ตอนที่9.

ตอนที่9.

“ทำไมฉันจะต้องไปเรียนรู้หรือก้มหัวให้ไอ้แมงดานั่นด้วย บริษัทนั่นก็เป็นของฉัน ทุกอย่างที่พวกเธอเสวยสุขอยู่นี่ก็ของของฉัน อย่ามาทำเป็นหวังดีหน่อยเลยคุณยา อีกอย่างคนอย่างเมวีไม่จำเป็นต้องไปก้มหัวเรียนรู้กับผู้ชายของคุณ”

“คุณหนูคะ คุณหนูไม่เข้าใจ คือฉัน...”

“ไม่ต้องพูด เรื่องของฉัน ฉันจัดการเองได้ ดูแลตัวเองก่อนเถอะฉันอยากจะรู้นักว่าเมื่อวันเปิดพินัยกรรมของคุณพ่อในวันเกิดของฉัน คุณพ่อจะโง่อะไรให้คุณบ้าง ท่านคงไม่รู้หรอกว่าเมื่อท่านจากโลกนี้ไป เมียผู้แสนดี เมียสุดที่รักของท่านจะตลบหลังท่านเจ็บแสบแค่ไหน...”

เมวีกล่าวอย่างเหยียดหยันและเจ็บปวดแทนบิดา ในขณะที่คนฟังน้ำตาไหลพราก ใบหน้างามแม้ร่วงโรยไปตามวัยนั้นซีดขาว มือบางที่กุมอยู่ที่หน้าอกข้างซ้ายสั่นระริก กายผอมบางสั่นสะท้านโงนเงนเหมือนจะล้มและก็เป็นเช่นนั้นจริงๆ เมื่อคุณทัศยาเซถลาจะล้มลง เมวีซึ่งยืนมองอยู่ก็ตกใจถลาเข้าไปหมายจะประคองร่างของคุณทัศยาไว้แต่สุดท้ายก็ไม่ทัน ภาพที่เห็นจึงเหมือนกับว่าเธอผลักให้นางล้มไปเสียอีกซึ่งเป็นจังหวะเดียวกันกับที่ออสการ์เปิดประตูเข้ามาเห็นพอดี...

“นี่เธอทำอะไรแนนนี่...” ชายหนุ่มเข้าไปประคองร่างที่นอนแน่นิ่งเนื้อตัวเย็นเฉียบแล้วเงยหน้ามองเธอด้วยแววตาเย็นชาทั้งดวงตาและน้ำเสียง

“ฉะ... ฉัน ปละ เปล่านะ” เมวีหน้าเสียไม่คิดว่าเรื่องราวมันจะใหญ่โตเช่นนี้

“เธอมันนางแม่มด เมวี...” กล่าวจบเขาก็อุ้มร่างผอมบางของคุณทัศยาออกไปจากห้องของเธอพร้อมกับตะโกนให้คนเตรียมรถ ความโกลาหลเกิดขึ้นเพียงเสี้ยวนาทีแล้วทุกอยางก็เงียบสงบเหมือนไม่มีอะไรเกิดขึ้น...

“ป้าไม่คิดเลยนะคะว่าคุณหนูผู้แสนดีน่ารักของป้า จะกลายเป็นนางมารร้ายไปได้ เพราะความหูเบา... ป้าเสียใจค่ะที่คุณหนูทำให้คุณยาเธอต้องเข้าโรงพยาบาลอีก และป้าคิดว่าคุณหนูคงไม่ต้องการแม่บ้านแก่ๆ อย่างป้าแล้ว คุณยาดีกับคุณหนูมาตลอด คุณหนูยังทำร้ายเธอได้ลงคอ แล้วแม่บ้านอย่างป้าก็คงไม่แตกต่างจากเธอ หากคุณหนูหลงเชื่อคำยุแยงของใครเข้าสักวัน...”

ป้าอ้อยเดินมาหยุดตรงหน้าหญิงสาวที่ยืนมองประตูรั้วว่างเปล่าอย่างนึกเสียใจลึกๆ และใจหายเมื่อเห็นแววตาและคำพูดที่เย็นชาของป้าอ้อยซึ่งมันไม่ได้แตกต่างจากแววตาที่ออสการ์มองเธอเลยแม้แต่น้อย

“ป้าอ้อยขา หนูเม...” หญิงสาวร้องเรียกหญิงสูงวัยที่เดินกลับไปยังเรือนพักแม่บ้านแต่เธอก็พูดอะไรไม่ออก เมวีรู้สึกตีบตันและแสบร้าวไปหมดเพราะกลั้นแรงสะอื้นที่พุ่งขึ้นมาอัดแน่นกันอยู่ที่ลำคอ นี่เธอทำอะไรลงไป...

“คุณไม่ควรให้คนไข้เจอภาวะที่เครียดนะครับ อีกอย่างตอนนี้คนไข้ร่างกายอ่อนแอมาก หากมีอะไรกระทบกระเทือนความรู้สึกมากๆ ก็อาจจะไม่มีกำลังใจที่จะอยู่ต่อ การรักษาโรคไม่ว่าจะโรคอะไร กำลังใจสำคัญมากนะครับ...”

เสียงของแพทย์ประจำตัวของคุณทัศยาดังก้องอยู่ในหัว ชายหนุ่มลูบใบหน้าของตนอย่างอ่อนล้าแล้วเดินขึ้นบันไดมาช้าๆ แล้วหยุดอยู่หน้าห้องของคนที่ทำให้คนที่เขารักสุดหัวใจต้องเจ็บปวดด้วยดวงตาเต็มไปด้วยเพลิงไฟที่แทบจะแผดเผาประตูห้องซึ่งกั้นระหว่างเขากับผู้หญิงใจร้ายเช่นเมวี...

มือที่กำลังจะเอื้อมไปเคาะเพื่อเรียกให้เธออกมาคุยกับเขาเป็นจังหวะเดียวกันกับที่ประตูเปิดออกมาพร้อมกับร่างของเจ้าของห้องที่มองเขาตาโตด้วยความตกใจ แต่ออสการ์มองคนตรงหน้าอย่างไม่พอใจแล้วยิ่งรู้สึกโกรธขึ้นมาเป็นริ้วๆ เมื่อเห็นกระเป๋าเดินทางใบย่อมในมือของเธอ...

“ทำผิดแล้วคิดจะหนีหรือเมวี...” ร่างสูงย่างก้าวเข้ามาหาอย่างคุกคามทำให้หญิงสาวถอยกรูดอย่างหวาดหวั่นกับท่าทางของเขา เธอกำลังคิดจะหลบไปทำใจสักพักและหาความจริงเกี่ยวกับเรื่องของคุณทัศยาและออสการ์ เธอเองก็รู้สึกเสียใจที่ทำให้แม่เลี้ยงของตนต้องกลับเข้าโรงพยาบาลอีกครั้งหลังจากที่เพิ่งออกมาได้ยังไม่ทันข้ามวัน...

“คะ.. ใครจะหนี ฉันไม่ได้หนีนะ อย่ามากล่าวหากันชุ่ยๆ” แม้ในตอนนี้เธอก็ยังปากดีเชิดหน้าใส่เขาอย่างพยายามซ่อนความหวาดหวั่นไว้ในใจ

“หึ... ไม่คิดหนีแต่เตรียมกระเป๋าพร้อมเลยนะ แต่ก็ดีเพราะเธออาจจะต้องหอบข้าวของไปอยู่ในคุกหากแนนนี่เป็นอะไรไป”

“อะไรๆ ก็แนนนี่ๆ ของนาย แล้วไงล่ะ ฉันจะไปไหนทำอะไรก็ไม่เกี่ยวกับนาย หากรักกันนักกลับมาทำไม ทำไมไม่เฝ้ากันอยู่ที่โรงพยาบาลล่ะ”

“ก็เพราะแนนนี่อาการหนักมาก ตอนนี้ยังไม่ฟื้นและอยู่ในห้องฉุกเฉินที่มีทีมแพทย์ดูแลอย่างใกล้ชิด และอาการก็อาจจะทรุดลงได้ทุกเมื่อ... สะใจเธอแล้วสินะที่ทำให้ผู้หญิงคนหนึ่งถึงกับต้องนอนรอความตายได้เพราะความอิจฉาของตัวเอง..”

ออกสการ์เดินเข้ามาถึงกลางห้องโดยที่เมวีไม่อาจจะห้ามเขาได้หรือเธอไม่ทันได้คิดจะห้ามหรือคัดค้านเขาด้วยซ้ำ ตอนนี้เธอกำลังตกตะลึงกับสิ่งที่ได้ยิน

“ฉันไม่มีทางอิจฉาคุณยา และก็ไม่เคยคิด ฉันเสียใจที่เหตุการณ์มันเป็นแบบนั้น แต่ฉันก็ไม่ได้ตั้งใจนี่นา”

เขาว่าเธออิจฉาแม่เลี้ยงของเธออย่างนั้นเหรอ ไม่มีทางเธอไม่มีวันคิดอย่างนั้น... เมวีเลือดขึ้นหน้ากับคำพูดของเขาแต่เธอก็รู้สึกเป็นห่วงคุณทัศยาอยู่บ้างเมื่อรู้ว่าอาการของนางหนักเอาการอยู่

“ไม่ตั้งใจเหรอ เธอต่อว่าแนนนี่และผลักจนแนนนี่ล้มไปกองกับพื้นหมดสติ เธอคิดว่าขนาดนี้แล้วเธอก็ยังไม่ได้ทำอะไร ไม่ได้ตั้งใจอย่างนั้นเหรอ”

“ก็คนไม่ได้ตั้งใจก็ไม่ได้ตั้งใจสิ นายจะเอาอะไรกับฉันนักหนา ไอ้คนเฮงซวย ถอยไปเลยนะ ฉันจะไปจากที่นี่ บ้านหลังนี้มันไม่น่าอยู่แล้วเพราะมีคนอย่างนาย...”

“ได้... ถ้าเธออยากจะไปฉันจะสงเคราะห์ให้ คนอย่างเธอมันต้องถูกจับไปปล่อยเกาะเพื่อดัดสันดาน...”

พูดจบเขาก็โผนเข้ามาหาคนที่กำลังยืนตะลึงอยู่อย่างทำอะไรไม่ถูก ปากบางที่กำลังจะกรีดร้องขอความช่วยเหลือถูกปิดด้วยผ้าเช็ดหน้าผืนใหญ่และข้อมือเล็กถูกจับมัดด้วยเนกไทของเขาก่อนจะถูกเขาจับร่างบางขึ้นบ่าแล้วตบก้นงามงอนแรงๆ สามทีเหมือนจะลงโทษ แล้วเดินอาดๆ ลงไปที่รถคันงามของเขา ซึ่งเหตุการณ์ที่เกิดขึ้นนั้นเป็นไปอย่างรวดเร็วราวสายฟ้า และเมวีก็ไม่มีโอกาสได้ปัดป้องหรือขัดขืน เขาทำทุกอย่างเร็วมากจนเธออดทึ่งไม่ได้แม้กำลังจะถูกเขาลักพาตัวไป โดยที่ไม่มีใครสักคนในบ้านเข้ามาเห็นหรือรู้ว่าเธอกำลังจะถูกเขาพาไปไหนก็ไม่อาจจะทราบได้...