ตอนที่ 8 โลหิตอมตะ! 1.3

 ครั้นได้ตัวยาที่ผสมโลหิตอมตะของอุปราชปีศาจเป็นที่เรียบร้อยแล้ว พระหัตถ์ตรงเข้าคว้าขวดยารักษาทุกโรคมาเพิ่มอีกหนึ่งขวด พระองค์หันหลังกลับเสด็จออกจากห้องปรุงยาไปอย่างรวดเร็วก่อนจะเร้นกายเลือนหายไปโดยพลัน

       พรึบ! เพียงชั่วอึดใจพระวรกายสูงใหญ่ปรากฏอยู่ด้านนอกประตูห้องหนังสือ ก่อนจะหยุดชะงักเมื่อทอดพระเนตรร่างองค์หญิงน้อยกำลังยืนอ้าปากค้างอยู่เช่นนั้น ด้วยเพราะเห็นการปรากฏพระวรกายของอุปราชปีศาจเข้าให้พอดีด้วยความบังเอิญ

       “เพ่ยเอ๋อร์!!!”รับสั่งเพรียกหาองค์หญิงน้อยพร้อมเสด็จก้าวเข้าไปหานาง

       ในขณะที่องค์หญิงน้อยก็รู้สึกตัวขึ้นมาทันใดเมื่อได้ยินสุระเสียงของอุปราชปีศาจกำลังเรียกชื่อของนาง ดวงตาที่กำลังตกตะลึงเริ่มกะพริบขึ้นลงติดต่อกันก่อนสะบัดหน้าไปมา

       “ทะ...ท่านปู่!”องค์หญิงน้อยเรียกตามความเคยชินพร้อมรีบถามกลับไปทันที

       “เมื่อครู่ข้าเห็นท่านปู่จู่ๆ ก็ปรากฏกายออกมา ท่านปู่มีวิชาหายตัวได้อย่างนั้นเหรอเจ้าคะ”องค์หญิงน้อยถามกลับไปพลางจ้องพระพักตร์อุปราชปีศาจไม่วางตา 

 พระพักตร์หล่อเหลาพยักขึ้นลงเป็นการยอมรับไม่ปฏิเสธนางแต่อย่างใดพลางมีรับสั่ง

       “ข้าฝึกวรยุทธ์ขั้นสูงจึงสามารถใช้วิชายุทธ์เช่นนั้นได้ เอาไว้หากเจ้าอยากจะเรียนวิชายุทธ์เมื่อไร ข้าก็จะถ่ายทอดให้เอง”รับสั่งออกไปตามความตั้งใจของพระองค์

       องค์หญิงน้อยฉีกยิ้มกว้างแก้มแทบแตกออกมาเลยทีเดียวครั้นได้ยินเช่นนั้น 

       “จริงๆ นะเจ้าค่ะท่านปู่ที่จะสอนวิชาล่องหนให้กับข้า ดีใจจังเลยต่อไปก็ไม่ต้องเดินให้เหนื่อยอีกต่อไปแล้ว เวลาข้ามาหาท่านปู่ที่ตำหนักนี้จะได้ล่องหนหายตัวมาได้ เก็บแรงเอาไว้ทำอย่างอื่น”องค์หญิงน้อยรับสั่งพลางหัวเราะคิกคักเป็นการใหญ่

       อุปราชปีศาจส่ายพระพักตร์ไปมาด้วยความระอาเมื่อได้ยินองค์หญิงน้อยกล่าวออกมาเช่นนั้น

       “เจ้าหัดเดินมากๆ เสียบ้างเถอะเพ่ยเอ๋อร์ ดูร่างของเจ้าตอนนี้สิอ้วนกลมไปหมดแล้ว ข้าเห็นเจ้าตั้งแต่หกขวบจนปีนี้เจ้าอายุสิบขวบแล้ว นับวันตัวเจ้ายิ่งอ้วนกลมเจ้าเนื้อสมบูรณ์มากขึ้นเรื่อยๆ แล้วนะ”อุปราชปีศาจรับสั่งด้วยความเป็นห่วงองค์หญิงน้อย

       “ก็ต้องโทษท่านปู่นั่นแหละ! โทษข้าไม่ได้หรอก ตำหนักของท่านปู่มีพ่อครัวและแม่ครัวที่ทำของกินมีแต่เลิศรสทั้งนั้นเลย ขนาดห้องเครื่องหลวงยังมีฝีมือทำอาหารทัดเทียมไม่ได้ครึ่งเลยเจ้าค่ะ ข้าเองเป็นคนที่รักษาน้ำใจผู้อื่น หากกินเหลือกลัวคนทำจะเสียกำลังใจก็เลยกินหมดทุกอย่างไม่มีเหลือ อีกอย่างยามหน้าหนาวมาเยือน ความอ้วนของข้าจึงทำให้ไม่หนาวมากเหมือนกับคนอื่นๆ อีกด้วยนะเจ้าคะ”องค์หญิงน้อยเถียงกลับไปข้างๆ คู ด้วยติดใจอาหารทุกอย่างที่ทำออกมาจากห้องเครื่องของพระตำหนักลืมเลือน

       อุปราชปีศาจได้แต่อ่อนอกอ่อนใจครั้นได้ยินคำตอบขององค์หญิงน้อยเช่นนั้น ก่อนจะส่งเสียงหัวเราะออกมาเบาๆ อยู่ในลำคอพร้อมยื่นขวดยาที่ผสมโลหิตอมตะของพระองค์ให้กับองค์หญิงน้อยรับเอาไว้

       “นี่คือยาของเจ้ากินตรงนี้เลยต่อหน้าข้า จะได้ล่วงรู้ว่าเจ้าดื่มยาจนหมดขวดไม่แอบคายทิ้งไปเสียก่อน ข้ารู้ว่าเจ้ากินยายากเพ่ยเอ๋อร์”รับสั่งอย่างรู้เท่าทัน

       องค์หญิงน้อยทำหน้าพะอืดพะอมขึ้นมาทันใดครั้นล่วงรู้ว่าจะต้องกินยา พลางจับจ้องขวดหยกขนาดย่อมตรงหน้าที่อยู่ในพระหัตถ์ของอุปราชปีศาจ

       “ข้าก็แค่รู้สึกครั่นเนื้อครั่นตัวเท่านั้นเองท่านปู่ ยังไม่ทันได้จับไข้เสียหน่อยเหตุใดจึงต้องรีบให้กินยาด้วย”รับสั่งพร้อมยกพระหัตถ์ขึ้นปิดปากของตัวเอง

       “เจ้าจะกินยาเองหรือจะให้ข้าป้อน แต่ขอบอกไว้ก่อนนะหากเจ้าไม่ยอมกินยาเสียแต่โดยดีจนต้องให้ข้าลงมือป้อนเจ้าด้วยตัวเอง เจ้าจะไม่ได้เห็นข้ากับตำหนักลืมเลือนอีกต่อไป และจะไม่ได้เข้ามาภายในนี้อีก”

 อุปราชปีศาจงัดไม้ตายขึ้นมาขู่ ด้วยทรงล่วงรู้ดีว่าสำหรับองค์หญิงน้อยแล้วตำหนักลืมเลือนถือเป็นที่พำนักที่นางโปรดปรานและชอบคลุกคลีตลอดสี่ปีที่ผ่านมา

       “โอโห่! ท่านปู่ใจร้าย..เล่นขู่ข้าแบบนี้ไม่อยากกินก็ต้องรีบกินแล้วละ”องค์หญิงน้อยพูดพลางรีบรับขวดยาจากพระหัตถ์

       อึก! อึก! อึก! เสียงดื่มยาดังออกมาอย่างไม่ขาดสายพร้อมใบหน้าที่เริ่มแหยแกบ่งบอกว่ารสชาติของยาที่อยู่ในขวดหยกดังกล่าวช่างพิลึกพิลั่นจริงเชียว ก่อนจะยกขวดขึ้นสูงค่อยๆ เอาออกจากปาก

       อึ้ยยยย!!! บรื้อออ!!! องค์หญิงน้อยส่งเสียงในลำคอพร้อมทำท่าขุนลุกขนพองออกมาเมื่อดื่มยาที่ผสมโลหิตอมตะของอุปราชปีศาจจนหมดขวด ท่ามกลางความพึงพอพระทัยของพระองค์

       “รสชาติของยาทำไมถึงได้พิลึกพิลั่นชอบกลนักท่านปู่ มิหนำซ้ำยังรู้สึกว่ามีกลิ่นคาวเลือดเจือปนอยู่ในตัวยานี้ด้วย..โอ้ยย..ขมคอ...อ้วกกก”องค์หญิงน้อยพูดพลางทำท่าจะอาเจียนออกมาเสียให้ได้

       “อย่าอาเจียนออกมาเป็นอันขาดนะเพ่ยเอ๋อร์ ยาขวดนี้ที่เจ้าเพิ่งกินลงไปจะทำให้เจ้าไม่มีวันต้องเจ็บป่วยหรือแม้กระทั่งถูกยาพิษร้ายแรงเข้าไปเจ้าก็จะไม่เป็นอะไรตราบจนถึงวาระสุดท้ายของชีวิตเลยทีเดียว”รับสั่งอธิบายในสิ่งที่องค์หญิงน้อยจะทรงได้รับจากการดื่มยาดังกล่าว

       ในขณะที่องค์หญิงน้อยที่ทำท่าจะโก่งคออาเจียนออกมาอยู่ในเวลานั้น หยุดชะงักไปทันทีครั้นได้ยินอุปราชปีศาจมีรับสั่งออกมา นางรีบพยายามกลืนกลับเข้าไปดั่งเดิมอย่างรวดเร็วพร้อมมีรับสั่ง

       “โอโห่! ท่านปู่ยังมียาวิเศษถึงเพียงนี้ด้วยเหรอเจ้าคะ เหตุใดภายในตำหนักลืมเลือนแห่งนี้ล้วนมีแต่สิ่งลึกลับและแฝงเร้นปริศนาชวนให้ตื่นตาตื่นใจอยู่ตลอดเวลายามที่ได้ล่วงรู้”

 รับสั่งขององค์หญิงน้อยทำให้อุปราชในตำนานยกยิ้มที่มุมปากออกมาบางๆ พลางยื่นขวดยาที่อยู่ในพระหัตถ์ส่งให้

 “ขวดหยกนี้คือยาของพี่หญิงเจ้า รีบกลับไปยังตำหนักโดยเร็วนำยาขวดนี้ให้นางดื่มทันทีที่ไปถึงนะเพ่ยเอ๋อร์ หาไม่แล้วตัวยาจะเสื่อมสรรพคุณลงและจะทำให้พี่หญิงของเจ้ายากต่อการรักษาและเยียวยาจนนางและทารกในครรภ์ไม่สามารถมีชีวิตรอดอยู่ต่อไปได้อีก”อุปราชปีศาจรับสั่งกำชับ

 รับสั่งของอุปราชนำตานทำให้องค์หญิงน้อยที่กำลังยื่นพระหัตถ์ไปรับขวดยาดังกล่าวชะงักงันไปชั่วขณะ ก่อนจะรีบรับขวดยาดังกล่าวเอาไว้อย่างรวดเร็วทันทีที่ได้ยินเช่นนั้น

 “อาการของพี่หญิงหนักมากกว่าที่คิดอย่างนั้นเหรอเจ้าคะท่านปู่”องค์หญิงน้อยถามกลับไปด้วยความอยากรู้

 “ตอนนี้อย่าเพิ่งถามอะไรข้าให้มากความ ต่อเมื่อหนหลังข้าจะอธิบายให้ฟัง รีบกลับตำหนักลู่เหวินโดยเร็วเถิด ชักช้าจะช่วยพี่หญิงและหลานของเจ้าไม่ทันการ”รับสั่งพร้อมหันพระวรกายกลับพระดำเนินนำหน้าออกไปจากบริเวณหน้าห้องหนังสือ

 ครั้นองค์หญิงน้อยทอดพระเนตรเช่นนั้น รีบก้าวเดินตามหลังไปติดๆ เพราะล่วงรู้ดีว่าท่านปู่ของนางกำลังเดินไปส่งองค์หญิงน้อยออกจากตำหนักลืมเลือนนั้นเอง

 แอดดดด!!!! ประตูพระตำหนักลืมเลือนถูกเปิดออกจากทางด้านใน โดยมีทหารหลวงของอุปราชปีศาจเฝ้าอารักขาเป็นผู้เปิดประตูดังกล่าว ติดตามด้วยพระวรกายอ้วนกลมสมบูรณ์ขององค์หญิงเย่วเพ่ยเพ่ย ก้าวเดินออกมาจากประตูพระตำหนักก่อนจะเริ่มวิ่งตรงไปยังสระหยกมณีเพื่อลัดเลาะข้ามสะพานที่ขวางกั้นกลางระหว่างพระราชวังถังเฉี่ยน และพระตำหนักลืมเลือนอยู่ในเวลานั้น