ตอนที่ 3.2 ซวยตั้งแต่เริ่ม

“ขะ..ขอโทษด้วยค่ะ..เฌอรีบไปหน่อยค่ะ”ปลายเท้าเล็กรีบชักกลับเป็นอันดับแรก ก่อนจะก้มลงไปหยิบเสื้อกาวน์ของคณะแพทย์ขึ้นมาปัดทำความสะอาด..แล้วรีบก้มหน้าชิดอกสำนึกผิด หลับหูหลับตายื่นเสื้อกาวน์ออกไป..พร้อมกับตะกุกตะกักขอโทษขอโพยอีกฝ่ายอย่างรู้สึกผิดกับการกระทำของตัวเอง

“รีบก็ควรดูทางด้วย..รู้ไหมว่าเธอทำเสื้อฉันเปื้อน?”เสียงเข้มดุเธออย่างโมโห..และไม่ยอมรับเสื้อกาวน์ของตัวเองกลับไป มิหนำซ้ำยังขยี้การกระทำที่ซุ่มซ่ามของเธอจนต่อมน้ำตาแทบจะทำงาน

“0.“เธอจะชดใช้ยังไงไม่ทราบ..ยัยเซ่อซ่า?”แม้ว่าเขาจะหล่อรวยเพอร์เฟคสักแค่ไหน..แต่พอถูกด่าว่ายัยเซ่อซ่าก็ทำให้เธอหน้าม้านได้เช่นกัน

“เฌอ…เออ..ดะ..เดี๋ยวเฌอซักแล้วจะกลับเอามาคืนให้นะคะ แต่ตอนนี้เฌอต้องรีบไปรายงานตัว พะ..พรุ่งนี้เฌอจะเอามาคืนพี่แน่นอนค่ะ”ตกตะลึงพึงเพิดกับคำพูดห่ามๆของเขาได้ไม่นาน..เธอก็ต้องรีบตั้งสติและแก้ปัญหาเฉพาะกิจโดยด่วน นั่นเพราะเวลายังคงเดิน..และเธอที่ต้องทำเวลาจึงตัดสินใจยื่นข้อเสนอที่ดีที่สุดในเวลาคับขันนี้ให้แก่เขาไป และได้แต่ภาวนาต่อสิ่งศักดิ์สิทธิ์ทั้งหลายช่วยดลบันดาลให้เขาเมตตาเธอสักนิด เพราะถ้าหากเธอไปไม่ทันรายงานตัวตามเวลา..มีหวังเธอชื่อเสียงที่สั่งสมมาคงได้ด่างพร้อยและผู้ให้ทุนการศึกษาคงได้ยกเลิกเป็นแน่ แค่นึกถึงความพังพินาศที่อาจจะเกิดขึ้น..ต่อมน้ำตาของเธอก็เริ่มทำงานในทันที

“…ซักให้สะอาด..เพราะฉันไม่ชอบสกปรก”ความเงียบเคลื่อนตัวเข้ามาปกคลุมได้ไม่นาน ก่อนเสียงทุ้มต่ำปนแหบพล่าเล็กน้อยจะเอ่ยขึ้น..โดยที่อีกฝ่ายไม่เสียเวลามองหน้าเธอด้วยซ้ำ!

“ได้ค่ะ!..เฌอจะกลับไปซักให้เหมือนใหม่เลย”ได้ยินคำพูดนั้นเสมือนต้นไม้ฟื้นกลับคืนชีพอีกครั้ง เสียงใสรีบตอบรับอย่างแข็งขัน..พร้อมกับให้คำมั่นว่าเสื้อกาวน์ของเขาจะต้องกลับมาสะอาดใหม่เอียมราวกับพึ่งถอยออกจากช้อป! เพราะเธอมั่นใจในฝีมือการซักผ้าของเธอมากกอไก่ล้านตัวไปเลย!

“-_-รีบไปสิ..”ไม่นานเสียงเข้มดุดันที่เต็มไปด้วยความเบื่อหน่ายก็ดังแทรกอากาศ ทำเอาคนมั่นใจในความสามารถพิเศษแทบหัวใจฝ่อ..แต่พอตีความหมายคำพูดของร่างสูงตรงหน้าได้ พลันรอยยิ้มแห่งความโล่งใจก็ปรากฏขึ้นในทันที

“^-^ขอบคุณที่ไม่เอาเรื่องเฌอค่ะ”ก่อนจะจากไปไม่วายที่เฌอแตมจะค้อมศีรษะกล่าวคำขอบคุณร่างสูงผู้มีอิทธิพลแห่งคณะแพทย์ศาสตร์อีกครั้ง จากนั้นก็สวมวิญญาณนักวิ่งหอบเสื้อกาวน์และกระเป๋า..กึ่งเดินกึ่งวิ่งไปยังโซนสำหรับจอดมอเตอร์ไซค์และจักรยานทันที!

พรึบบบบ!!! พรึบบบบ!!!

วิชากระโดดข้ามสิ่งกีดขวางถูกนำมาใช้ในช่วงเวลาเร่งรีบ จนในที่สุดเฌอแตมก็มายืนหอบหายใจจนตัวโยนอยู่หน้ามอเตอร์ไซค์คันสีชมพูของตัวเอง..พลางยกมือขึ้นปาดเหงื่อบริเวณขมับออกจากลวกๆ และใช่!..เน็ตไอดอลกระเป๋าแบนไม่มีแฟนอย่างเธอขับแต่แมงกะไซค่ะ! ไม่ใช่บรรดาซุปเปอร์คาร์หลักหลายสิบล้านที่เธอวิ่งผ่านมาก่อนหน้านี้ แต่ถึงแม้ว่าครอบครัวของเธอจะไม่ใช่ตระกูลผู้ดีรวยล้ำฟ้า..แต่เธอก็ภาคภูมิใจและโชคดีที่มีแต่คนที่รักและเอ็นดูเธอ

กึกกกก!!! แต่ดูเหมือนความซวยของเธอในวันนี้จะยังไม่หมดไป เพราะในขณะที่เธอทำการพับเสื้อกาวน์ของพี่นักรบลงไปเก็บในกระเป๋าผ้าของเธออยู่นั้น ก็มีไอ้นกบ้าที่ไหนไม่รู้บินมาเทของเสียลงบนเบาะรถของเธอต่อหน้าต่อหน้า! ไม่พอเจ้านกนั่นยังหันมาส่งเสียงร้องเยาะเย้ย..ก่อนจะบินโฉบจากไปอย่างรวดเร็ว!

“T^Tอะ!..ไอ้นกบ้า!!”วินาทีนี้เธอแทบร้องไห้เป็นสายเลือด อยากจะตะโกนด่าไอ้นกบ้าตัวนั้นให้มันตกใจตาย! แต่ความเป็นจริงแล้วเธอก็ทำได้เพียงแค่กัดฟันด่ามันเบาๆ จากนั้นก็ก้มหน้าก้มตาดึงกระดาษทิชชู่ขึ้นมาเช็ดอึของไอ้นกบ้านั้น..อย่างผู้ที่พ่ายแพ้ต่อโชคชะตาแสนอาภัพของตัวเอง..!!

พรึบบบ!!!

“=*=ฉันจำแกไว้แล้ว!..เจออีกทีจะจับถอนขนเสียให้เกลี้ยง!”

………………………………………………….

🤣 โอ้ยยย!! เขียนไปขำไปจนคนข้างๆตกใจนึกว่าเป็นบ้าค่ะ555+++🍀🍀🍀🍀🍀🍀🍀🍀🍀🍀

[ระหว่างรอเรื่องนี้กลับไปอ่านคนอื่นๆในกลุ่มได้นะคะ