ตอนที่4.

ตอนที่4.

“จะรีบลุกไปไหนล่ะไหนๆ เราก็นอนแนบชิดกันอยู่แบบนี้หาอะไรสนุกๆ ทำไม่ดีกว่าเหรอ...”

“ไม่นะ ไอ้บ้า ลุกเดี๋ยวนี้นะ ไอ้คนจิตใจสกปรก”

“อื้ม.. ปากดีซะด้วย เห็นทีต้องสั่งสอนให้รู้จักเด็ก รู้จักผู้ใหญ่...” ออสการ์ยิ้มๆ แต่เป็นยิ้มเหี้ยมเกรียมเมื่อต้องฟาดฟันกับศัตรูมากกว่า และสำหรับเมวี เธอก็เหมือนศัตรูของเขา...

“แกเป็นใครถึงจะมาสั่งสอนฉัน ก็แค่แมงดาที่เกาะผู้หญิงคราวแม่ไปวันๆ โอ๊ย... ไอ้บ้า ฉันเจ็บนะ...”

เมวีหันมาต่อว่าเขาอย่างเจ็บแสบแต่ก็ต้องร้องโอดโอยเมื่อเขาเอื้อมมือหนามาบีบคางมนอย่างแรงโดยไม่สนใจว่าเธอจะเจ็บแค่ไหน เมวีน้ำตาแทบร่วงเมื่อเขาแสดงความโหดร้ายต่อเธออย่างที่เธอไม่เคยได้เจอจากผู้ชายคนไหนมาก่อน ความหวาดกลัวเริ่มเกาะกินในใจสาวแต่เธอจะไม่มีวันอ้อนวอนให้เขาเห็นใจเด็ดขาด...

“ฉันเป็นใครเดี๋ยวเธอก็รู้เอง และเธอจะต้องจดจำฉันไปจนวันตายเลยทีเดียว เมวี...”

“อะ อย่านะ... อื้มมม...” เสียงคัดค้านแสนเบาของเธอกลับหายเข้าไปในลำคอเมื่อเมวีพยายามลืมตามองการกระทำของเขาทั้งผลักไสไหล่หนาของเขาออกจากายตนแต่ก็ไม่อาจทำให้เขาลุกจากตัวเธอได้หนำซ้ำเขายังโอบร่างบางยังดูเล็กกระจ้อยร่อยไปเมื่อเทียบกับร่างสูงใหญ่ของเขา

ออสการ์พาร่างบางมาทิ้งตัวลงบนเตียงนุ่มอย่างง่ายดายเมื่อเมวียังมึนงงกับจุมพิตเร่าร้อนของเขา ชายหนุ่มก้มมองร่างบางซึ่งอวบอิ่มเฉพาะที่อย่างหลงใหล คำว่ามีแต่ผู้ชายหน้าโง่เท่านั้นที่หลงเสน่ห์ของเธอ ผู้ชายคนนั้นก็คงเป็นเขานี่เอง.... แล้วเขาก็ไม่ปล่อยให้ความคิดต่างๆ มาก่อกวนความต้องการเชยชมร่างงาม ออสการ์ก้มลงหาทรวงสาวอวบอิ่มลิ้นร้ายตวัดยอดทรวงสีหวานเข้าปากแล้วดูดกลืนอย่างเอร็ดอร่อยมือหนาร้อนระอุราวเปลวเพลิงก็ฟอนเฟ้นไปทั้งเรือนกายและอวกอวบใหญ่เต็มไม้เต็มมือ ไม่อยากจะเชื่อเลยว่าเธอจะซ่อนรูปได้ถึงเพียงนี้ เห็นตัวเล็กเพรียวบางราวจะปลิวลมแต่เมวีกลับมีสัดส่วนที่สามารถขยี้ใจชายได้เพียงแค่มองเท่านั้น...

เมวีสั่นสะท้านราวลูกนกตัวน้อยที่พลัดตกลงไปในน้ำอันเย็นเฉียบ หญิงสาวครางแผ่วพร่าอย่างยอมจำนนกับกระแสความร้อนรุ่มที่เธอไม่เคยได้สัมผัสหรือรู้จักมาก่อนว่ามันคืออะไร แม้ในใจจะไม่ยินยอมแต่ร่างกายของเธอกลับทรยศอย่างน่าละอาย มันแอ่นอกอวบให้เขาดื่มกินฟ่อนเฟ้น สะโพกมนยกขึ้นเสียดสีไปกับกายแกร่งที่มีเสื้อผ้าครบชุดแตกต่างจากเธอที่เปลือยเปล่าเผยทุกส่วนสัดให้เขาโลมลูบอย่างย่ามใจ ความเนียนนุ่มหอมหวานจากกายสาวตรงหน้าก็ทำให้ออสการ์เองแทบควบคุมตัวเองไม่ได้เมื่อความเย้ายวนของเธอสั่นคลอนความตั้งใจแก้แค้นเธอที่ทำให้คนที่เขารักเสียใจและเสียน้ำตากับความวาจาร้ายกาจของเธอกลับกลายเป็นว่ามันเริ่มเปลี่ยนไปเป็นหวามไหวเร่าร้อนเสียอย่างนั้น

“อะ อย่า นะ ปละ ปล่อย...” เมวีครางประท้วงแผ่วเบาเมื่อรู้สึกถึงความร้อนจากลิ้นร้ายที่เคลื่อนต่ำลงๆ ต่ำลงไปที่หน้าท้องเนียนที่เกร็งสะท้านด้วยความเสียวกระสัน แต่มันก็ไม่เป็นผลเมื่อลิ้นร้อนผ่าวนั้นยังคงเลียไล้ต่ำลงไปยังจุดอ่อนไหวของเธอ...

ก๊อกๆ ๆ ...

“คุณหนูเมขา คุณหนู...ดาวเรืองเอานมมาให้ค่ะ นอนรึยังคะ...”

เสียงเคาะประตูดังขึ้นพร้อมกับเสียงดาวเรืองร้องเรียกอยู่หน้าห้องทำให้ออสการ์ชะงักใบหน้าหล่อเหลาที่กำลังเคลื่อนหาความงามของกลีบดอกไม้บางซึ่งส่งกลิ่นหอมแห่งเพศรสยั่วเย้าให้ดูดดื่มน้ำหวานที่ซึมพร่างพราวยั่วใจ

“ปละ ปล่อยนะ...” เมวีพูดเสียงพร่าแผ่วติดๆ ขัดๆ แล้วผลักร่างหนักของเขาออกจากร่างตนและเขาก็ยอมผละจากร่างเธอโดยดีแต่ก็ไม่ยอมลุกออกไปจากเตียง

“บ้าเอ๊ย...” ออสการ์สบถเบาๆ แล้วเสยผมที่ยุ่งเหยิงของตนอย่างหงุดหงิดซึ่งเขาเองก็ไม่แน่ใจว่าหงุดหงิดเพราะดาวเรืองมาเคาะประตูทำให้เขาหยุดการเชยชมร่างงามของเมวี หรือเพราะหงุดหงิดตัวเองที่หลงเตลิดไปกับความเย้ายวนของเธอ หรือเพราะอะไรกันแน่...

“คุณหนูคะ หลับรึยังคะ”

“ยะ ยังจ้ะดาวเรืองรอแป๊บหนึ่งนะ”

เมวีตะโกนบอกแล้วรับลุกขึ้นหาผ้ามาปกปิดร่างกายเปลือยเปล่าของตนในขณะที่ชายหนุ่มเอนกายพิงหัวเตียงมองเธออย่างท้าทายไม่สนใจสายตาวาวๆ ของเธอที่เริ่มกลับมาเป็นตัวของตัวเอง

“ออกไปจากห้องฉันเดี๋ยวนี้นะ...” เมวีพูดเสียงเบาแต่เต็มไปด้วยความแข็งกระด้าง แต่ชายหนุ่มกลับมองเธอเฉยซ้ำยังเลิกคิ้วมองเธออย่างท้าทายและมองเธอด้วยประกายตาพราวพราย...

“คนบ้า ไอ้บ้า...” เมวีอยากจะกรีดร้องให้สาสมกับความเจ็บแค้นในใจแล้วลุกขึ้นโดยมีผ้าแพรผืนใหญ่ซึ่งเธอชอบใช้ห่มนอนพันกายไว้ก่อนจะตัดสินใจเดินไปเปิดประตูแง้มๆ ไว้ มองคนอยู่อยู่บนเตียงอย่างหวาดระแวง ใจหนึ่งก็อยากให้ดาวเรืองเข้ามาอยู่เป็นเพื่อนเพื่อความปลอดภัยของตัวเอง แต่อีกใจหนึ่งเมวีบอกตัวเองว่าไม่มีประโยชน์ซ้ำเธอเองจะเป็นฝ่ายที่เสียเปรียบเขาและจะอับอายทุกคนมากกว่าที่จะถูกมองว่าใช้ผู้ชายคนเดียวกับแม่เลี้ยงของตัวเอง...

“เอ่อ.. ขอโทษจ้ะดาวเรืองพอดีหนูเมกำลังจะนอนค่ะ เหนื่อยมากเลย”

“ค่ะ ดาวเรืองก็ว่าอยู่ค่ะ นี่ค่ะนมอุ่นๆ ป้าอ้อยกำชับเลยว่าคุณหนูต้องดื่ม”

“โอเคจ้ะ” เมวีรับแก้วนมมาดื่มแต่ไม่ยอมเปิดประตูให้ดาวเรืองเข้ามาแล้วรีบดื่มจนหมดแล้วคืนแก้วให้ดาวเรือง

“หมดแล้วหนูเมขอตัวนอนเลยนะคะพี่ดาวเรือง...”

“ค่ะ ฝันดีนะคะคุณหนู”

ดาวเรืองยิ้มให้คุณหนูคนสวยโดยไม่สงสัยอะไรกับท่าทางดูร้อนรนของเจ้านายสาวเพราะคิดว่าตนเองก็คงจะมารบกวนเมวีที่กำลังจะนอนหลับและไม่คิดสงสัยอีกเช่นกันที่เจ้านายสาวดูจะเปลือยเปล่าเพราะบ่อยครั้งที่เมวีไม่สวมเสื้อผ้านอนด้วยเมวีเป็นคนขี้ร้อนนั่นเอง...

เมวีปิดประตูแล้วหันมามองคนที่ยังคงนอนพิงหัวเตียงอย่างสบายอารมณ์ด้วยความฉุนเฉียว แต่เมื่อสบตาคมที่วับวาวในความมืดสลัวทำให้หญิงสาวเกิดความรู้สึกทั้งขัดเขินทั้งหวาดกลัวและหวั่นไหวในเวลาเดียวกัน

ให้ตายสิ.. ความรู้สึกนี้มันไม่น่าจะเกิดกับเธอและก็ไม่สมควรจะเกิดความรู้สึกแบบนี้กับผู้ชายที่ปล้นจูบเธออย่างอุกอาจ

“ออกไปจากห้องฉันเดี๋ยวนี้นะ...” หญิงสาวแหวใส่คนตัวโตที่สั่นคลอนใจสาวให้หวั่นไหวด้วยน้ำเสียงที่พยายามให้มั่นคงและดุดันที่สุด

“ไม่ต้องไล่ก็ออกไปอยู่แล้วล่ะเพราะหมดอารมณ์แล้วครับคุณหนูเมสุดอึ๋ม หึหึ”

“อ๊ายยย ไอ้บ้า ออกไปเดี๋ยวนี้นะ หากแกไม่ออกไปจากห้องฉัน ฉันจะเรียกคนมาจับแกโยนออกไปเหมือนหมาข้างถนนเลยคอยดู...”