3

“อย่านะคะฉันขอร้อง ขอเวลาฉันหน่อยได้ไหมคะ”

“เธอจะเอาเงินที่ไหนมาใช้หนี้”

“ฉันจะออกไปหางานทำ แล้วจะนำเงินไปใช้หนี้ค่ะ”

“เงินไม่ใช่น้อยๆ หาจนตายก็หาไม่ได้หรอก” เขากล่าวอย่างดูถูกดูแคลน

“แล้วจะให้ฉันทำไงล่ะคะ แต่มันดีกว่าไม่ได้ส่งไม่ใช่เหรอ”

“ถ้าเธออยากใช้หนี้จริงๆ ฉันมีวิธี” เขาเอ่ยพลางหรี่ตามอง

“ยังไงคะ”

“ฉันจะให้เธอมาดูแลพ่อฉัน”

“จ้างพยาบาลมาดูแลไม่ดีกว่าหรือคะ ฉันเองก็ไม่จบด้านนี้” เธอรีบกล่าวแย้งขึ้นมา

“พยาบาลฉันจ้างให้มาทำกายภาพบำบัดให้คุณพ่อช่วงบ่ายของทุกวัน เพียงเดือนแรกเท่านั้น ส่วนที่เหลือเธอต้องดูแลคุณพ่อฉันทั้งหมด ทั้งช่วงกลางวันช่วงกลางคืน ทำยังไงก็ได้ให้พ่อฉันกลับมาเป็นปกติ”

“กลับมาเป็นปกติ ฉันไม่ใช่หมอนะคะ จะรักษาพ่อคุณให้หายได้ยังไงคะ ขนาดหมอยังบอกว่าไม่มีโอกาสหาย อาจจะต้องนอนติดเตียงไปตลอดชีวิต”

“นี่เธอแช่งพ่อฉันเหรอ” นัยน์ตาคมแข็งกร้าวขึ้นมาทันควัน

“เปล่าๆ เปล่านะคะ ฉันแค่ได้ยินแม่เลี้ยงเล่าให้ฟังเท่านั้น” หญิงสาวแก้ตัวเสียงอ่อยๆ

“เอาละ ขอแค่อาการพ่อฉันดีขึ้น ช่วยเหลือตัวเองได้บ้าง ถึงเวลานั้นฉันจะยกหนี้สินที่ครอบครัวเธอก่อไว้ทั้งหมด”

“คุณจะไม่ยึดบ้านฉันแล้วใช่ไหมคะ” หญิงสาวกะพริบตาถี่ๆ ถามย้ำเพื่อความแน่ใจ

“ใช่ หากเธอทำให้พ่อฉันอาการดีขึ้น”

“ฉันจะพยายามทำให้ดีที่สุดค่ะ” ปองรักยืนยันอย่างแข็งขัน เธอไม่มีทางให้บ้านที่บิดามารดาสร้างขึ้นด้วยน้ำพักน้ำแรงถูกยึดไปเด็ดขาด

“งั้นก็ให้ยายรักกลับไปเก็บของที่เชียงใหม่ก่อน”

“จะกลับไปทำไมให้ยุ่งยากครับ หาซื้อเอาใหม่ง่ายกว่าตั้งเยอะ”

“ก็ตามใจ...ระหว่างที่อยู่กรุงเทพฯ ก็ดูแลน้องให้ดีๆ ล่ะ และอย่าหาเรื่องรังแกยายรักด้วย”

“ผมลูกคุณแม่นะครับ”

“เพราะแกลูกฉันไง ถึงรู้จักนิสัยแกดี อย่าทำให้แม่ต้องผิดหวังเหมือนพ่อแกเลยตาพฤกษ์ แม่เจ็บปวดมากรู้ไหม” สุพรรณีกล่าวเสียงสั่น

“คุณแม่ให้อภัยคุณพ่อได้ไหมครับ”

“มันยากนะพฤกษ์ แม่ทำใจยอมรับเรื่องที่เกิดขึ้นไม่ได้จริงๆ”

“แค่เรื่องปองรัก ทำไมต้องตัดขาดกันขนาดนั้นด้วยครับ”

“แกไม่รู้อะไร นี่มันไม่ใช่ครั้งแรกที่แม่ต้องมาทะเลาะกับพ่อของแกเรื่องผู้หญิง และมันซับซ้อนมากกว่าที่แกเห็น”

“ก็บอกผมมาสิครับ ผมอยากรู้ว่ามีเรื่องอะไรร้ายแรง ทำให้คุณแม่ถึงกับตัดขาดคุณพ่อขนาดนี้”

“พฤกษ์ แม่ตอบแกไม่ได้จริงๆ” สุพรรณีถึงกับน้ำตาคลอพลางมองหน้าบุตรชาย เพราะเรื่องราวที่เกิดขึ้น มันมีบุตรชายร่วมอยู่ด้วย นางก็เหมือนน้ำท่วมปากพูดอะไรไม่ได้เลย ไม่อยากเห็นบุตรชายต้องมาเสียใจ เมื่อรู้ว่าบิดาที่เขารักและเทิดทูนทำเรื่องร้ายแรงอะไรไว้

            สุพรรณีแตะศีรษะเล็กด้วยความเอ็นดู นางรักปองรักไม่ต่างจากพฤกษ์ และด้วยความเจียมเนื้อเจียมตัวยิ่งทำให้ต้องออกโรงปกป้องทุกครั้งที่มีใครคิดจะมารังแก แม้แต่บุตรชายของนางเองก็ไม่เว้น “ถ้าไม่อยากทำก็ไม่ต้องทำ” สุพรรณีรู้ว่าปองรักฝังใจกับเหตุการณ์ที่สามีนางบุกเข้าไปปลุกปล้ำหญิงสาวถึงห้องนอน

“รักทำได้ค่ะ คุณพฤกษ์สัญญาแล้ว หากรักทำให้อาการเสี่ยดีขึ้น ก็จะยกหนี้ที่น้าพิรุณก่อไว้ให้ทั้งหมดค่ะ”

หนี้สินที่เกิดขึ้นก็มาจากแม่เลี้ยงสาวติดการพนัน จนมาอ้อนวอนขอให้บิดานำโฉนดบ้านพร้อมที่ดินมาจำนองกับธวัชชัย เธอจำวันนั้นได้ขึ้นใจเพราะเป็นวันเดียวที่บิดาบอกว่าไม่มีเงินเพียงพอที่จะส่งเธอให้เรียนต่อในระดับมหาวิทยาลัยได้ วินาทีที่ได้ยินแทบใจสลาย

“เพราะแบบนี้สินะ ถึงต้องยอมฝืนใจดูแลคุณชัย”

“ค่ะ รักจะพยายามทำให้ดีที่สุด”

“ฉันเชื่อว่าเธอทำได้รัก เหมือนที่เธอเคยดูแลฉัน” อาการซึมเศร้าที่ตนเป็นค่อยดีขึ้นเรื่อยๆ เพราะปองรักเข้ามาช่วยเยียวยาจิตใจ ซึ่งไม่มีใครรู้ดีไปกว่าคนป่วยอย่างนาง 

“รักเต็มใจที่จะดูแลแม่เลี้ยงค่ะ”

“ขอบใจนะรักที่เข้ามาดูแลฉัน ขอบใจจริงๆ” หากว่าปองรักไม่เข้ามา ไม่รู้อาการป่วยของนางจะหนักหนาสาหัสแค่ไหน อาจจะฆ่าตัวตายไปแล้วก็ได้

“รักต่างหากล่ะคะที่ต้องขอบคุณแม่เลี้ยง ที่ออกตัวปกป้องรัก พารักออกมาจากเอ่อ...” ขุมนรก คำคำนี้ถูกกลืนหายไปในลำคอ “ทั้งที่ควรจะเกลียดที่รักเข้ามาทำให้ครอบครัวของแม่เลี้ยงแตกแยก” เธอเองก็ไม่คาดคิดว่าเรื่องราวจะกลับตาลปัตรแบบนี้

“นั่นสินะ ฉันควรโกรธที่เธอเข้ามาเป็นผู้หญิงคนใหม่ของสามีฉัน ตอนนั้นฉันไม่รู้หรอกว่าเธอเต็มใจหรือเปล่า แต่มีผู้หญิงอีกหลายคนที่ยอมเป็นเมียน้อยคนที่แก่คราวพ่อ” ไม่เว้นแม้แต่คนที่นางไว้ใจมากที่สุด

“แต่หนึ่งในนั้นคงไม่ใช่รัก รักยอมตายเสียดีกว่าค่ะหากต้องตกเป็นของผู้ชายที่เราไม่ได้รัก”

“ฉันรู้ รัก...” สุพรรณีมองหญิงสาวอย่างครุ่นคิด

“คะ?” เรียวคิ้วสวยขมวดเข้าหากันพลางมองผู้มีพระคุณ

“ฉันมีเรื่องหนึ่งอยากจะบอกเธอ” แม้จะเคยรับปากอมรเทพบิดาของปองรักไว้ ว่าจะเก็บเรื่องนี้เป็นความลับ แต่มันถึงเวลาแล้วที่หญิงสาวควรรับรู้ นี่เวลาก็ผ่านมาจะสองปีแล้วที่นางพยายามปกปิดเอาไว้

“เรื่องอะไรคะ”

“เรื่องพ่อของเธอ”

“พ่อ พ่อรักทำไมคะ” แววตาของหญิงสาวเต็มไปด้วยความไม่สบายใจ กลัวบิดาจะมารบกวนสุพรรณี

“จำวันที่พ่อของเธอ นำเธอมาส่งให้คุณชัยได้ไหม”