ตอนที่ 9 โลหิตอมตะ! 1.4

ท่ามกลางสายพระเนตรของอุปราชปีศาจ ทรงยืนทอดพระเนตรอยู่ภายในอุทยานส่วนพระองค์ หากแต่ไม่สามารถทอดพระเนตรองค์หญิงน้อยได้อีกต่อไป ญาณหยั่งรู้ต่างๆของพระองค์ไม่สามารถใช้ได้กับองค์หญิงเย่วเพ่ยเพ่ยได้อีกต่อไปแล้ว ทันทีที่ได้ดื่มพระโลหิตอมตะของพระองค์เข้าไป

“หวังว่าเจ้าจะช่วยพี่สาวและหลานชายของเจ้าได้ทันเวลานะเพ่ยเอ๋อร์ ข้าช่วยได้ในสิ่งที่ไม่ฝืนโชคชะตามากเกินไปกว่านี้ หากแต่ข้ากลับฝืนกฎสวรรค์เพราะไม่อยากเห็นความตายเกิดขึ้นกับเจ้าที่เป็นเพียงผู้เดียวในรอบสามร้อยกว่าปีได้อยู่ใกล้ชิดกับข้า ภายภาคหน้าจะเหตุการณ์เช่นไรขึ้นก็ให้เป็นไปตามลิขิตของเบื้องบนเถิด”อุปราชหนุ่มรับสั่งพึมพำ

ทันใดนั้นเอง

ญาณหยั่งรู้ของพระองค์สัมผัสได้ว่ามีสายตาหลายคู่ อยู่บริเวณด้านนอกของสระหยกมณีซึ่งบังเอิญเดินผ่านมาพบองค์หญิงน้อยในขณะที่กำลังก้าวออกจากประตูพระตำหนักลืมเลือน สายตาของทุกคู่กำลังเฝ้าจับจ้ององค์หญิงน้อยเดินลัดเลาะข้ามสะพานของสระหยกมณีมุ่กำลังงหน้าไปยังทิศทางพระตำหนักลู่เหวินของเย่วฮองเฮา

“เด็กอ้วนผู้นั้นคือน้องสาวของเย่วฮองเฮาใช่หรือไม่”เสียงของสตรีที่เต็มไปด้วยอำนาจเอ่ยถามคนสนิทขึ้นมาซึ่งนางก็คือจีฟูเหรินนั่นเอง

จีฟูเหรินกำลังจะที่ตำหนักลู่เหวินเช่นกัน ซึ่งตำหนักเถียนอันของพระนางตั้งอยู่ทางทิศหรดี หากจะต้องไปตำหนักลู่เหวินโดยไม่เสียเวลาเดินทางมาก จะใช้เส้นทางของสระหยกมณีเพื่อข้ามสะพานดังกล่าวไปยังตำหนักของฮองเฮา โดยพระตำหนักลู่เหวินและพระตำหนักจินหลงของฮ่องเต้เฟิงอวิ๋น จะตั้งอยู่ทางทิศบูรพาและอยู่ไม่ห่างกันมากนักเพื่อความสะดวกเวลาที่องค์ฮ่องเต้จะเสด็จไปประทับที่พระตำหนักของฮองเฮา

และการไปที่พระตำหนักลู่เหวินของจีฟูเหรินในครั้งนี้ก็เพื่อลงมือจัดการเย่วฮองเฮาให้ออกไปพ้นทางการก้าวขึ้นสู่ตำแหน่งแม่ของแผ่นดินของจีฟูเหรินนั่นเอง ยาพิษร้ายแรงเพื่อใช้ลอบสังหารถูกจัดเตรียมเอาไว้เป็นอย่างดี ที่เหลือก็เพียงแค่ไปที่ตำหนักลู่เหวินเพื่อเข้าเยี่ยมอาการประชวร หลังจากนั้นเพียงไม่นานลมหายใจของฮองเฮาองค์ปัจจุบันก็จะต้องถูกพรากออกจากร่างทันที

“พวกเจ้าได้ยินที่ข้าถามหรือไม่ เจ้าเด็กอ้วนที่กำลังเดินไปทางตำหนักลู่เหวินใช่น้องสาวของเย่วฮองเฮาหรือเปล่า”จีฟูเหรินถามเสียงห้วนด้วยความรู้สึกขุ่นเคืองที่นางกำนัลคนสนิทให้คำตอบล่าช้า

“องค์หญิงน้อยที่เจ้าเนื้อตัวอ้วนกลมมีเพียงองค์หญิงเย่วเพ่ยเพ่ย พระขนิษฐาของเย่วฮองเฮาเท่านั้นแหละเพคะ องค์หญิงพระองค์อื่นๆ ต่างเจริญชันษาเข้าสู่วัยสาวกันหมดแล้ว จึงทำให้สังเกตได้อย่างง่ายดาย”นางกำนัลคนสนิทกราบทูลกลับไป

“อย่างนั้นเหรอ!!!”จีฟูเหรินลากเสียงต่ำอยู่ในลำคอ

หึหึหึหึ!!!! เสียงหัวเราะดั่งนางมารร้ายดังตามติดมาพร้อมมีรับสั่ง

“น่าเสียดายเสียจริงที่นางดันกำลังมุ่งหน้าไปทางตำหนักลู่เหวินเสียด้วย ได้ยินมาว่านางคอยเฝ้าเย่วฮองเฮาอยู่ตลอดเวลาไม่ใช่เหรอ แล้วเหตุใดจึงเดินออกมาจากตำหนักลืมเลือนแห่งนั้นได้ เจ้าเด็กอ้วนไม่เกรงกลัวอุปราชปีศาจที่สิงสถิตอยู่ในตำหนักปีศาจอย่างนั้นเหรอ”

รับสั่งพร้อมหันพระพักตร์กลับไปฝั่งตรงกันข้ามทอดพระเนตรพระตำหนักลืมเลือนที่ยังคงมีสภาพสมบูรณ์ไม่ได้ทรุดโทรมและรกร้างเป็นที่น่าหวาดหวั่นแต่อย่างใด

“แต่จะว่าไปแล้วตำหนักปีศาจแห่งนี้ มีอาณาบริเวณกว้างขวางเป็นยิ่งนัก เป็นพระตำหนักส่วนพระองค์ของอุปราชปีศาจสร้างขึ้นเพื่อเอาไว้เป็นที่ประทับ ข้าได้ยินมาว่ามีพื้นที่มากเสียยิ่งกว่าพระราชวังถังเฉี่ยนเสียอีก ราวกับว่ามีพระราชวังสองแห่งอยู่ภายในอาณาบริเวณเดียวกัน ฝีมือในการปลูกสร้างถูกใจข้าเป็นอย่างมาก แต่ดันมาติดตรงที่เป็นสถานที่หวงห้ามนี่สิ ไม่รู้จะห่วงเอาไว้ทำอะไร”

ประโยคสุดท้ายเปลี่ยนจากการชื่นชมกลายเป็นเริ่มต้นด่าทอขึ้นมาทันใด พร้อมเสียงของนางกำนัลคนสนิทเอ่ยขึ้น

“หม่อมฉันเคยได้ยินคนเก่าคนแก่ที่ได้ยินเรื่องราวสืบทอดต่อๆ กันมา เล่าว่าพระตำหนักลืมเลือน มีข้าราชบริพารนับพันชีวิตและมีกองทหารองครักษ์ส่วนพระองค์ของอุปราชปีศาจ คอยดูแลรักษาการณ์และถวายอารักขาหลายหมื่นนายเลยทีเดียวเพคะ ไม่รู้ว่าอยู่กันได้อย่างไร ทั้งๆ ที่ไม่เคยได้รับพระราชทรัพย์จากท้องพระคลังหลวงที่ฮ่องเต้ทุกๆ พระองค์จะต้องพระราชทานให้ แต่กลับกลายเป็นว่าตำหนักลืมเลือนมีพระราชทรัพย์นำมาใช้จ่ายอย่างสุขสบายรวมไปถึงซ่อมแซมปรับปรุงตำหนักได้ตลอดเวลาด้วยเพคะ”

คำกราบทูลของนางกำนัลคนสนิททำให้จีฟูเหรินก้าวเดินนำหน้าออกมาด้วยความสนใจครั้นได้ยินเช่นนั้น

“ข้าก็เคยได้ยินเรื่องเล่าเช่นนี้มาเหมือนกัน ว่าอุปราชปีศาจในตำนานมีพระราชทรัพย์ส่วนพระองค์มากมายมหาศาลเป็นยิ่งนัก ชนิดที่ว่าแม้แต่ท้องพระคลังหลวงของเป่ยถังก็ไม่อาจทัดเทียม อุปราชผู้นั้นซุกซ่อนทรัพย์สมบัติมหาศาลเอาไว้ภายในพระตำหนักแห่งนี้ตามเสียงเล่าลืออาจจะเป็นความจริงก็ได้ ตั้งสามร้อยกว่าปีแล้วอุปราชผู้นั้นป่านนี้กลับไปเกิดใหม่นานแล้วกระมัง”รับสั่งพลางเค้นเสียงหัวเราะอยู่ในลำคอ ดวงตาลุกโชนวาววับเมื่อความคิดอันแสนชั่วร้ายบังเกิดขึ้น

“วันใดที่ข้าได้ก้าวขึ้นเป็นแม่ของแผ่นดินแห่งเป่ยถังคราใด วันนั้นข้าจะสั่งยึดตำหนักลืมเลือนมาเป็นของข้า! แล้วให้ย้ายตำหนักที่ประทับสำหรับฮองเฮามาที่ตำหนักลืมเลือนแห่งนี้แทน เช่นนี้แล้วจึงจะสมฐานะคู่ควรของการก้าวขึ้นมาเป็นจีฮองเฮาของข้า!”รับสั่งอย่างหมายมั่นพระทัย