ตอนที่ 4.1 โรงพยาบาลอันดับหนึ่ง

ไม่รู้ว่าเป็นเพราะเวรกรรมตั้งแต่ชาติปางก่อนหรือยังไงกัน ถึงทำให้การเดินทางมายังโรงพยาบาลที่เธอต้องเข้ารับการฝึกภาคปฏิบัติสองปีเต็ม..ถึงได้ยากเย็นแสนเข็นแบบนี้ ซึ่งแม้ว่าเธอจะขับมอเตอร์ไซค์มาแต่กลับรู้สึกเหนื่อยสายตัวแทบขาด..เพราะระหว่างการเดินทางมาที่นี่เธอพบเจอแต่อุปสรรคขวากหนามจนเธอแทบจะท้อ! แต่เพราะหน้าของมารดาลอยเข้ามาในหัว..เธอถึงได้อดทนสู้ฝ่าฟันขวางหนามมากมาย จนกระทั่งมาถึงโรงพยาบาลสุดหรูอันดับหนึ่งของโลกได้โดยสวัสดิภาพ

“เอาเรื่องอยู่เหมือนกันนะเนี่ยย~~”เสียงหวานบ่นพึมพำเบาๆ..พร้อมกับทำการบิดกุญแจดับเครื่องรถจักรยานยนต์สีชมพูของตัวเองอย่างชำนาญ ผมยาวสลวยสีน้ำตาลเข้มที่ยุ่งเหยิงไม่เป็นทรงเพราะบิดคันเร่งเกือบมิดไมล์..ถูกหวีอย่างลวกๆ รวมไปถึงการแต่งกายของตัวเองที่ต้องเนี้ยบตามคำสั่งของอาจารย์ที่ปรึกษา เพราะโรงพยาบาลอันดับหนึ่งแห่งนี้ขึ้นชื่อเรื่องความเป็นระเบียบและตรงเวลาเป็นที่สุด

“นี่ถ้าไม่ได้ไอ้พู่คงมาไม่ทันแน่ๆ”หลังดูนาฬิกาบนข้อมือแล้วเฌอแตมก็ถอนหายใจออกมาอย่างโล่งอก เสียงหวานใสสมกับเป็นนักรีวิวครีมชื่อดังส่งเสียงเจื้อยแจ้วน่าฟัง พลางลูบเบาะรถจักรยานยนต์คันสีชมพูลูกรักของตัวเองอย่างภาคภูมิใจ..แทบไม่ต่างจากคุณแม่ที่ส่งลูกเรียนหนังสือจนจบได้สำเร็จ

บรืนนนนนน~~~ บรืนนนนนน~~~ บรืนนนนนน~~~

และในขณะที่เธอกำลังจะเดินข้ามถนนไปในส่วนของสวนนั่งเล่น..ที่อยู่ตรงข้ามกับลานจอดรถมอเตอร์ไซค์นั้นเอง พลันขบวนรถหรูสีดำสัญชาติยุโรปนับสิบคันก็ขับเคลื่อนผ่านหน้าของเธอไปด้วยความเร็ว สายลมที่พัดกระทบเข้ากับใบหน้าของเธอในระยะเผาขนนั้น..บ่งบอกได้เป็นอย่างดีว่าเธอพึ่งจะรอดพ้นจากเงื้อมมือยมฑูตแบบเส้นยาแดงผ่าแปด ใจหนึ่งนึกอยากส่วนอภิธรรมให้พวกเขาเหล่านั้นสักบท..แต่ด้วยจิตใจอันดีงามกลับบอกให้เธออย่าได้ถือสา เพราะทุกคนที่มาโรงพยาบาลไม่ว่าจะรวยหรือจน..ต่างก็ล้วนมาด้วยความทุกข์และต้องการความช่วยเหลือกันทั้งนั้น และเธอที่ดันมาเรียนด้านนี้!..ย่อมต้องมีจิตใจเมตตาและให้อภัยกับเรื่องเล็กน้อย

“0.0ว้าววว…หรูหราไม่จกตาเลยนะเนี่ย~~~”เพียงแค่เดินผ่านโซนสวนพักผ่อนของทางโรงพยาบาลมาไม่กี่ก้าว..เธอก็เหมือนหลุดเข้ามาเดินเล่นอยู่ในสวนแห่งจินตนาการ เสียงหวานราวกับระฆังแก้วอดไม่ได้ที่จะชื่นชม..เพราะมันสวยงามจนเธอนึกว่ายังไม่ตื่นจากความฝัน

กึกกกก!!!

“อุ้ยตาย!!..จะได้เวลาแล้ว!”แต่ก็ต้องตกใจจนสะดุ้งตื่นจากห้วงภวังค์ของความคิด หลังเสียงอาจารย์ที่ปรึกษาและคำพูดของเพื่อนสนิทดังแทรกเข้ามาให้โสตประสาทการรับรู้ ทำเฌอแตมได้สติก่อนจะเร่งสับขาเพื่อไปรายงานตัว..ก่อนจะหมดเวลาและทำชีวิตเธอป่นปี้ไม่มีชิ้นดี

แกร๊กกกก!!! กึกกกก!!!

“เออ..ขอโทษนะคะ พอดีหนูมารายงานตัวค่ะ..ไม่ทราบว่าตึกAอยู่ที่ไหนคะ”และเพื่อไม่ให้เป็นการเสียเวลาไปโดยเปล่าประโยค สมองที่ชาญฉลาดก็สั่งการให้เธอย่นเวลาหาตึกรายงานตัว..โดยการขอความช่วยเหลือจากคุณหมอท่านหนึ่งที่กำลังเดินอ้าปากหาวออกมาจากห้องๆหนึ่ง โดยไม่แม้จะสนใจรังสีอำมหิตที่แผ่กระจายออกมาจากตัวของเขา

พรึบบบบบ!!!

“….”สายตาเอื่อยเฉื่อยเหลือบมองเอกสารรายงานตัวของเด็กสาวตรงหน้าโดยไม่พูดไม่จาอะไร ก่อนจะใช้เพียงปลายนิ้วที่มีคราบเลือดติดอยู่ชี้ไปยังตึกที่เด็กสาวตรงหน้ากำลังหา จากนั้นก็ไม่เสียเวลาที่จะตวัดขายาวราวกับนายแบบเดินผ่านไป..เพราะข้อความในโทรศัพท์ก่อนหน้านี้ทำเอาเขาต้องทิ้งการทดลองทั้งหมดลง เพื่อรีบมุ่งหน้าไปช่วยชีวิตของคนที่กำลังก้าวขาเข้าไปในปรโลกเกินครึ่งชีวิต..!!

ตึกๆๆๆๆ

“นายครับ..”เดินมาได้ไม่กี่ก้าวบอดี้การ์ดร่างยักษ์ก็เข้ามาเอื้ออำนวยความสะดวก ด้วยการส่งผ้าเช็ดหน้าให้แก่ผู้เป็นนายนำไปเช็ดคราบเลือดที่เลอะอยู่บริเวณมือ..บ่งบอกถึงความเร่งร้อนได้เป็นอย่างดี

พรึบพรับๆๆ

“อืม..พวกมันรู้รึยัง”หลังทำความสะอาดรอยเลือดบนมือเรียบร้อยแล้ว..เสียงทุ้มแทบพล่าก็เอ่ยขึ้นไปขณะที่เร่งฝีเท้าเดินตรงไปยังลิฟต์สำหรับผู้บริหาร