ตอนที่7.

ตอนที่7.

ออสการ์กรอกเสียงคุยกับปลายสายแต่ดวงตาคมไม่ละจากร่างบางที่ลนลานขยับกายไปสุดมุมโซฟาแล้วจัดแจงเสื้อผ้าของตนให้เข้าที่ด้วยท่าทางเงอะงะใบหน้าสวยแดงก่ำผมเผ้ายุ่งเหยิงดูน่าปรารถนาจนเขาปวดหนึบไปทั้งแก่นกลางกายชาย...

“ครับแล้วผมจะไปรับ รอที่นั่นล่ะครับ ครับ...” ออสการ์วางสายแล้วลุกขึ้นก้าวไปคว้าแขนเรียวของคนที่กำลังจะเดินไปที่ประตูไว้ แล้วบังคับให้เธอหันมาเผชิญหน้าอย่างผู้ที่เหนือกว่า

“จะไปไหนล่ะคนเก่ง แน่จริงก็อยู่ทำงานให้เต็มวันสิครับ เอ... ทำหน้าแบบนี้ อยากต่อให้จบใช่หรือเปล่า...”

น้ำเสียงนั้นเย้ยหยันยิ่งนัก เมวีเงยหน้ามองเขาด้วยแววตาเขียวขุ่น ยกมือขึ้นหมายจะตบหน้าหล่อเหลาให้สาแก่ความเจ็บใจที่เธอเกือบจะพลีกายให้เขาเชยชมแล้วถึงสองครั้ง ทั้งที่ก่อนหน้านั้นเธอกับเขาเพิ่งทะเลาะกันอย่างเอาเป็นเอาตาย มันน่าอายนัก แต่คนตัวโตที่มองเธอด้วยดวงตาพราวพรายยกนิ้วชี้ส่ายไปมาตรงหน้าเธอเหมือนยั่วเย้า...

“อ๊ะๆ ถ้าไม่อยากต่อก็บอกกันดีๆ สิ ถึงกับจะตบจะตีกันเลยเหรอที่ฉันไม่ต่อให้หายอยาก หรือจะกันต่อเลยมั้ยจ๊ะคนสวย หึหึ”

“กรี๊ดดดด ไอ้บ้า คนทุเรศ หยาบคาย ใครอยากจะทำแบบนั้นกับนายกัน หลงตัวเองที่สุด”

“อ้าว เมื่อกี้ยังครางหงุงหงิงๆ เหมือนแมวอยากผสมพันธ์อยู่เลย ทำไมตอนนี้กลายเป็นนางยักษ์ไปเสียแล้ว”

ออสการ์รู้สึกสนุกที่ได้ต่อปากต่อตำกับเธอขึ้นมาทันที แต่เมื่อเห็นดวงตากลมโตที่มองเขาอย่างกินเลือดกินเนื้อนั้นดูแดงๆ น้ำใสๆ คลอๆ เขาก็นึกสงสาร หัวใจแกร่งกระด้างของเขาอ่อนยวบลงไป

“เอาล่ะไปล้างหน้าล้างตาหน่อยไป หากออกไปสภาพนี้รับรองเลยว่าแฟนเธอจะต้องออกแตกตายแน่หากได้เห็นสภาพของเธอเหมือนเพิ่งผ่านการนอนกับผู้ชายมาสักโหล...” ไม่วายที่เขาจะพูดจาร้ายๆ กับเธอ เมวีอยากจะกรีดร้องให้หายเจ็บใจ แต่ก็เดินเข้าห้องน้ำซึ่งซ่อนอยู่หลังฉากกั้นหรูหราอย่างฉุนเฉียวและไม่มีทางเลี่ยง...

เมวีนั่งหน้างอคู่กับคนขับที่ดูจะอารมณ์ดีจนน่าโมโห ใบหน้าสวยงอง้ำนั้นเมินมองไปนอกรถเหมือนว่ามีอะไรที่น่าสนใจนักหนาทั้งยังไม่พูดไม่จากับเขามาตลอดทางจนถึงโรงพยาบาลเอกชนชื่อดังที่คุณทัศยาพักรักษาตัวมาตั้งแต่เมื่อคืนด้วยอาการที่เมวีนึกค่อนแคะว่าสำออย ความเกลียดชังที่ไม่รู้มาจากไหนเกาะกินในใจของเธออย่างไม่น่าเชื่อทั้งที่เธอกับแม่เลี้ยงนั้นไม่เคยมีเรื่องหมางใจกันถึงขั้นว่าเกลียดชังกันมาก่อน แม้ก่อนหน้าที่บิดายังมีชีวิตอยู่อาจจะมีบ้างที่เธอรู้สึกอิจฉาคุณทัศยาที่บิดาให้ความสนใจนางมากกว่าเธอ อีกทั้งความเก่งและฉลาดที่คุณทัศยามีนั้นสามารถช่วยงานของบิดาได้มาก และสร้างความชื่นชมให้นักธุรกิจที่ร่วมงานกับบิดามาก แต่เธอก็ไม่เคยมีความรู้สึกเช่นตอนนี้ ไม่รู้เพราะอะไร... เมวีรู้สึกสับสนกับความรู้สึกของตัวเอง

เธอไม่ได้รู้สึกเกลียดแม่เลี้ยงของตัวเองเพราะผู้ชายที่ชื่อออสการ์ใช่ไหม... อยู่ๆ คำถามนี้ก็ดังขึ้นในหัวจนเมวีรู้สึกตกใจตัวเองแล้วหันมามองชายหนุ่มที่เข้ามาวุ่นวายในหัวของเธอ

“มองทำไม คิดอะไรไม่ซื่อกับฉันรึเปล่านี่”

“บ้า.. ทำไมฉันต้องคิดแบบนั้นด้วย ทุเรศ...” เมวีหน้าแดงก่ำ ทำปากขมุบขมิบต่อว่าเขาในใจที่มารู้ทันเธอ ใจสาวไหววูบนึกแช่งชักเขาในใจ ในขณะที่ออสการ์ยิ้มที่มุมปากเล็กน้อยที่เห็นท่าทางพยายามซ่อนความขัดเขินของเธอ

ทั้งสองนั่งเงียบมาตลอดทางจนรถมาจอดที่ชั้นซึ่งคุณทัศยารักษาตัวอยู่ หญิงสาวเปิดประตูลงมาก่อนที่เขาจะลงจากรถด้วยซ้ำ ร่างงามเดินฉับๆ หมายจะเดินลงลิฟต์หนีเขากลับบ้านแต่ความเร็วของเขาที่เธอต้องทึ่งก็ทำให้เมวีจำต้องเดินตามแรงกึ่งลากกึ่งจูงของเขาเข้าไปยังพื้นที่ห้องพักฟื้นชั้นพิเศษของโรงพยาบาลจนได้

“ไม่ต้องมาจับมาจูง ฉันเดินเองได้...”

“หัดพูดเพราะๆ กับผู้ชายบ้างนะครับคุณผู้หญิง เพราะหากพูดไม่เข้าหูอาจจะเป็นอันตรายได้นะ”

“เรื่องของฉัน ฉันจะพูดกดีๆ กับคนที่ดีๆ เท่านั้นล่ะ” หญิงสาวหันมาแหวใส่คนตัวโตทั้งพยายามดึงข้อมือออกจากอุ้งมือหนาแข็งแกร่งราวคีมเหล็กกล้า แต่สุดท้ายก็เดินมาถึงหน้าห้องพักของคุณทัศยา

หัวใจของเมวีก็ต้องเต้นแรงจนเธอเหนื่อยหอบความอึดอัดหมุนวนในอกจนเธอหายใจแทบไม่ออก มันช่างทรมานเหลือเกินเมื่อเห็นออสการ์ที่ปล่อยมือเธอทันทีที่เข้ามาในห้องแล้วเดินไปโอบกอดร่างผอมบางที่ดูซูบลงไปมากของคุณทัศยาอย่างแสนรัก... เขามาหาคนรักของเขาแล้วจะพาเธอมาทำไม...เมวีคิดในใจอย่างเจ็บปวด ทำไมเธอต้องรู้สึกอย่างนี้ด้วย หญิงสาวคิดในใจอย่างรู้สึกเจ็บแปลบอย่างช่วยไม่ได้...

“มารับแนนนี่เสียที แนนนี่อยากกลับบ้านจะแย่แล้ว” คุณทัศยาซึ่งอยู่ในชุดที่พร้อมกลับบ้านกล่าวยิ้มแย้ม ก่อนจะหันมามองคนที่ยืนนิ่งอยู่หน้าประตูไม่ยอมเดินเข้ามาเหมือนถูกตอกหมุดที่เท้าไว้เสียอย่างนั้น

“อ้าว คุณหนูเมก็มาด้วยเหรอคะ”

“เอ่อ คือ...” เมวีติดอ่างขึ้นมาซ้ำยังหายใจติดๆ ขัดๆ

“อ๋อ.. คุณหนูเมของแนนนี่เขาอยากมาเยี่ยมแนนนี่ด้วยน่ะครับ อีกอย่างเธอก็อยากจะขอโทษแนนนี่ด้วยที่พูดกับแนนนี่ไม่ดีเมื่อวานนี้” ออสการ์พูดแทนหญิงสาวที่ยืนนิ่งอยู่ แม้เมวีจะขึงตามองเขาอย่างไม่พอใจก็ตาม

“นี่คุณ...”

“ไม่เป็นไรค่ะคุณหนูเม ฉันไม่โกรธหรอกค่ะ เรากลับบ้านกันเถอะออซ แนนนี่ไม่อยากอยู่ที่นี่แล้ว” คุณทัศยากล่าวอย่างอ่อนโยนแล้วลึกขึ้นเดินมาจับมือบางของเมวีเหมือนจะขอบคุณเธอทำให้เมวีรู้สึกละอายใจอยู่ไม่น้อย

“ครับแนนนี่ นี่เมวี เธอช่วยถือของให้แนนนี่ฉันหน่อยสิ...” ออสการ์บุ้ยใบ้ไปที่กระเป๋าใบเล็กของคุณทัศยาซึ่งหันมามองเขาอย่างตำหนิ

“อะไรกันออซ กระเป๋าใบเล็กนิดเดียว แนนนี่ถือเองได้น่า” ผู้สูงวัยกล่าวและจะเดินไปหยิบกระเป๋าของตนมาแต่เมวีซึ่งเพิ่งหาแรงของตัวเองพบก็เดินเข้าไปหยิบมาถือไว้ก่อนอย่างเคอะเขินไม่น้อย

“จะไปก็ไปเสียทีสิ ร่ำไรอยู่ได้น่ารำคาญ...” เมวีพูดอย่างเสียไม่ได้ใบหน้างามเชิดอย่างถือตัว คุณทัศยาหันมาสบตากับออสการ์แล้วก็ส่ายหน้ายิ้มๆ ก่อนจะเดินออกไปจากห้องไปก่อน เมวีจึงเดินตามคนทั้งสองไปด้วยความรู้สึกที่ยากจะบรรยาย...