LOGINShare
2
publish date:
2026-06-16 21:06:01ไม่รู้ว่าถึงคราวเคราะห์หรือเวรกรรมที่สร้างมากันแน่ ทำให้ธวัชชัยตกอยู่ในสภาพเป็นอัมพาตครึ่งซีกช่วยเหลือตัวเองไม่ได้ แต่โชคดีหน่อยที่พูดสื่อสารได้ปกติ
“คุณแม่ครับ ผมคงต้องอยู่กรุงเทพฯ ดูแลคุณพ่อ และบริษัทของเรา ส่วนที่ไร่ผมอาจจะลงไปดูครั้งคราว”
“ไม่ต้องห่วงหรอก ที่ไร่ยังมีนายนพอยู่ทั้งคน”
“คุณแม่มาอยู่ด้วยกันนะครับ” พฤกษ์อยากให้มารดาช่วยอยู่ข้างๆ บิดา คอยให้กำลังใจท่าน
“อย่าเลย”
“แต่คุณพ่อต้องการกำลังใจจากคุณแม่นะครับ”
“พ่อแกเขาไม่ต้องการแม่หรอก อ้อ...เรื่องงานแต่งแกกับยายรัก เดี๋ยวแม่จะหาฤกษ์กับหลวงพ่อให้” สุพรรณีเฉไฉเปลี่ยนเรื่องคุย
“คุณแม่ยังมีแก่ใจจัดงานมงคลอีกหรือครับ คุณพ่อป่วยหนักขนาดนี้” พฤกษ์ส่ายหน้าอย่างอ่อนใจ ทำไมมารดาถึงได้เฉยชากับอาการป่วยของบิดาเช่นนี้
“พ่อแกฟื้นแล้วไม่ใช่เหรอ”
“เรื่องแต่งงานผมอยากขอเวลา” เขาไม่พร้อมที่จะแต่งงานกับใครในเวลานี้ ยิ่งเป็นปองรักด้วยแล้วไม่มีความคิดอยู่ในหัว
“นี่แกจะมาปัดความรับผิดชอบแบบนี้ไม่ได้ แม่ไม่ยอม อย่าเอานิสัยพ่อแกมาใช้ได้ไหม”
“ผมยังไม่ได้คุยกับปองรักเลยนะครับ” มันเป็นสถานการณ์กลืนไม่เข้าคายไม่ออก เขาเกลียดปองรัก ชายหนุ่มคอยเน้นย้ำในใจมาตลอด
“แม่คุยกับยายรักแล้ว”
“ผมอยากให้พ่อหายดีก่อน ถึงจะแต่งงานกับปองรัก”
“หาย! แกคิดว่าพ่อแกจะหายป่วยง่ายๆ งั้นเหรอตาพฤกษ์ หมอเองก็ยังตอบไม่ได้ด้วยว่าจะมีโอกาสกลับมาเป็นปกติได้อีกหรือเปล่า หากยายรักท้องขึ้นมาล่ะ”
“เอาเป็นว่าหากปองรักท้องขึ้นมาจริงๆ ผมยินดีที่จะรับผิดชอบครับ” เขามั่นใจว่าปองรักไม่มีวันตั้งครรภ์อย่างแน่นอน
“อย่าลืมรับผิดชอบคำพูดตัวเองด้วยล่ะ”
“ครับ แต่ระหว่างที่คุณพ่อป่วย ผมอยากให้ปองรักมาดูแลคุณพ่อครับ”
“ดูแลพ่อแก แต่ว่าพ่อแกเคย...” สุพรรณีก็พูดไม่ออกถึงเหตุการณ์ที่เกิดขึ้นเมื่อหลายปีก่อน เหตุนี้ที่ทำให้นางกับสามีแตกหักเกือบหย่าขาดกัน
“คุณพ่อคงไม่สามารถลุกมาทำอะไรปองรักได้หรอกครับ”
“แล้วพยาบาลที่เราจ้างไว้ล่ะ”
“คุณพ่อรับไม่ได้กับสภาพที่เป็นอยู่ ต่อต้านการดูแล พยาบาลคนไหนก็เอาไม่อยู่ คุณแม่ครับถ้าอยากให้ปองรักแต่งงานกับผมจริงๆ ในฐานะภรรยาและลูกสะใภ้ของตระกูล เขาควรดูแลพ่อสามี” นั่นเป็นเพียงข้ออ้างหวังให้มารดาเลิกคัดค้านให้ปองรักมาดูแลบิดา
“แต่ยายรักดูแลแม่อยู่นะ”
“คุณแม่ยังมีตองนวลคอยดูแล แต่คุณพ่อไม่มีใคร ผมไว้ใจปองรัก เชื่อว่าเขาจะดูแลคุณพ่อได้” คงถึงเวลาแล้วที่ปองรักควรทำหน้าที่ลูกหนี้ที่ควรทำ ไม่ใช่ลอยชายสบายเหมือนคุณหนูอย่างทุกวันนี้
“จะเอาแบบนั้นเหรอ” สุพรรณียังลังเล เพราะรู้ว่าปองรักยังหวาดกลัวกับเหตุการณ์ในครั้งนั้นอยู่ไม่น้อยเลย
“ครับ ผมเองก็คุยกับปองรักเขาแล้ว”
2 วันก่อน
เมื่อพฤกษ์รู้ว่ามารดามีนัดกับน้าสาว เขาจึงเข้ามาที่คอนโดฯ เพราะมีข้อตกลงจะคุยกับปองรักเพียงลำพัง หากคุยต่อหน้าท่านคงถูกขัดตั้งแต่ยังไม่พูดด้วยซ้ำ ก็ปองรักเป็นลูกรักของท่านไปแล้วนี่
“แม่เลี้ยงออกไปทำธุระข้างนอกค่ะ” ปองรักเอ่ยทันทีที่ชายหนุ่มก้าวเท้าเข้าห้องพัก
“อืม...ฉันรู้แล้ว นั่งสิ ฉันมีเรื่องจะตกลงกับเธอ”
“ค่ะ” หญิงสาวขานรับพร้อมทรุดตัวลงนั่งกับพื้น
“นั่งข้างบน” เขาเอ่ยเสียงเข้ม ทำให้อีกฝ่ายถึงกับสะดุ้งก่อนจะเคลื่อนกายลงนั่งโซฟาฝั่งตรงข้ามกับชายหนุ่ม
“มีเรื่องอะไรที่จะตกลงกับฉันงั้นหรือคะ” ปองรักเอ่ยถาม เพราะพฤกษ์เอาแต่จ้องหน้าเธอ
“เธอน่าจะรู้ดีว่าเรื่องอะไร” เขาพูดพร้อมยิ้มเหยียดหยัน
“เหตุการณ์ในคืนนั้นหรือคะ”
“คุณแม่อยากให้ฉันรับผิดชอบเธอ” เขาพูดพลางมองอีกฝ่ายอย่างหยั่งเชิง
“ไม่จำเป็นเลยค่ะ คุณไม่ต้องมารับผิดชอบอะไรฉันทั้งนั้น”
“แต่คุณแม่บอกว่าคุยกับเธอแล้ว”
“ใช่ค่ะ ฉันคุยกับท่านเรียบร้อยแล้ว”
“คุยแบบไหน คุณแม่ถึงเร่งจัดงานแต่งงาน ทั้งที่คุณพ่อฉันยังนอนป่วย”
“แต่ว่าฉันบอก...” หญิงสาวพูดไม่ทันจบพฤกษ์ก็พูดแทรกขึ้นมา
“เธอจะบอกว่าแม่ฉันโกหกงั้นเหรอ”
“เอ่อ...ฉัน” ปองรักถึงกับพูดไม่ออก แต่เธอยืนยันว่าปฏิเสธไปแล้ว
“เอาละเรื่องแต่งงานพักไว้ก่อน เรามาคุยเรื่องหนี้ที่ครอบครัวเธอติดไว้ก่อนดีกว่า หวังว่าเธอคงไม่ลืมหรอกนะ ว่ามาอยู่ที่นี่ในฐานะอะไร”
“ฉันรู้ตัวดีค่ะ”
“รู้ไหมตลอดเกือบสองปีที่เธอมาอยู่ที่นี่ พ่อกับแม่เลี้ยงของเธอไม่เคยส่งดอกมาใช้หนี้เลย มันคงถึงเวลาที่ฉันควรจัดการยึดคืนเสียที” พฤกษ์พูดเท่านั้น ปองรักถึงกับหมดเรี่ยวแรง
Latest chapter
พิศวาสรักเมียทาส 9
“คุณแม่ครับ ผมไม่อยากแต่งงานกับคนที่เกลียด”พฤกษ์พูดออกมาตรงๆ โดยไม่รู้ว่าคนที่เขาเกลียดกำลังก้าวเท้าเดินเข้ามาถึงกับหยุดชะงัก แล้วถอยร่างไปยืนข้างๆ เสา“พฤกษ์!”“ผมพูดความจริงครับ”“ทำอะไรลงไปควรรับผิดชอบรู้ไหม อย่าทำให้แม่ต้องผิดหวังเหมือนพ่อของแกนะพฤกษ์”“ครับ...ผมยอมรับว่าเห็นแก่ตัว ถ้าให้เป็นคนดีมีความรับผิดชอบคงไม่ไหว ผู้หญิงรายทางที่ผมนอนด้วยไม่ได้มีแค่คนเดียว ที่สำคัญผมไม่มีวันรับผิดชอบผู้หญิงที่เป็นต้นเหตุทำให้ครอบครัวเราแตกแยก ปองรักไม่มีวันได้เป็นเมียแต่งของผมแน่ๆ แต่ถ้าให้เป็นเมียทาสน่ะได้”“พฤกษ์!” สุพรรณีถึงกับเรียกบุตรชายเสียงเข้ม ปองรักเห็นดังนั้นจึงรีบเอ่ยขึ้นมาด้วยน้ำเสียงให้ดูสดใสที่สุด แล้วก้าวเท้าเดินเข้ามาพร้อมแก้วกาแฟสองแก้ว“กาแฟมาแล้วค่ะ”“มาแล้ว ไปหลงหรือยังไงเราถึงเพิ่งมาน่ะ” สุพรรณีรับแก้วกาแฟมาถือ พร้อมฝืนยิ้มให้หญิงสาวด้วยแววตาเอ็นดู“ทำไมรู้ล่ะคะ รักหลงทางจริงๆ นี่ถามเขามาตลอดทางเลยค่ะ”
พิศวาสรักเมียทาส 8
“คุณแม่ครับ ผมไม่อยากแต่งงานกับคนที่เกลียด”พฤกษ์พูดออกมาตรงๆ โดยไม่รู้ว่าคนที่เขาเกลียดกำลังก้าวเท้าเดินเข้ามาถึงกับหยุดชะงัก แล้วถอยร่างไปยืนข้างๆ เสา“พฤกษ์!”“ผมพูดความจริงครับ”“ทำอะไรลงไปควรรับผิดชอบรู้ไหม อย่าทำให้แม่ต้องผิดหวังเหมือนพ่อของแกนะพฤกษ์”“ครับ...ผมยอมรับว่าเห็นแก่ตัว ถ้าให้เป็นคนดีมีความรับผิดชอบคงไม่ไหว ผู้หญิงรายทางที่ผมนอนด้วยไม่ได้มีแค่คนเดียว ที่สำคัญผมไม่มีวันรับผิดชอบผู้หญิงที่เป็นต้นเหตุทำให้ครอบครัวเราแตกแยก ปองรักไม่มีวันได้เป็นเมียแต่งของผมแน่ๆ แต่ถ้าให้เป็นเมียทาสน่ะได้”“พฤกษ์!” สุพรรณีถึงกับเรียกบุตรชายเสียงเข้ม ปองรักเห็นดังนั้นจึงรีบเอ่ยขึ้นมาด้วยน้ำเสียงให้ดูสดใสที่สุด แล้วก้าวเท้าเดินเข้ามาพร้อมแก้วกาแฟสองแก้ว“กาแฟมาแล้วค่ะ”“มาแล้ว ไปหลงหรือยังไงเราถึงเพิ่งมาน่ะ” สุพรรณีรับแก้วกาแฟมาถือ พร้อมฝืนยิ้มให้หญิงสาวด้วยแววตาเอ็นดู“ทำไมรู้ล่ะคะ รักหลงทางจริงๆ นี่ถามเขามาตลอดทางเลยค่ะ”
พิศวาสรักเมียทาส 7
ปองรักกุมมือสุพรรณีไว้ และพยายามหาเรื่องคุยให้ท่านรู้สึกผ่อนคลายให้หายจากภาวะอารมณ์เศร้า อดตำหนิพฤกษ์ไม่ได้ ทั้งที่รู้ว่าไม่ควรทำให้ท่านต้องเครียด“ขอบใจนะรัก” สุพรรณีเอื้อมมือมาแตะศีรษะหญิงสาวเบาๆ“อย่าคิดอะไรมากเลยนะคะ”“ฉันพยายามอยู่ พยายามมาตลอดเกือบสองปี ฉันไม่อยากกลับไปเจอคุณชัยอีก”“เพราะรักอีกแล้วใช่ไหม”“ไม่ใช่หรอก เรื่องมันสะสมมานานแล้ว ก่อนที่เธอจะเข้ามาเสียอีก”“มีอะไรระบายให้รักฟังได้นะคะ รักสัญญาจะไม่บอกใคร”“ฉันเล่าให้เธอฟังไม่ได้” นางตั้งใจให้ความลับนี้มันตายไปกับตน พฤกษ์จะต้องไม่รู้เรื่องนี้“ถ้าไม่พร้อมก็ไม่ต้องเล่า ว่าแต่คุณป้าจะนอนพักสักงีบไหมคะก่อนจะออกเดินทาง”“ถ้านอนพักอาจจะยาวจนตกเครื่องได้”“ก็ดีสิคะ คุณป้าจะได้อยู่กับรักต่ออีกคืน”“เรามันขี้อ้อน” สุพรรณีขยี้ศีรษะหญิงสาวเบาๆ ด้วยความเอ็นดู ปองรักเหมือนกับน้ำเย็นที่มาชโลมจิตใจให้นางรู
พิศวาสรักเมียทาส 6
รักเห็นน้าพิรุณค่ะ”“พิรุณเหรอ” สุพรรณีเอ่ยพร้อมมองหา เพราะยังไม่เคยเจอพิรุณมาก่อน วันที่ปองรักถูกส่งตัวมาขัดดอก มีเพียงอมรเทพเท่านั้นที่มาส่งบุตรสาว“ใช่ค่ะ คนที่ใส่เสื้อสีส้ม” ปองรักชี้ไปยังร่างแม่เลี้ยงที่กำลังเลือกซื้อเสื้อผ้าอยู่ฝั่งตรงข้าม แถมยังเกาะแขนชายคนนั้นอย่างสนิทสนม “รักขอไปหาน้าพิรุณก่อนนะคะ”“จะไปทำไมรัก” สุพรรณีคว้าแขนหญิงสาวไว้“ไปบอกเขาให้ไปเฝ้าพ่อสิคะ เวลานี้เขาควรต้องไปดูแลพ่อที่โรงพยาบาลไม่ใช่...” ปองรักจุกจนพูดไม่ออก สงสารบิดาจับใจ“จำที่พ่อเธอบอกได้ไหม ว่าเขากำลังจะเลิกกับพิรุณ และคงไม่มีเหตุผลใดที่พ่อเธออยากจะเลิก นอกจากเรื่องนอกใจ”“พ่อรู้หรือคะ” ปองรักแทบทรุดลงกับพื้น ยังดีที่สุพรรณีถลาร่างเข้ามาประคองไว้“ฉันคิดว่าใช่”“โธ่พ่อ...รักอยากไปอยู่กับพ่อค่ะคุณป้า” เวลานี้บิดาต้องการกำลังใจมากที่สุด “ไม่ต้องห่วงพ่อเธอหรอกนะ ฉันจ้างพยาบาลให้แล้ว”“แต่ว่า...”“หากอยากกลับไปอยู่กับพ่อเธอจริงๆ ก็ต้องไปคุยกับตาพฤกษ์เอง” ตอนนี้อำนาจอยู่กับพฤกษ์โดยตรง เพราะบุตรชายต้องเข้ามาดูแลกิจการทั้งหมดของสามี“คุณพฤกษ์คงไม่ยอม”“หรือไม่ก็ต้องยอมให้เขายึดบ้านหลังนั้นไป” งานนี้หากนาง
พิศวาสรักเมียทาส 5
“ไปเถอะรถมารับแล้ว” สุพรรณีไม่ยอมเอารถที่บ้านสามีมาใช้ เพราะเลือกที่จะตัดขาดกันไปแล้วก็ไม่ควรต้องเกี่ยวข้องกันทุกกรณี นางจึงขอยืมรถที่บ้านของน้องสาวมาใช้แทนใช้เวลาเดินทางไม่นานทั้งสองก็มาถึงโรงพยาบาลที่อมรเทพพักรักษาตัวอยู่ ซึ่งอยู่เป็นตึกรวมชาย ปองรักกวาดสายตามองหาบิดา“อยู่เตียงมุมสุด” สุพรรณีบอกเท่านั้น ดวงตาคู่โศกก็โฟกัสไปยังร่างของบิดา ซึ่งท่านกำลังหันหลังให้“พ่อ...” น้ำเสียงสั่นเครือจวนเจียนจะร้องไห้ ทำให้ร่างผ่ายผอมเริ่มขยับตัวหันมาตามเสียง“ยายรัก เอ่อ...” ผู้เป็นพ่อถึงกับพูดไม่ออก “คุณนายพายายรักมาทำไมครับ”“รักให้ท่านพามาเองจ้ะ พ่อป่วยหนักทำไมไม่บอกรักเลย”“พ่อไม่สบายนิดหน่อย สองสามวันก็ออกจากโรงพยาบาลได้แล้ว” อมรเทพจำต้องพูดปดเพราะไม่อยากให้บุตรสาวต้องมาเป็นห่วง“รักรู้แล้ว พ่อไม่ต้องมาปิดรักหรอก แล้วน้าพิรุณไปไหนทำไมไม่มาดูแลพ่อ” ปองรักเอ่ยถามพลางกวาดสายตามองหาแม่เลี้ยงสาว“ถามถึงทำไม” อมรเทพถามกลับเสียงห้วน จนผู้เป็นลูกถึงกับหน้าเจื่อนๆ“รักขอโทษจ้ะ” ปองรักคิดว่าบิดาคงไม่พอใจที่เธอไปตำหนิแม่เลี้ยง“พ่อไม่ได้ว่าอะไรแกสักหน่อย พิรุณไม่อยู่น่ะดีแล้ว” ทุกครั้งที่เจอหน้ากัน
พิศวาสรักเมียทาส 4
“จำได้ค่ะ จำได้ไม่มีวันลืม” วันนั้นปองรักถูกบิดาขู่เข็ญให้มาที่บ้านของธวัชชัยเพื่อขัดดอก ทั้งที่เธอร้องไห้วิงวอนกราบกรานสารพัด แต่ท่านกลับไม่ยอมฟัง“พ่อเธอส่งจดหมายฉบับหนึ่งมาให้ฉัน ในระหว่างที่รอคุณชัยเดินลงมา”“จดหมาย?” เพราะเวลานั้นเธอคงแอบไปนั่งร้องไห้ จนไม่รู้ว่าบิดาไปคุยกับใครบ้าง“ใช่ พ่อเธอขอร้องให้ฉันช่วยเธอ”“อะไรนะคะ! พ่อน่ะหรือคะที่ขอร้องให้แม่เลี้ยงช่วยรัก” ปองรักแทบไม่เชื่อหูตัวเอง เพราะเข้าใจผิดมาตลอดว่าบิดาไม่รัก ถึงพาเธอมาส่งในขุมนรก แต่โชคดีที่ได้แม่พระอย่างสุพรรณียื่นมือเข้ามาช่วย “ใช่ อมรเทพฝากเธอไว้กับฉัน เขาบอกว่าจะพยายามหาเงินมาคืนคุณชัยให้ได้ แต่ในระหว่างนี้อยากให้ฉันช่วยเธอ ไม่ให้ตกเป็นของคุณชัย” “โธ่พ่อ รักก็หลงเข้าใจท่านผิดมาตลอด”“พ่อเธอน่ะ เขาไม่อยากให้รู้หรอก สั่งกำชับฉันว่าห้ามบอกเธอเด็ดขาด”“ทำไมล่ะคะ ทำไมพ่อถึงไม่ต้องการให้รักรู้เรื่องนี้” ปองรักรู้สึกสงสัย บิดาต้องการปิดเธอทำไมกัน“ฉันก็ไม่เข้าใจเหตุผลหรอก เขาก็บอกมาแค่นั้น”“รักจะไปถามพ่อค่ะ” “ตอนนี้พ่อเธอป่วยอยู่” เหตุผลนี้แหละ ทำให้สุพรรณีตัดสินใจบอกกับปองรักก่อนที่อะไรจะสายเกินไป“อะไรนะคะ พ่อ
You may also like
พ่ายรักคุณสามี
ราชินีหิมะ125.9K viewsเกิดใหม่ทั้งที งั้นขอหย่าเลยแล้วกัน
แมลงผลไม้262.5K viewsเด็กดื้อคนโปรด (ของมาเฟีย) BAD
ลำเจียก395.7K viewsลุ้นรักคุณแม่ตัวแสบ
ผู้แสวงหาชีวิตที่เป็นสุข61.1K viewsใจซ่อนปรารถนา
เย้ายวน14 viewsยอมสยบต่ออำนาจของพวกเขา: รวมเรื่องสั้นชุดที่ 1
White Orchid 201 viewsมาเฟียร้ายทวงคืนรัก
อัญธิญาน์18 viewsรวมเรื่องสั้นผัวเด็กลีลาดุ
กาสะลอง8.1K views
