ตอนที่ 7 โลหิตอมตะ! 1.2

พรึบ! ภาพเหตุการณ์บางอย่างปรากฏขึ้นมาให้อุปราชปีศาจได้ทอดพระเนตร ด้วยญาณหยั่งรู้ที่พระองค์ได้มาจากวิชาอมตะที่อยู่คู่พระวรกายมาโดยตลอด ซึ่งภาพดังกล่าวคือร่างอันไร้วิญญาณขององค์หญิงน้อยเต็มไปด้วยโลหิตที่กระอักออกมาเพราะสำลักพิษร้ายแรงอยู่ภายในห้องพระบรรทมของเย่วฮองเฮา

ท่ามกลางเสียงสะอื้นไห้ของเย่วฮองเฮาดังระงมไปทั่วทั้งพระตำหนักก่อนที่จะสำลักพิษออกมาพร้อมพระโลหิตกองใหญ่ และล้มฟุบลงไปบนแท่นพระบรรทมสิ้นพระชนม์ในเวลาต่อมาตามพระขนิษฐาไปติดๆ พร้อมกับทารกในพระครรภ์

หมับ! พระหัตถ์ที่กำลังขยี้เส้นผมองค์หญิงน้อยไปมาด้วยความเอ็นดูอยู่ในเวลานั้น พลันกำเข้าหากันจนแน่นทันที เมื่อญาณหยั่งรู้ทำให้อุปราชปีศาจทอดพระเนตรภาพเหตุการณ์ล่วงหน้าที่กำลังจะเกิดขึ้นนับต่อจากนี้ ก่อนจะหันกลับไปสังเกตดวงอาทิตย์ที่กำลังเย็นย่ำได้ลงไปทุกขณะ

“จริงสิเพ่ยเอ๋อร์! เห็นบอกว่าพี่หญิงของเจ้าป่วยเป็นไข้ลมหนาวอยู่ไม่ใช่เหรอ ระวังจะป่วยตามนางไปด้วย เดี๋ยวข้าจะไปนำยารักษาโรคทุกชนิดฝากเจ้าไป และนำไปให้พี่หญิงของเจ้ากินเสีย นางจะได้หายป่วยจากไข้ลมหนาว หากปล่อยทิ้งไว้จะทำให้เป็นอันตรายทั้งแม่และทารกในครรภ์ และเจ้าก็จะต้องกินด้วยเช่นกันเพื่อป้องกันไม่ให้ล้มป่วย”

ครั้นองค์หญิงน้อยได้ยินเช่นนั้นพระพักตร์พยักขึ้นลงติดต่อกันทันที

“ใช่แล้วเจ้าค่ะท่านปู่ พี่หญิงป่วยเป็นไข้ลมหนาวอาการไม่สู้ดีเอาเสียเลย ข้าเองก็รู้สึกวันนี้ครั่นเนื้อครั่นตัวด้วยเจ้าค่ะ ดูท่าจะติดไข้กับพี่หญิงมาหรือเปล่าก็ไม่รู้”องค์หญิงน้อยรับสั่งอธิบายอาการของนางกลับไป

พระหัตถ์ของอุปราชปีศาจรีบตรงเข้าอังหน้าผากขององค์หญิงน้อยทันที และพบว่านางกำลังมีไข้ต่ำๆ ปรากฏขึ้นอยู่ในเวลานี้จึงทำให้ไม่แปลกพระทัยเลยว่า เพราะเหตุใดจึงเห็นภาพล่วงหน้าขององค์หญิงน้อยสิ้นพระชนม์ไปพร้อมกับเย่วฮองเฮา เพราะสองพี่น้องล้มป่วยจึงทำให้คนร้ายสบโอกาสลงมือวางยาพิษสังหาร และจะเป็นการวางยาพิษที่มาจากถ้วยยาอย่างแน่นอน

“เช่นนั้นรอข้าเพียงครู่จะกลับไปที่ห้องปรุงยาเพื่อนำมารักษาเจ้าพี่น้องสองคน”อุปราชปีศาจรับสั่งพร้อมลุกขึ้นยืนเต็มความสูง เสด็จออกไปจากห้องหนังสือของพระองค์อย่างรวดเร็ว ท่ามกลางสายตาขององค์หญิงน้อยที่มองตามหลัง

ครั้นก้าวพ้นออกมาจากห้องหนังสือจนไม่สามารถมองเห็นได้อีก อุปราชปีศาจเร้นพระวรกายจากทางเดินที่ทอดยาวตรงไปที่ห้องปรุงยาอย่างรวดเร็ว

ฟิ้วววว!!! เพียงชั่วพริบตาพระวรกายสูงใหญ่ปรากฏอยู่ในห้องปรุงยาส่วนพระองค์ ก่อนจะเสด็จตรงไปที่ชั้นวางไม้ไผ่ซึ่งเต็มไปด้วยขวดยามากมาย ตั้งวางเรียงรายจนละลานตาไปหมดก่อนจะเลือกหยิบยารักษาอาการป่วยได้ทุกโรคออกมา

“ยาขวดนี้รักษาได้เพียงอาการป่วยทุกโรคเท่านั้น แต่ล้างพิษให้กับเพ่ยเอ๋อร์ไม่ได้”อุปราชปีศาจรับสั่งพึมพำ

นิ้วพระหัตถ์ค่อยๆ ถูกยกขึ้นเพื่อขบกัดให้เกิดรอยแผล ตั้งพระทัยจะหยดพระโลหิตของพระองค์ลงไปในขวดยาที่กำลังถืออยู่ในพระหัตถ์ขณะนี้

ทันใดนั้นเอง

“หากเจ้าสละโลหิตให้กับเด็กน้อยผู้นั้น จะเกิดผลอย่างไรที่จะตามมาเจ้าเองก็ล่วงรู้ดีไม่ใช่เหรอ”จิตใต้สำนึกของอุปราชปีศาจดังขึ้นมาในความคิดโดยพลัน

“ข้าล่วงรู้ดีกับสิ่งที่เกิดขึ้น หากแม้นต่อไปเบื้องหน้าข้าจะต้องจบชีวิตลงด้วยน้ำมือของนางแล้วละก็ นั่นก็หมายถึงลิขิตสวรรค์ได้กำหนดให้ข้าจบสิ้นชีวิตที่เป็นอมตะเอาไว้แต่เพียงเท่านี้ แต่จะไปเสียดายทำไมในเมื่อข้าก็อยู่มานานจนเห็นผู้คนล้มตายมาแล้วมากมาย สามร้อยกว่าปีที่ผ่านมาใช่ว่าข้าจะมีความสุขเสียที่ไหนกันเล่ากับชีวิตอมตะเช่นนี้ ตรงกันข้ามข้าเหงาและเดียวดายยิ่งนัก อย่างน้อยก็มีเพ่ยเอ๋อร์ที่สามารถเข้าใกล้ข้าได้”

อุปราชปีศาจรับสั่งสุรเสียงกร้าวต่อต้านความคิดฝ่ายมารของพระองค์ พร้อมขบกัดนิ้วพระหัตถ์อย่างแรง

แปะ! แปะ! แปะ! โลหิตแดงฉานหยดลงไปในขวดยาติดต่อกันพอประมาณ ก่อนจะยกขวดดังกล่าวเขย่าไปมาให้ตัวยาและโลหิตของอุปราชปีศาจรวมอยู่ในตัวยาดังกล่าว ในเวลานี้พระองค์เป็นห่วงองค์หญิงน้อยที่จะต้องมาจบชีวิตก่อนวัยอันควรตั้งแต่ยังทรงพระเยาว์ซึ่งเป็นเพียงชีวิตเดียวที่สามารถเข้าใกล้และสัมผัสกับพระองค์ได้

แม้ว่าการสละพระโลหิตในครั้งนี้เพื่อให้องค์หญิงน้อยได้เสวยยาที่มีโลหิตอมตะ จึงทำให้องค์หญิงน้อยเพียงผู้เดียวที่สามารถปลงพระชนม์ชีพอุปราชปีศาจได้ไม่ว่าจะใช้วิธีใดๆ ก็ตามพระองค์จะถูกสังหารลงได้อย่างง่ายดาย ทั้งเกราะป้องกันและญาณหยั่งรู้จะไม่ปรากฏออกมายามเมื่อองค์หญิงน้อยเข้าใกล้พระองค์

หรือจะเป็นเพราะลิขิตของสวรรค์ทำให้อุปราชปีศาจต้องการปกป้องชีวิตขององค์หญิงน้อยเอาไว้ โดยไม่คิดถึงผลเสียที่ตามมา ภายในพระทัยทรงรักและเอ็นดูนางดั่งเช่นลูกหลานหาได้มีจิตพิศวาสแม้แต่น้อย ความลับของผู้ที่เกิดในวันที่ดาวไท่อี๋ปรากฏ มีเพียงสวรรค์เบื้องบนเท่านั้นที่ล่วงรู้ว่า เย่วเพ่ยเพ่ยถูกกำหนดให้เป็นของผู้ใด