1  คนที่ต้องสาป

1  คนที่ต้องสาป

สมัยอยุธยาตอนปลาย 

ณ เรือนหลวงพิริยเดช ศรีสงคราม

“ข้าไม่อาจถอนคำสาปนี้ได้”

โหรหลวงชายชราผมยาวขาวโพลนมัดรวบขมวดเป็นปมด้านหลัง สวมชุดโจงกระเบนสีเข้มตัวเสื้อแขนขาวสีขาว กล่าวเสียงหนักติดแหบพร่า  เขามองคู่สนทนาด้วยแววตาเห็นใจระคนสงสาร

หลวงพิริยเดช ศรีสงคราม เป็นถึงขุนนางกรมคลังมากบารมี รูปร่างสันทัด ใบหน้าเหลี่ยมแกร่งทว่าเปล่งประกายขาวผ่อง เว้นเสียแต่ดวงตามืดมนดำคล้ำ

“ท่าน ท่านหมายความว่ากระไร”

หลวงพิริยเดชเสียงสั่นเครือ ไม่กล้าเหลียวหลังกลับไปทางภรรยาคู่บุญ คุณหญิงจันทร์ฉาย ซึ่งนั่งเยื้องห่างออกไปเล็กน้อย ระหว่างคิ้วขมวดตึงเครียดเพ่งมองโหรหลวง ผู้ซึ่งเขาให้คนไปตามมายามค่อนดึก

ในเวลานี้ทั่วทั้งเมืองหลวงล้วนปกคลุมด้วยความเงียบสงัดของราตรีกาล แว่วเสียงจิ้งหรีดเรไรร้องระงมมาจากผืนป่าข้างเรือน บ่าวไพร่ในเรือนเองล้วนยังไม่หลับนอน นั่งรอ ยืนรอด้านล่าง หวาดหวั่นไปด้วยอย่างร้อนใจ

“คำสาป... มีมาช้านานยังครั้งสุโฆฑยะ ท่านแจ้งแก่ใจว่าคาถา อาคมผิดแผกแลแก่กล้ายิ่ง”

“ทว่า...กาลล่วงเลยหลายร้อยปี อาคมควรเสื่อมถอยลง มิใช่หรือ?” หลวงพิริยเดชพูดด้วยน้ำเสียงมีความหวัง “จากบันทึกที่ข้าเจอ มิได้กล่าวสิ่งใดนอกจากเล่าถึงเหตุการณ์คำสาปแช่งของขุนสิงหไกร”

“หลวงพิริยเดช บอกตรง ๆ ข้าตรวจดูดวงชะตาแล้ว ยามนี้คือยามที่อาคมแกร่งกล้าที่สุด”

“เหตุใดกัน” คุณหญิงจันทร์ฉายถามแทรก ใบหน้าเครียดกังวลใจ

“ที่ผ่านมาอาคมนี้ ทำลายตระกูลท่านได้เพียงผิวเผินเท่านั้น”

โหรหลวงเว้นช่วงหายใจยกน้ำขึ้นจิบ สองสามีภรรยานั่งตัวเกร็งรอคอยด้วยใจระทึก

“นั่นเพราะบุญบารมีที่ตระกูลสั่งสมมา ทำความดีแก่เจ้าอยู่หัวจนรัศมีพระคุณท่านปกคลุมเผื่อแผ่ลงมา พวกท่านจึงได้อยู่รอดถึงทุกวันนี้ ทว่า”

“ทว่า! ทว่ากระไรท่านโหร” คุณหญิงจันทร์ฉายผุดลุกคุกเข่าคลานเข้ามาใกล้

“วันอังคาร แรมสิบห้าค่ำ คืนเดือนดับปีขาล ธรรมดาแล้วคนที่เกิดวันนี้อัปมงคล นำเคราะห์กรรมมาสู่วงศ์ตระกูลนับว่าแย่แล้ว แต่พวกท่านดันเป็นลูกแฝด สองดวงชะตาแข็งกร้าว เร่งให้อาคมของขุนสิงหไกรแก่กล้าขึ้นอีกหลายเท่าตัว”

“แฝด!!” หลวงพิริยเดชอุทานตกใจ “ท่านรู้ได้เยี่ยงใดกัน ข้าและบ่าวไพร่ในเรือนมิเคยแพร่งพรายเรื่องนี้ให้ใครรู้”

ตึง! ท่านโหรกระแทกเท้าลงพื้นเสียงดัง ใบหน้าทมึงถึง

“ท่านเห็นข้าโง่หรือไรท่านหลวง ข้าเป็นถึงโหรประจำราชสำนัก จับยามดูชั่วครู่ย่อมรู้แจ้ง”

“ขอท่านโหรอย่าได้โกรธเคือง พวกข้าเพียงแค่แปลกใจ” คุณหญิงจันทร์ฉายรีบเอ่ยขึ้น คลานเข้าไปใกล้กระซิบเบา ๆ “ขอท่านจงบอกหนทาง พวกข้าย่อมช่วยเหลือเกื้อกูล ไม่ว่าเงินทองหรือแม้แต่บ่าวไพร่”

จันทร์ฉายชำเลืองสายตาไปทางบ่าวเด็กสาวในเรือน หน้าตาดี ผิวพรรณสะอาดสะอ้านผุดผ่องผิดไปจากบ่าวทั่วไป ด้วยรู้ดีว่าท่านโหรหลวงชราผู้นี้ชื่นชอบเป็นพิเศษ

โหรหลวงปรายตามองตามคุณหญิงแล้วชะงักงัน ลมหายใจหอบถี่ฉับพลัน พยักหน้าเชื่องช้า “มีทางแก้”

น้ำเสียงชราพร่าลงอีกก่อนจะหันกลับมาทางหลวงพิริยเดช ทอดถอนใจหนักอก กล่าวอย่างช้า ๆ เน้นเสียงหนักให้คนทั้งคู่เข้าใจ

"หากมิอาจทำลายคำสาป จำต้อง 'เปลี่ยนผู้รับมัน' ไปยังบุรุษที่มีอาคมแข็งแกร่ง พวกท่านเข้าใจหรือไม่ คนที่จะรับคำสาปนั้นไว้ได้..."

“คนที่จะรับคำสาป...” หลวงพิริยเดชพึมพำสบตาภรรยา

“คนที่ดวงแข็ง คนที่ดวงชะตาแข็งกร้าว คนที่คำสาปตกอยู่กับผู้นั้นแล้วจักไม่อาจทำอันตรายผู้ใดได้อีก ผู้นั้นคือ...จอมเวทย์แห่งอโยธยา ขุนอัครเดช”

“ขุนอัครเดช...”

“ให้ธิดาคนที่ต้องสาปร่วมหลับนอน ย้ายมนตร์ดำมาสิงสู่ขุนอัครเดช เช่นนั้นจึงจักมลายหายไป”

คุณหญิงจันทร์ฉายสะดุ้งสุดตัวยกมือทาบอก ใบหน้าร้อนรน ริมฝีปากสั่นเทา เปล่งเสียงเบาเกือบไม่เป็นคำ  

“ม่ะ ไม่ ท่านพี่อย่านะเจ้าคะ”

“คุณหญิง” โหรหลวงหันไปทางคุณหญิง “ขุนอัครเดชมนตร์คาถาแกร่งกล้า ย้ายคำสาปถอนอาคมจากคนหนึ่งไปยังอีกคนหนึ่งได้”

“เช่นนั้นแล้วเหตุใดไม่ใช้บ่าวไพร่ เหตุใดต้องร่วมหลับนอน ท่านพี่ ข้าไม่ยอม”

“น้องหญิง... ใจเย็น ๆ ก่อนเถิด”

“หากกระทำเช่นนั้นได้ บรรพบุรุษพวกท่านคงทำไปแล้ว อาคมนี้แก่กล้าเกินไป คงเป็นขุนอัครเดชเท่านั้นจึงดวงชะตาแข็งพอ”

“ขุนอัครเดชแม้นว่าอาคมแก่กล้า ซ้ำต้นตระกูลรั้งตำแหน่งนี้ร่วมเป็นร้อยปี ทว่าตัวเขานั้นเป็นคนหยิ่งยโสจองหอง มิสุงสิงผู้ใด ซ้ำดุดันยิ่งนัก เรื่องภายในเรือนมิมีผู้ใดล่วงรู้ว่าออกเรือนมีภรรยา เมียเก็บแล้วหรือไม่”

“ท่านหลวง ขอจงอย่าตื่นตระหนก ท่านควรนำความนี้ไปปรึกษายังขุนอัครเดชโดยเร็ววัน อย่าปล่อยให้โมงยามล่วงเลย ยิ่งนานเท่าใด อาคมแรงอาฆาตยิ่งโหมแรง ใกล้เดือนดับอีกคราแล้ว”

“แล้วผู้ใดกัน ลูกข้าคนใดที่ต้องคำสาป”

“จากที่ข้าดูวันตกฟาก เห็นว่า...แฝดคนพี่ ตกยามเร็วกว่าส่งผลให้ไม่พ้นช่วงราหูอมจันททร์”

จันทร์ฉายแทบสิ้นสติเป็นล้มแดดิ้นเสียตรงนั้น ดารานีผู้พี่คือบุตรสาวที่เธอรักยิ่งกว่าดวงใจ หมายใจตั้งมั่นแล้วว่าให้ตกให้แต่งเป็นเกียรติแก่วงศ์ตระกูล เลี้ยงทะนุมถนอมฟูกฟักไม่เคยให้ลงจากเรือน ขับกลอน ร้องรำ ดนตรีล้วนแตกฉาน แล้วคนเป็นแม่จะหักใจได้เยี่ยงไรกันที่จะส่งลูกสาวไปร่วมหลับนอนกับชายผู้ซึ่งมิใช่สามี

“พวกท่านสองคนคิดดูให้ถ้วนถี่ นี่ดึกมากแล้ว เราเห็นต้องขอตัว”

“ไอ้หมาย!!” หลวงพิริยเดชตะโกนเสียงสั่นเรียกหัวหน้าบ่าว

“ขอรับหลวงท่าน”

“ให้คนไปส่งท่านโหรหลวง”

“ขอรับ”

ไอ้หมายหัวหน้าบ่าววัยหกสิบ ทำงานรับใช้มาตั้งแต่รุ่นบิดาท่านหลวง กระวีกระวาดลงจากเรือนไปก่อนรอท่า

“ข้าขอขอบใจท่านโหรหลวงยิ่งนักที่มีน้ำใจมาช่วยดูแม้ว่าจะค่อนดึกมากแล้ว”

“มิเป็นไรดอกหลวงพิริยเดช เราเป็นสหายกันมาช้านาน เรื่องเล็กน้อยเพียงนี้ข้าย่อมยินดีช่วยเหลือ”

“สินน้ำใจเจ้าค่ะท่านโหร” จันทร์ฉายหยิบถุงเงินยื่นให้ ชั่งน้ำหนักแล้วมากโขอยู่ “วันพรุ่งข้าจะให้คนที่เรือนพาบ่าวไปส่งให้นะเจ้าคะ”

“ฮ่า ฮ่า ฮ่า ขอบใจแม่จันทร์ฉายมาก” โหรหลวงยังปรายตามองบ่าวรับใช้ขณะที่เดินลงเรือนดวงตาแพรวพราวต้องใจยิ่ง

สองสามีภรรยาตัวสะท้านยามนึกถึงคืนไร้จันทร์ที่ใกล้เข้ามาทุกที แม้ว่ายามนี้ยังไม่ถึงวันพิฆาต ภายในเรือนกลับร้อนรุ่ม มีเรื่องสุมเข้ามามิได้ขาด บ่าวไพร่ล้มป่วยทยอยตายจากเดือนละคนสองคน

“น้องหญิง เราต้องเร่งตัดสินใจ”

“คุณพี่ แต่แม่ดารานี...น้องไม่อยากให้เป็นดารานี”

“น้องหญิง พี่เองก็หนักใจมิใช่น้อย แม้นว่าเราส่งดารากาแฝดน้องไปทำบุญปฏิบัติธรรมมิได้ขาด เพื่อลดทอนคาถาอาคม ทว่ามิสำเร็จ ให้ย้ายลงจากเรือนใหญ่อยู่เรือนเล็กด้านหลัง ออกนอกบ้านให้พูดเพียงเป็นแม่ดารานี ท่านโหรหลวงยังล่วงรู้ นี่เป็นเรื่องชี้ชะตาศรีสงคราม เห็นควรเรียกลูกทั้งสองมาพร้อมหน้า”

“ท่านพี่...” เสียงสั่นเครือของผู้เป็นภรรยาทำให้หลวงพิริยเดชทอดถอนใจแผ่วเบาอย่างคนที่แบกความรับผิดชอบไว้หนักอึ้ง