ตอนที่6.

ตอนที่6.

ทันทีที่เธอโผนเข้ามามือหนาคว้าหมับเข้าที่ข้อมือบางแล้วกระชากร่างระหงเข้าหาตัวและกดร่างของเธอไว้กับโซฟาตัวใหญ่ก่อนจะพลิกกายแกร่งของตนขึ้นทาบทับเธอไว้ ตรึงมือบางไว้เหนือศีรษะของคนตัวเล็กที่ดิ้นเร่าๆ อย่างเจ็บแค้นที่เสียทีเขาอีกครั้ง...

“กรี๊ดดด ไอ้บ้า ปล่อยฉันนะ”

“หน้าตาก็สวยดี หุ่นก็น่าฟัด แต่พูดออกมาทีไรทำให้ฉันนึกถึงสมเพชเธอจริงๆ นี่หรือคนที่เรียนจบจากเมืองนอกเมืองนา คนไทยเป็นแบบนี้ทุกคนรึเปล่านะ พอไปเรียนเมืองนอกก็ลืมตัวแล้วก็เผยสันดานแย่ๆ ของตัวเองออกมาเพราะไร้การอบรมสั่งสอนที่ดี...” ออสการ์ยิ้มหยันซึ่งมันทำให้คนฟังแทบน้ำตาร่วงเพราะเจ็บใจที่โดนเขาดูถูก

“ฉันพูดแบบนี้ก็เฉพาะกับคนบางคนที่ทำตัวเป็นแมงดาต่างหาก โดยเฉพาะนาย... ปล่อยฉันนะ ไอ้บ้า ไอ้หน้ารังแกผู้หญิง”

“หึหึ... เหรอ แต่ไม่น่าเชื่อนะเพราะเธอดูพูดคล่องแคล่วช่ำชอง เหมือนผู้หญิงที่อยู่ตามตรอกซอกซอยคอยขายบริการ”

“มันจะมากไปแล้วนะ นายเป็นใครถึงมาว่าฉันฉอดๆ แบบนี้ ไอ้คนทุเรศ”

“ก็เป็นคนที่จะดัดสันดานเธอไง คนนิสัยเสียๆ อย่างเธอ จะต้องโดนสั่งสอนซะบ้าง ไม่ใช่หลงตัวเองแล้วเที่ยวว่าคนอื่นเขาเสียๆ หายๆ โดยที่ตัวเองก็ไม่ได้ดีเด่อะไรสักนิด”

ออสการ์พูดชัดเจนและเต็มไปด้วยการดูถูกเหยียดหยามเธอ เมวีนึกทึ่งและนึกโกรธในเวลาเดียวกันที่เขาพูดภาษาไทยได้ชัดเจนขนาดนี้ซึ่งจากข้อมูลที่เธอรู้จากบารมีเกี่ยวกับผู้ชายคนนี้นั้น เธอรู้ว่าเขาเพิ่งจะมาอยู่เมืองไทยได้ไม่ถึงสองปีแต่ทำไมเขาพูดไทยได้ชัดซ้ำคำพูดที่ใช้เปรียบเปรยเธอนั้นก็เป็นคำพูดเหมือนคนไทยแท้ๆ เสียด้วย

เขาเป็นใครกันแน่ แล้วมีความสัมพันธ์กับแม่เลี้ยงของเธออย่างที่บารมีบอกเธอจริงๆ ใช่ไหม...

เมวีเริ่มสงสัยและติดใจกับคนตรงหน้าที่มองเธอด้วยแววตาที่เธอพยายามจะอ่านให้ออก แต่ก็ไร้ผลแล้วกลับหวั่นไหวกับสายตาคมไปเสียอีก

“ปล่อยฉันนะ คนบ้า ฉันหนักจะตายอยู่แล้ว จะทับกันให้แบนแต๊ดแต๋เลยรึไง”

เมื่อรู้สึกถึงกระแสบางอย่างที่ทำให้เธอเริ่มหายใจไม่ทั่วท้องและอึดอัดขึ้นมาจนแทบหายใจไม่เป็นจังหวะเมวีก็รีบหาทางเอาตัวรอดออกจากสถานการณ์เช่นนี้ แต่ดูเหมือนมันจะไม่ได้ผล...

“หึหึ นึกว่าชอบให้ฉันนอน ทับ เสียอีก เห็นขยันอยากเข้าใกล้ฉันจัง...” ออสการ์พูดยิ้มๆ ทว่าน้ำเสียงกลับเย็นชาแต่คำพูดก็ยียวนน่าตบนัก

“เชอะ ฉันนี่นะอยากจะใกล้นาย ฉันมีแฟนแล้ว และพี่บิ๊กเขาก็น่าเข้าใกล้มากกว่านายเป็นร้อยๆ เท่า”

“จริงเหรอ แล้วลีลาจูบของเขาสู้ฉันได้มั้ย แล้วมีท่าเด็ดรึเปล่ายามที่เธอนอนกับเขา...” ไม่รู้ทำไมออสการ์ถึงได้รู้สึกเหมือนจะไม่พอใจที่เธอพูดถึงผู้ชายคนอื่น ทั้งยังรู้สึกร้อนๆ ในอกอย่างช่วยไม่ได้

“นาย... ไอ้ถ่อย คนหยาบคาย ปล่อยฉันเดี๋ยวนี้นะไอ้คนบ้า ไม่เป็นสุภาพบุรุษ ไอ้ อื๊อออ...”

เสียงด่าทอของเธอหายไปในลำคอเมื่อริมฝีปากหยักได้รูปของเขากดลงมาอย่างไม่อ่อนโยนนักแต่ก็ไม่รุนแรงนั้นบดคลึงกลีบปากงามอย่างเอาแต่ใจ ลิ้นหนาทว่านุ่มร้อนผ่าวสอดลึกกวาดไล้เรียวลิ้นของเธออย่างช่ำชองใช้ลีลาเจนจัดหลอกล่อให้เธอจูบตอบเขาอย่างลืมอาย...

หนุ่มสาวจุมพิตตอบโต้กันอย่างร้อนแรง หลงลืมความบาดหมางและเรื่องที่ทะเลาะกันเมื่อครู่ไปสิ้น เพราะตอนนี้ทั้งออสการ์และเมวีต่างจูบลูบไล้เรือนกายกันเมามันเหมือนคู่รักที่ร้างราห่างเหินกันมานาน ไม่ใช่คนที่เกลียดหน้าไม่ลงรอยกัน หรืออาจจะเป็นเพราะความมากประสบการณ์ของคนตัวโตที่ใช้ลีลาเจนจัดในสนามสวาทเล้าโลมให้เมวีหลงเพริดคล้อยตามไปด้วยได้อย่างง่ายดาย หรือเพราะหญิงสาวอ่อนด้อยประสบการณ์ก็ไม่อาจจะทราบได้

ตอนนี้เมวีไม่สามารถควบคุมตัวเองได้ ร่างกายของเธออ่อนปวกเปียกจนไม่มีเรี่ยวแรงต่อต้านกระแสความร้อนระอุที่สาดซัดเข้าร่างของตนจนสั่นสะท้านและความร้อนแปลกๆ ก็วิ่งมารวมกันที่ใจกลางร่างสาวจนเธอรู้สึกทรมานกับความร้อนนั้น เธอจะทำอย่างไรให้ความรู้สึกนี้มันหายไป หญิงสาวคางแผ่วๆ ส่ายร่างเสียดสีกับกายแกร่งอย่างลืมตัว

“อืม.. หนูเม หวานเหลือเกิน...”

ออสการ์ครางอย่าลืมตัว เขาเองก็แทบจะทนเสน่ห์อันเย้ายวนของเธอไม่ได้ ความนุ่มนวลหอมละมุนจากร่างสาวสวยสดก็ทำให้เขาควบคุมตัวเองได้ยากกว่าที่คิดไว้ ความตั้งใจจะเมินเฉยต่อเธอก็พังทลายลงอย่างไม่เป็นท่า

ริมฝีปากร้ายกาจร่ายมนต์สะกดให้เธอหลงเตลิดได้ไม่ยากเมื่อเขาผละจากปากอวบอิ่มมาเพื่อนจะเลื่อนไล้ไปยังจุดหมายใหม่ที่หอมหวานกว่า มือหนาเลื่อนไล้เข้าไปใต้ชายกระโปรงบานพริ้มสั้นแค่เข่าอย่างย่ามใจ ยิ่งสัมผัสผิวเนื้อละมุนที่ต้นขาเนียนเขาก็ยิ่งไม่อยากหยุด อยากทำมากกว่านี้ และเร็วเท่าความคิดชายหนุ่มก็รั้งกางเกงขาสั้นตัวบางที่เหมือนปราการชั้นแรกที่ทำให้เขาแทบอยากจะกระชากชุดสวยนี้ให้ขาดกระจุยเพราะทนกับความเย้ายวนของเธอไม่ไหว เธอจะใส่มันไว้ทำไมให้เกะกะนะ ออสการ์คิดอย่างฉุนเฉียวขณะที่ปลดเปลื้องกางเกงเจ้าปัญหาออกไปพร้อมกับขบเม้มลำคอระหง หยอกเย้าทรวงสาวผ่านเสื้อแขนกุดชีฟองสีหวานด้วยมืออีกข้างที่ไม่ยอมว่างเว้นจากกายงาม ส่วนเจ้าของเรือนร่างยั่วใจก็หายใจหอบกระเส่าไม่มีแรงจะปัดป้องนวลเนื้อจากมือเขาได้

“อะ อย่า นะ... อือ โอ...” เมวีครางไม่เป็นภาษาทั้งแม้ในใจจะอยากปัดป้องอยากจะผลักร่างแกร่งนี้ออกไป แต่อีกใจก็อยากรู้อยากลองและอยากให้ความทรมานในกายสูญสิ้นไป...

“อืม หนูเม หนูเมจ๋า...” ชายหนุ่มครางกระเส่าด้วยความตื่นเต้น หัวใจหนุ่มเต้นแรงราวกับไม่เคยพบเจอหรือเคยได้สัมผัสเรือนร่างงดงามของอิสตรีมาก่อน ทั้งที่คนอย่างเขาไม่เคยว่างเว้นจากเรื่องบนเตียงกับสาวๆ สวยๆ เกือบทุกขนชาติ และเขาเองก็เป็นหนึ่งในนักธุรกิจเนื้อหอมเจ้าเสน่ห์ที่หญิงสาวทั่วโลกใฝ่ฝันอยากจะเป็นผู้หญิงของออสการ์ ดาซิลวา มอริสซิโม แต่เมวีกลับคิดว่าเขาเป็นแมงดาเกาะแม่เลี้ยงของเธอเสียนี่ ซึ่งมันทำให้คนที่เป็นเสือผู้หญิงคนหนึ่งอย่างเขาเสียหน้าอย่างรุนแรง มหาเศรษฐีอย่างเขานี่นะจะมาเกาะผู้หญิงกิน ซ้ำเขายังรู้สึกต้องการเธออย่างแรงกล้าอีกด้วย...

มือหนาที่กำลังจะรั้งกางเกงชั้นในตัวน้อยที่ปกปิดความอ่อนไหวของอิสตรีออกเพื่อเขาจะได้สัมผัสกายสาวที่ส่งกลิ่นหอมยั่วน้ำลายต้องชะงัก ริมฝีปากที่กำลังแตะแต้มอยู่เหนือเนินอกขาวผ่องอวบอิ่มก็ต้องอยู่ในอาการเช่นเดียวกันเมื่อเสียงเรียกเข้าจากโทรศัพท์เครื่องหรูดังขึ้นซึ่งมันก็เป็นเบอร์สำคัญที่เขาตั้งเสียงเพลงนี้ไว้และเขาจะไม่รับไม่ได้...

“บ้าเอ๊ย...” ชายหนุ่มสบถกับตัวเองมองเนื้อนุ่มที่ไหวกระเพื่อมอยู่ตรงหน้าอย่างแสนเสียดายก่อนจะลุกขึ้นนั่งเสยผมรวกๆ แล้วหยิบโทรศัพท์จากกระเป๋าเสื้อสูทหรูออกมากดรับสาย...

“ครับ ว่าอย่างไรครับแนนนี่...”