บทที่ 8 ครอบครอง

บทที่ 8 ครอบครอง

         คำพูดนั้นราวกับเปลวไฟที่จุดประกายในใจของหลี่ซาน ความปรารถนาอันรุนแรงพุ่งเข้าครอบงำจิตใจของเขาอย่างสมบูรณ์ เขาไม่สามารถควบคุมตัวเองได้อีกต่อไป หลี่ซานก้มลงจุมพิตริมฝีปากของเฟิ่งอวี้อย่างรุนแรงและหิวกระหาย มันเป็นจุมพิตที่เต็มไปด้วยความสับสน ความใคร่ และความต้องการที่ไม่เคยรู้จักมาก่อน

         เฟิ่งอวี้ยิ้มเยาะในใจอย่างผู้มีชัย แผนการของเขาได้ผลเร็วกว่าที่คิดเอาไว้ ชายหนุ่มตอบรับจุมพิตของหลี่ซานอย่างเร่าร้อน มือเรียวโอบรอบคอของหลี่ซานแน่นขึ้น ดึงรั้งอีกฝ่ายเข้ามาใกล้ชิดยิ่งกว่าเดิม

         รสจูบของหลี่ซานนั้นดิบเถื่อนและหิวกระหาย มันไม่ใช่จุมพิตที่อ่อนโยน แต่เป็นจุมพิตที่แสดงถึงความต้องการที่ถูกปลุกเร้า เฟิ่งอวี้สัมผัสได้ถึงความสับสนและความปรารถนาอันรุนแรงในตัวของปรมาจารย์ผู้สูงส่งผู้นี้ เขารู้สึกถึงชัยชนะอันหอมหวานที่กำลังจะมาถึง

         หลี่ซานโอบร่างของเฟิ่งอวี้แน่นขึ้น แขนอีกข้างสอดเข้าไปใต้แผ่นหลังของเฟิ่งอวี้ ยกอีกฝ่ายขึ้นอุ้มในท่าเจ้าสาวอย่างง่ายดาย แม้เฟิ่งอวี้จะบาดเจ็บ แต่เขาก็ไม่ได้แสดงความเจ็บปวดใดๆ เขายังคงจุมพิตตอบหลี่ซานอย่างเร่าร้อน ดวงตาคู่สวยฉายแววลึกล้ำเกินกว่าจะคาดเดา

         หลี่ซานพาเฟิ่งอวี้กลับมายังห้องพักของเขาเอง โดยไม่สนใจสายตาของเหล่าศิษย์ที่มองมาด้วยความตกใจและงุนงง ห้องที่เคยเป็นเขตหวงห้ามของปรมาจารย์ผู้เยือกเย็น ยามนี้กลับกลายเป็นสถานที่ที่ความปรารถนาอันมืดมิดกำลังจะเริ่มต้นขึ้น

         เมื่อประตูห้องปิดลง เฟิ่งอวี้ยิ้มเยาะในความมืดมิด เขาบีบมือที่โอบรอบคอหลี่ซานแน่นขึ้น แววตาคมกริบจับจ้องไปที่ใบหน้าของหลี่ซานที่ดูสับสนและเต็มไปด้วยความปรารถนา

         “หลี่ซาน...” เฟิ่งอวี้กระซิบเสียงแผ่วเบาข้างหูของหลี่ซาน “ท่านกำลังจะรู้ว่าการมี 'ใจ' นั้น...น่ากลัวเพียงใด”

         ราตรียามดึกบนยอดเขา ดวงจันทร์สีเงินสาดส่องลงมายังเรือนพักส่วนตัวของหลี่ซาน เฟิ่งอวี้นั่งอยู่เบื้องหลังหลี่ซาน มือเรียวยาวค่อยๆ วางลงบนบ่ากว้างของเขาอย่างแผ่วเบา สัมผัสที่อ่อนนุ่มนั้นราวกับกระแสไฟฟ้าที่แล่นผ่านร่างของหลี่ซาน ทำให้เขารู้สึกถึงความร้อนรุ่มที่ก่อตัวขึ้นภายใน

         “อาจารย์...ให้ข้าช่วยผ่อนคลายความเหนื่อยล้าของท่านเถิด” เฟิ่งอวี้กระซิบข้างหูของหลี่ซาน ลมหายใจอุ่นร้อนของเขาเป่ารดที่ต้นคอ ทำให้หลี่ซานรู้สึกวาบหวามไปทั้งกาย

         เฟิ่งอวี้ค่อยๆ เลื่อนมือลงมา ลูบไล้ไปตามแผงอกกว้างที่เต็มไปด้วยมัดกล้าม สัมผัสที่ยั่วยวนชวนฝันนั้นทำให้หลี่ซานรู้สึกราวกับถูกเปลวเพลิงแผดเผาจากภายใน ดวงตาของเขาหรี่ลงเล็กน้อย พยายามที่จะควบคุมความรู้สึกที่กำลังปะทุขึ้น แต่ก็ยากที่จะทำได้

         เฟิ่งอวี้ยิ้มมุมปากอย่างมีชัย เขารู้ดีว่าความปรารถนาที่ซ่อนเร้นอยู่ในตัวหลี่ซานกำลังจะถูกปลุกขึ้นมาอย่างสมบูรณ์ เขาซบใบหน้าลงบนไหล่ของหลี่ซาน กระซิบเสียงแผ่วเบา “อาจารย์...ท่านไม่เคยสัมผัสกับความรู้สึกเช่นนี้มาก่อนใช่ไหม...ความรู้สึกที่เร่าร้อน...จนแทบจะเผาไหม้ทุกสิ่งทุกอย่าง”

         หลี่ซานรู้สึกราวกับถูกมนตร์สะกด เขาไม่สามารถขยับตัวได้ ทำได้เพียงรับรู้ถึงสัมผัสที่ร้อนรุ่มของเฟิ่งอวี้ที่กำลังลูบไล้ไปตามร่างกายของเขา เฟิ่งอวี้เลื่อนมือขึ้นโอบรอบคอของหลี่ซาน ก่อนจะก้มลงจุมพิตที่ต้นคอของเขาอย่างแผ่วเบา สัมผัสที่ดูดดื่มนั้นทำให้หลี่ซานรู้สึกขนลุกไปทั้งกาย

         ประกายไฟแห่งปรารถนาที่เคยถูกปิดผนึกไว้ในจิตใจของหลี่ซานมานาน บัดนี้ได้ปะทุขึ้นอย่างรุนแรง มันเผาไหม้ทุกสิ่งทุกอย่างที่ขวางทาง ทำให้ความเย็นชาของวิชา “ไร้ใจ” พลันสลายไปในพริบตา หลี่ซานรู้สึกราวกับถูกปลดปล่อยจากพันธนาการที่เขาสร้างขึ้นมาตลอดชีวิต

         เฟิ่งอวี้ยิ้มอย่างพึงพอใจ เมื่อเห็นปฏิกิริยาของหลี่ซาน เขารู้ดีว่าเขากำลังจะครอบครองจิตใจของปรมาจารย์ผู้ยิ่งใหญ่ผู้นี้ได้อย่างสมบูรณ์

         เขาค่อยๆ เลื่อนตัวหันหน้าเข้าหาหลี่ซาน ดวงตาคู่สวยของเขาสะท้อนประกายไฟแห่งปรารถนาเช่นเดียวกับดวงตาของหลี่ซานที่มีไม่ต่างกัน มือเรียวของเขาค่อยๆ ลูบไล้ไปตามใบหน้าคมคายของหลี่ซาน ก่อนจะเลื่อนลงมายังริมฝีปากหยักได้รูป

         “อาจารย์...ท่านก็ปรารถนาในตัวข้าใช่หรือไม่” เฟิ่งอวี้กระซิบเสียงแผ่วเบา ดวงตาคู่สวยจ้องมองลึกเข้าไปในดวงตาของหลี่ซาน

         หลี่ซานไม่ตอบคำ แต่เขาไม่สามารถควบคุมตัวเองได้อีกต่อไป มือหนาของเขาโอบรัดเอวของเฟิ่งอวี้ไว้แน่น ก่อนจะดึงร่างบอบบางของอีกฝ่ายเข้ามาใกล้ชิดยิ่งขึ้น ดวงตาของเขาเต็มไปด้วยความปรารถนาที่รุนแรง และริมฝีปากของเขาก็พุ่งเข้าหาเฟิ่งอวี้อย่างหิวกระหาย

         ริมฝีปากของทั้งสองแนบชิดกัน การจุมพิตเริ่มต้นขึ้นอย่างดูดดื่มและเร่าร้อน หลี่ซานตอบรับการจุมพิตของเฟิ่งอวี้อย่างรุนแรง ราวกับเขาได้โหยหาการสัมผัสนี้มานานแสนนาน ลิ้นร้อนของเขาสอดแทรกเข้าไปในโพรงปากของเฟิ่งอวี้อย่างดุดัน รสจูบที่หอมหวานและร้อนแรงทำให้หลี่ซานรู้สึกมึนเมาจนแทบจะหมดสติ

         เฟิ่งอวี้ยกยิ้มอย่างมีชัยในขณะที่ตอบรับการจูบของหลี่ซาน มือเรียวของเขาลูบไล้ไปตามแผงหลังของหลี่ซาน ก่อนจะสอดแทรกเข้าไปในเส้นผมสีดำขลับของปรมาจารย์ ลูบไล้และขยุ้มมันเบาๆ ราวกับจะควบคุมทุกส่วนในร่างกายของหลี่ซานให้ตกอยู่ภายใต้อำนาจของเขา

         ลมหายใจของทั้งสองหอบกระชั้น เสียงครางในลำคอดังขึ้นอย่างต่อเนื่องจากหลี่ซาน ยามที่เฟิ่งอวี้ยิ่งรุกเร้าการจุมพิตให้ร้อนแรงยิ่งขึ้น ชุดผ้าไหมโปร่งบางของเฟิ่งอวี้เลื่อนหลุดจากบ่า เผยให้เห็นผิวขาวเนียนที่เร่าร้อนไปด้วยไฟปรารถนา

         หลี่ซานสัมผัสได้ถึงความนุ่มนวลของผิวเนื้อของเฟิ่งอวี้ และความรู้สึกปรารถนาในตัวเฟิ่งอวี้ก็ยิ่งเพิ่มมากขึ้นอย่างไม่อาจควบคุมได้ มือของเขาเลื่อนลงมายังสะโพกบอบบางของเฟิ่งอวี้ บีบเคล้นมันอย่างแรงด้วยความหิวกระหาย

         “อาจารย์...ท่านต้องการข้ามากเพียงใด” เฟิ่งอวี้กระซิบเสียงแผ่วเบา ดวงตาคู่สวยเปล่งประกายด้วยความอำมหิตที่ซ่อนเร้นอยู่ภายใต้ความงดงาม เขาไม่ได้ปรารถนาในตัวหลี่ซานเพียงแค่ความรัก แต่ปรารถนาที่จะครอบครองและควบคุมทุกสิ่งทุกอย่างของชายผู้นี้