ครรภ์รักเมียชัง 5

   

“เจ็บแผลเหรอคะคุณแทน” นภษรรีบลุกจากเก้าอี้ที่นั่งมาจับมือใหญ่ที่มีผ้าพันแผลของสามีด้วยความเป็นห่วง

       แทนสะบัดมือเล็กที่จับมือตัวเองทันทีด้วยความรังเกียจขยะแขยง เมื่อกี้เขาจับช้อนไม่ระวังเลยทำให้เจ็บแผลที่กลางฝ่ามือ

       “ไม่ต้องมาแตะต้องฉัน สกปรก!” แทนขึงตาใส่ภรรยาที่แสดงความเป็นห่วงตนเองทันทีที่ตัวเองร้องเจ็บแผลที่กลางฝ่ามือ

       นภษรเม้มปากแน่นแล้วเดินกลับไปนั่งที่เดิมของตัวเองแล้วก้มหน้าทานมื้อเย็นของตัวเอง วันนี้เธอทำแต่ของโปรดสามี เป็นผัดพริกแกงหมู ไข่ดาว และต้มจืดหมูสับ แม้จะกินข้าวไม่ลง แต่ก็ต้องฝืนกล้ำกลืนกิน เพราะยังมีอีกหนึ่งชีวิตอยู่ในท้องของตัวเองรอสารอาหารจากตนอยู่

       แทนมองดูอาหารบนโต๊ะ เขาชอบทุกอย่างที่นภษรทำให้ แต่ตอนนี้ไม่แล้ว เขาเกลียดทุกอย่างที่ผู้หญิงแพศยาคนนี้ทำให้ตนเอง จากที่ตอนแรกจะทานมื้อเย็นฝีมือของภรรยาก็ดันจานข้าวตรงหน้าตัวเองออกแล้วลุกขึ้นเดินออกจากห้องรับประทานอาหารไป

       นภษรเงยหน้ามองตามแผ่นหลังกว้างของสามีที่ห่างไกลจากสายตาไปเรื่อยๆ แล้วน้ำตาก็หลั่งไหลออกมาหยดลงใส่จานข้าว แล้วเสียงสะอื้นไห้น้อยๆ ก็ดังลอดออกมาจากริมฝีปากอวบอิ่มสีระเรื่อ

       แทนเอารูปที่ตนได้มาจากบุคคลปริศนาออกมาดูแล้วก็กำแน่นด้วยความเดือดดาล ในภาพนั้นเป็นรูปของนภษรกับผู้ชายสามคนนอนร่วมเตียงเดียวกันภายใต้ผ้าห่มผืนเดียวกัน และทั้งสามก็หลับสนิท

       “สำส่อน!” แล้วเขาก็นำรูปในมือไปเก็บไว้ในลิ้นชักโต๊ะทำงานแล้วล็อกกุญแจไว้ เขาไม่ต้องการให้ใครเห็นความอัปยศแบบนี้ ไม่อยากให้ใครหัวเราะเยาะเขาว่าถูกภรรยาสวมเขา เมื่อเก็บรูปไว้แล้วก็เดินเข้าไปในห้องน้ำเพื่ออาบน้ำจะนอนพักผ่อน หลายคืนแล้วที่นอนในห้องที่อยู่ร่วมกันกับนภษร ทุกสัมผัสและกลิ่นของหล่อนยังคงอบอวลอยู่ในห้องนอนนี้

       หึหึ

       เสียงแค่นขำในความมืดของห้องพักคนงานดังลอดออกมาจากริมฝีปากเล็กอวบอิ่ม หัวเราะสลับยิ้มแล้วเปิดโคมไฟบนโต๊ะทำงานของตัวเองให้ความสว่างแบบสลัวๆ และมองเห็นรูปในมือที่ถืออยู่

       “อีกไม่นานคุณแทนก็จะเป็นของฉัน ฉันต้องได้เป็นนายหญิงของไร่องุ่นนี้ไม่ใช่แกยัยษร”

หล่อนหัวเราะกับความสำเร็จก้าวแรกของตนเองที่ทำให้แทนนั้นขยะแขยงนภษรได้ หล่อนแอบรักเจ้านายหนุ่มตั้งแต่ครั้งแรกที่เจอหน้าและก็เฝ้ามองมาตลอด แต่อยู่ดีๆ นภษรก็เข้ามาแทรกกลางทั้งๆ ที่หล่อนควรจะได้ครอบครองหัวใจของเจ้านาย ฉวีเป็นนักวิชาการเกษตรประจำไร่องุ่นแห่งนี้ เธอทำงานที่นี่มาสามปี และก็เฝ้ามองดูเจ้านายมาตลอด เฝ้าแอบฝันละเมอว่าสักวันจะได้อยู่เคียงข้างแทน

       ฮ่าๆ

       แล้วเสียงหัวเราะน่ากลัวก็ดังก้องในห้องแล้วก็ฉีกรูปที่ตนเองเป็นคนอยู่เบื้องหลังทุกอย่าง