึมพำต่ำแทบไม่ได้ตั้งใจเปล่ง องศาไม่รู้ว่าหงุดหงิดเพราะอะไร เพราะเธอทำโทรศัพท์หล่น เพราะเธอเถียง หรือเพราะสายตาใส ๆ ที่มองเขาแบบนั้นก่อนเขาจะออกมา แต่ถึงจะเป็นแบบนั้น รถของเขาก็เลี้ยวเข้าเส้นทางไปยังร้านเค้กนั้นโดยอัตโนมัติ

ถนนเส้นย่อยเงียบสงบ มีเพียงป้ายไฟร้านส่องแสง อ่อนๆ อยู่ท้ายซอย เขาลงจากรถเสียงรองเท้ากระทบพื้นซีเมนต์ดังก้องเมื่อเดินเข้าไปหาเจ้าของร้านที่ยังเปิดไฟรออยู่

“คุณคือ...คนที่จะมารับโทรศัพท์ใช่ไหมครับ?” เจ้าของร้านพูดอย่างเกรง ๆ

“อืม” เขาตอบสั้น ๆ

“นี่ครับ โทรศัพท์ของแฟนคุณ”

"..."

"ผมเห็นตอนจะปิดร้านพอดี ว่าจะรอโทรพรุ่งนี้เช้าแต่กลัวว่าเจ้าของจะหาน่ะครับแต่ก็ไม่คิดว่าจะดึกขนาดนี้"

องศารับโทรศัพท์มาโดยไม่พูดอะไร แค่พยักหน้าขอบคุณเบา ๆ ก่อนจะหันหลังเดินออกไป เสียงเครื่องยนต์ดังขึ้นอีกครั้งในความเงียบของถนนตอนตีหนึ่ง

ระหว่างทางกลับ เขาเหลือบมองโทรศัพท์ในมือหน้าจอขึ้นภาพวอลล์เปเปอร์ที่เธอถ่ายเล่น แสงแดดที่ส่องผ่านกระจกห้องเรียนกับเงาเส้นผมของเธอ องศาเผลอยกมุมปากขึ้นนิดๆ แล้วสบถเบา ๆ

“เก่งจังนะซีเนียร์ ที่ทำฉันหงุดหงิดได้...”

องศาเหยียบคันเร่งให้เร็วขึ้นอีก สายตาคมเข้มยังคงจดจ่อไปที่ถนนเบื้องหน้า ซึ่งตอนนี้ก็ดึกพอสมควรจึงไม่ค่อยมีรถสัญจร สองข้างทางประดับประดาไปด้วยเสาไฟแสงสีส้มที่ทอดยาวมาจนถึงคอนโคหรูที่เขาพักอาศัยอยู่

เมื่อกลับมาถึงคอนโดแล้วองศาเปิดประตูเข้ามาก็พบว่าไฟในห้องมืดสนิทมีเพียงแสงไฟเล็ก ๆ ลอดผ่านประตูห้องนอนออกมา เขาเดินไปเปิดตู้เย็นหยิบน้ำแร่ออกมากระดกดื่มเพื่อดับความกระหาย ก่อนจะเดินเข้าห้องนอนไป

ร่างบางนอนขดตัวอยู่ใต้ผ้าห่มผืนหนาอย่างไม่ไหวติง ลมหายใจเข้าออกอย่างสม่ำเสมอบ่งบอกว่าเธอได้เข้าสู่ห้วงนิทราอันลึกล้ำไปแล้ว องศาเดินไปถอดเสื้อยืดที่ใส่อยู่ออก เผยให้เห็นเรือนร่างกำยำสมชายชาตรี ตรงต้นแขนมีรอยสักรูปนกอินทรีที่กำลังกระพือปีก รอบหน้าอกถูกสักด้วยตัวภาษาอังกฤษและใต้บริเวณราวนม

ความเงียบปกคลุมทั่วทั้งห้อง ร่างสูงไม่ได้เอ่ยอะไรออกมา เพราะทั้งเหนื่อยและง่วงเต็มที เขาค่อย ๆ แทรกตัวเข้าไปใต้ผ้าห่มผืนหนา ดึงร่างบางเข้ามาในอ้อมแขนกอดกระชับเธอแน่นขึ้น ซีเนียร์เองก็ซุกหน้าเข้าหาอกกว้างที่คุ้นเคยและองศาก็หลับใหลเข้าสู่ห้วงนิทราไปพร้อมๆ กับเธอ