พิศวาสหวานซาตานยอดรัก

พิศวาสหวานซาตานยอดรัก

last updateปรับปรุงล่าสุด : 2024-11-23
ภาษา: Thai
goodnovel18goodnovel
คะแนนไม่เพียงพอ
54บท
1.4Kviews
อ่าน
เพิ่มลงในห้องสมุด

แชร์:  

รายงาน
ภาพรวม
แค็ตตาล็อก
สแกนรหัสเพื่ออ่านบนแอป

เมื่อผู้ชายของแม่เลี้ยงที่เธอเกลียดชังได้ครอบครองความสาวของเธอ แต่เขาก็ยังคงรักใครแม่เลี้ยงของเธออยู่ไม่ห่างหาย ทำให้เธอเจ็บแสนเจ็บ และตั้งใจไว้ว่าผู้ชายคนนี้จะไม่มีวันได้แตะต้องเธออีกต่อไป... แต่ทำไมนะ ทุกครั้งที่เขาชิดใกล้เธอก็อ่อนปวกเปียกยินยอมพร้อมใจไปกับเขาทุกลีลารักร้อนแรงและคอยแต่จะร่ำร้องหาเขาอยู่ร่ำไป...

ดูเพิ่มเติม

บทที่ 1

ตอนที่1.

Stormee POV

“Sweetheart! Breakfast is ready…” My mom called me to go down and eat breakfast before leaving for school. Today is our last day at The Royal Pack Academy. Finally, we are graduating and will start training as soon as we shift into our wolves. Tomorrow, I will turn 18 years old, and I am excited about what will come.

Growing up as the daughter of the King and Queen of all realms sounds amazing to most, but to me, it has been a burden I don't want to carry until my last breath. Stormee, you have to be perfect. Stormee, you need to have the best grades, set an example for others, be the best, be better, and be everything everyone expects a royal should be! It is taxing and quite demanding if you ask me.

I glance at my prim, proper and pristine academic reflection. Yes, my twin brother, Ralph, and I were enrolled in the most preppy place of all, The Royal Pack Academy, a place where anyone who is anybody in our society attends, a place that makes me wear this pleated skirt, with a proper white button-down shirt and a jacket with their crest on my chest.

Yeah, it was one of those places, and finally, we will be out of it.

I am looking forward to my birthday tomorrow. Many things will happen, and I am excited about most of them. Tomorrow, my brother and I will get our wolves. They said there was a prophecy that the children born from the Wolf-Less Luna would be powerful. Stella Hope-Adalwülf, the ruler of all the Realms, is our mother… so that prophecy is about us. I wonder what my powers would be. And how awesome will I be once I get them?

Yes, I am a bit of a social outcast. My twin brother Ralph and my cousin Enzo are the talk of the school. With tons of girls flaunting around them like bees towards honey. They are all an Alpha should be: Popular, Handsome, Tall, Muscular and fucking Annoying. I, on the other hand, am known as the Bookworm Princess… you do the math about how people perceive me, and despite that there is not one missing invitation to the graduation parties, from the most popular kids to the nerds, I get them all. I am sure the popular kids invited me out of courtesy to Ralph and Enzo.

Alright, let's not detour from the conversation. Secondly, I am excited because tomorrow I will shift. They say it is painful as hell, but I can't wait to meet my beast. That fabulous creature that will be my strength. To feel the wind against my fur, to run free, to run with my brother and my family… That is something I am looking for.

Also, I can't wait to get his gift. “Stormee!” my mother yelled again, breaking my chain of thoughts.

“Coming!” I yelled back, staring at my reflection one more time and giggling.

Yes, since I turned 16 years old… every birthday I have been receiving these beautiful flowers. No note, not a clue to tell me who this mystery man was; not even the Omegas knew who could have placed the flowers in my room. It was a mystery, one I have kept to myself for the last two years, and one, I hope, not one of Ralph's pranks. Just thinking about it makes me giddy. Who would have thought? I, the bookworm princess, have a secret admirer!

I made my way downstairs, and I heard a mocking voice coming from the dining room… “All that time, for that?” Ralph joked and I rolled my eyes…

“At least I shower, compared to you, Pepé Le Pew!” I bit back and my father chuckled,

“Hey! I don't stink!” Ralph started sniffing himself, and I giggled. I love my brother, but sometimes he can be too much.

“Kids! Have some boundaries and respect,” he said, chuckling at our banter.

“Stor, you look pretty…” My father complimented me, and I nodded, “Just like your mother…” He sighed and moved his gaze towards our mom. I looked at her, and couldn't find any similarity, but in my dad's eyes, I was her replica. Mom had brunette hair, and I had ashy blonde hair, like my father. Mom's eyes are a deep green, mine are blue, a trademark of an Adalwülf. Mom is taller than me, but I can see where his mind is going because I certainly did inherit my mother's body. Petite frame, round ass, and big boobs. Yeah, I was curvy in all the right places and that made me uncomfortable, especially when boys stared at me as if I was their next lunch. When I went through all the sexual changes one goes through, it was the time when I earned my nickname. I was so awkward and uncomfortable under the nasty stare of the boys, that I locked myself in my sanctuary: the library.

“Thanks, Daddy…” I said and he nodded.

“I will be driving you to school today. I have a meeting with the school board, " my father said, and I nodded.

Ralph and I had our own cars, and I usually drove on my own, because Ralph's athletics after school were not my cup of tea. I will go to school, show up, study, and come back home to rest. Yes, I love my beauty sleep and I have to have a ton of it.

“But dad?” Ralph protested, and I shook my head. I was sure Dad wanted to do it because it was our last day at school. Like our first day of kindergarten, he was adamant about dropping us off along with Mom. I am sure he wants to drop us off on our very last day.

“I will finish early, and can pick you up after school…” I sighed, and he nodded.

“Alright, but you need to dress pretty, because after that we will be going to Gabby's party…” He said, not giving me room to decline the offer.

Gabby Moon, the head cheerleader, and Ralph's on-and-off bimbo of the school year… She is a mean queen-b, one who smiles when I am in front of my protective brother, and when he is not looking, she bathes me with the soup of the day.

I hate her, and I am sure my feelings are reciprocated. I took a deep breath and closed my eyes. Why do I have to be at Gabby's party?

“Alright, but I will take Dahlia”, I informed Ralph and he sighed,

“Fine!” He huffed, “But keep your friend on a leash, she drools every time she sees Enzo…” Ralph chuckled and shook his head with disapproval.

My dad lifted his gaze from the reports and squinted his eyebrows. “Isn't she King David's daughter?” My father lifted his eyebrows, and I nodded.

He swallowed a chuckle, and my mother sighed. “Don't be mean, honey… they are kids, and they have their path to follow.” Mom said, and I squinted my eyebrows, trying to figure out what she meant by that.

“Alright, finish your breakfast…” Mom instructed and I nodded.

“So tomorrow, the party will start at 8 in the night. We will cut the cake by 9:30 and by 11:30 I expect you to be at the edge of the forest for your shifting ceremony…” My mother said in a firm, yet loving voice.

“Mom, Do I have to show up?” I asked, my father chuckled, Ralph rolled his eyes, and I could see my Mom's left eye twitch with stress…

She bit her lower lip, and then I added, “Just Kidding!” I said in a not-so funny way, and my mother sighed,

“Your dress is ready, and you will wear the one I picked out for you. No jeans, and definitely not one of those black straight shapeless numbers you love to wear when I ask you to wear a dress…” My mother pointed out and I laughed,

“Mom, that is called a Fashion Statement…” I said,

“Desperation is the theme, Mom…” Ralph added, and I laughed. Dad chuckled, and now,I could see both of her eyes twitching…

“Honey, they are joking…” Dad said when he noticed she was about to snap, “Right? Kids?” He lifted his eyebrows, and we laughed, not being able to correct nor confirm my dad's estatement.

“Let's go…” Dad said, stood up, and pushed us around, leading the way out of the mansion.

“Stor…” Dad called me, and I lifted my gaze innocently, “Stop pushing your mother's buttons. She has worked so hard on this party… just indulge her this one time…” He said, and I bit my lower lip and nodded.

Yeah, I have a trail of fashion statements, rebellious mischief behind me, and they usually happen around my birthday or a big event. My motto in life: go big or go HOME!

Dad told me on our first birthday, Mom planned a themed party. The theme was the jungle. She had picked up cute safari outfits for all of us, including her and Dad. She wanted this day to be perfect… but every time she tried to dress me in the khaki number I cried like crazy. I was only quiet when I wore a princess outfit… So yeah, we have an awkward picture of three dummies going on safari while I ruled the world. And from that day on, it became a tradition for me to go against the flow of things.

When Mom planned an Adam's Family Hallowen party, I decided that instead of Wednesday, I wanted to be Lily Munster… Yeah! You get the picture, and now you know why my mother's eye twitched in panic.

“I'll try…” I sighed, resigned to maybe allowing my mother to have this one party triumph. Don't get me wrong, I love my mother: deeply, unconditionally, with all my heart… but it was quite funny to see her snap and try to control her powers from blowing the whole party away…

Dad drove us to school, and we stepped out of his black SUV. “Alright Stor… this is our last day here…” Ralph said in a low voice.

Ralph and I fought a lot, but deep down, I knew he cared a lot for me, just the way I loved him. I took a deep breath and nodded, “As a last day gift…” He paused. I squinted my eyes at him, “Would you stop being the weird sister’” He chuckled, and, I smacked the back of his head, “Aw!” He protested,

“Can't you see that in a parallel universe, I am a cool kid, and you are a vain jock?” I said, and he laughed, he wrapped his arm around my shoulder…

“That's why I love you, sis” he sighed, and I lifted my eyebrows and waited for his jab, “Because you don't give a shit!” he finished, and I was quite pleased with his remark… I indeed did not give a shit.

แสดง
บทถัดไป
ดาวน์โหลด

บทล่าสุด

บทอื่นๆ
ไม่มีความคิดเห็น
54
ตอนที่1.
ตอนที่1.หญิงสาววัยย่างเข้าเบญจเพสในอีกไม่กี่เดือนข้างหน้ายิ้มกว้างเมื่อเห็นชายหนุ่มซึ่งโบกมือให้เธออยู่หน้าร้านอาหารญี่ปุ่นชื่อดัง หญิงสาวผู้มีใบหน้าสวยโดดเด่นซึ่งใบหน้าเรียวไข่นั้นประกอบด้วยดวงตากลมโตภายใต้คิ้วได้รูปเรียวโค้งราวกับวาดด้วยจิตกรเอก จมูกโด่งมีสันสวนได้รูปรับกับริมฝีปากอวบอิ่มที่เคลือบด้วยลิปสติกสีแดงสดเครื่องหน้าทุกชิ้นของเธอสวยไม่เป็นรองใครซ้ำ ทั้งรูปร่างบอบบางระเหิดระหงอวบอัดในส่วนที่ถูกที่ควรแม้แต่หญิงสาวด้วยกันยังอดอิจฉาเธอไม่ได้ เธออยู่ในชุดเสื้อผ้าสีสันสดใสที่เปิดเผยนวลเนื้อขาวผ่องของตนอย่างมั่นใจ หญิงสาวเดินฉับๆ ด้วยท่าทางมาดมั่นดูโดดเด่นท่ามกลางผู้คนซึ่งต่างก็เดินไปมาทั้งเลือกซื้อของและเดินเล่นอยู่ในห้างสรรพสินค้าชื่อดังของมหานครแห่งนี้ กรุงเทพมหานคร... มหานครซึ่งรวมทุกสิ่งสรรไว้ในพื้นที่แคบๆ และแสนจะแออัด แต่ผู้คนมากมายก็ใฝ่ฝันที่จะเข้ามาทำงานอยู่กินในเมืองเมืองนี้ เมืองที่ไม่เคยหลับไหล...“พี่บิ๊กมานานรึยังคะ...” เมวี ทัศนไพศาล เอ่ยถามคู้หมั้นหนุ่มอย่างสดใสใบหน้าสวยยิ้มพรายอวดเรียวฟันขาวสะอาดราวไข่มุก“ยังไม่นานครับพี่เองก็เพิ่งมาถึง...” ชายหนุ่มตอบด้วยรอยยิ้
last updateปรับปรุงล่าสุด : 2024-10-20
อ่านเพิ่มเติม
ตอนที่2.
ตอนที่2.เมวีก้าวฉับๆ เข้าไปในบ้านหลังงามใหญ่โตโอ่อ่าที่แวดล้อมด้วยสนามหญ้าเขียวขจีและต้นไม้ดอกไม้ที่ถูกจัดแต่งได้งดงามลงตัวพร้อมสระว่ายน้ำและฟิตเนสทันสมัย หญิงสาวมองแม่บ้านวัยห้าสิบเศษซึ่งอยู่ที่นี่มานานกับสาวใช้หน้าตาเด๋อด๋าซึ่งออกมาต้อนรับเธอด้วยร่อยยิ้มตื่นเต้นดีใจผิดกับเจ้านายสาวที่ดูจากหน้าตาท่าทางแล้ว คุณหนูเมไม่ได้อยู่ในอารมณ์ที่ดีนักและเธอก็พร้อมจะพาลกับทุกคน“คุณทัศยาอยู่ไหน”“เอ่อ...”ดาวเรืองสาวใช้หน้าตาบ้านๆ วัยเฉียดเลขสามกล่าวติดๆ ขัดๆ ท่าทางดูมีพิรุธจนเมวีนึกเคือง และพานคิดไปว่าทุกคนในบ้านอาจจะรู้เห็นเป็นใจกับแม่เลี้ยงของเธอกับผู้ชายคนใหม่ หรือไม่ก็ไม่กล้าบอกเธอว่าคุณทัศยาอยู่ที่ไหนเพราะกลัวว่าเธอจะเห็นภาพที่ไม่งาม แต่จะอะไรก็ตามแต่เธอกำลังโกรธ...“คุณหนูมาเหนื่อยๆ ป้าว่าคุณหนูขึ้นไปพักผ่อนก่อนดีมั้ยคะ”“ไม่ หนูเมจะหาคุณยา ป้าอ้อยไม่ต้องมาเบี่ยงเบนนะคะ บอกมาว่าผู้หญิงคนนั้นอยู่ไหน”“ตอนนี้คุณยาเธอไม่สบายค่ะ พักผ่อนอยู่ที่ห้องนั่งเล่นกับ...”“กับผัวใหม่ใช่มั้ย ป้าบอกหนูเมมานะ” ไม่ทันที่ป้าอ้อยแม่บ้านผู้อารีจะพูดจบเมวีก็พูดสวนขึ้นมาด้วยถ้อยคำที่ทำให้ผู้ที่เป็นพี่เลี้ยงคุณ
last updateปรับปรุงล่าสุด : 2024-10-20
อ่านเพิ่มเติม
ตอนที่3.
ตอนที่3.ชายหนุ่มกล่าวด้วยน้ำเสียงเย็นชาแล้วกระแทกปากลงมายังกลีบปากนุ่มที่กำลังจะอ้าปากด่าทอเขาอย่างลงทัณฑ์โดยที่เมวีไม่มีโอกาสได้ตั้งตัวอีกทั้งเธอก็รู้สึกชาวาบไปทั้งตัวและขยับร่างกายไม่ได้เลยได้แต่นอนนิ่งอยู่ใต้ร่างใหญ่โตของชายหนุ่มที่เธอรู้แต่เพียงว่าเขาคือผู้ชายของแม่เลี้ยงและเขาก็กำลังจะข่มเหงเธอ... ออสการ์บดจูบร้อนแรงกับริมฝีปากบางระเรื่ออย่างโกรธกรุ่นในคราแรกแต่เมื่อสัมผัสถึงความเนียนนุ่มหอมละมุนจากโพรงปากสาวความรุนแรงของอารมณ์ก็ลดลงไปทันที ชายหนุ่มพรมจูบไปตามกลีบปากบวมเจ่อเพราะแรงจุมพิตของตนเรื่อยมายังแก้มแดงจัดอยู่ในแสงสลัว ร่างงามผุดผาดที่เขาพยายามไม่ใส่ใจและคิดว่ามันไม่สามารถปลุกเร้าอารมณ์ของเขาได้นั้นนุ่มละมุนน่าสัมผัส และความคิดเช่นนั้นก็สลายไปตั้งแต่เขาเห็นเธอเปลื้องผ้าออกจากร่างกายแล้วแต่เขาก็พยายามหักห้ามใจและบอกตัวเองให้ต้านทานเสน่ห์ของเธอให้ได้ แต่ดูเหมือนมันจะไม่เป็นผล...“ถ้าผู้ชายคนนั้นที่ป้าหมายถึงพี่บิ๊กล่ะก็ หนูเมยังไม่เคยปล่อยตัวไปกับเขานะคะและเขาก็ยังไม่มีลูกไม่มีภรรยาด้วย ใครจะมากล่าวหาหนูเมแบบนั้นได้ล่ะคะ”“มันเป็นสิ่งที่ฟังแล้วทำให้ป้าเหลือคว
last updateปรับปรุงล่าสุด : 2024-10-20
อ่านเพิ่มเติม
ตอนที่4.
ตอนที่4.“จะรีบลุกไปไหนล่ะไหนๆ เราก็นอนแนบชิดกันอยู่แบบนี้หาอะไรสนุกๆ ทำไม่ดีกว่าเหรอ...”“ไม่นะ ไอ้บ้า ลุกเดี๋ยวนี้นะ ไอ้คนจิตใจสกปรก”“อื้ม.. ปากดีซะด้วย เห็นทีต้องสั่งสอนให้รู้จักเด็ก รู้จักผู้ใหญ่...” ออสการ์ยิ้มๆ แต่เป็นยิ้มเหี้ยมเกรียมเมื่อต้องฟาดฟันกับศัตรูมากกว่า และสำหรับเมวี เธอก็เหมือนศัตรูของเขา...“แกเป็นใครถึงจะมาสั่งสอนฉัน ก็แค่แมงดาที่เกาะผู้หญิงคราวแม่ไปวันๆ โอ๊ย... ไอ้บ้า ฉันเจ็บนะ...”เมวีหันมาต่อว่าเขาอย่างเจ็บแสบแต่ก็ต้องร้องโอดโอยเมื่อเขาเอื้อมมือหนามาบีบคางมนอย่างแรงโดยไม่สนใจว่าเธอจะเจ็บแค่ไหน เมวีน้ำตาแทบร่วงเมื่อเขาแสดงความโหดร้ายต่อเธออย่างที่เธอไม่เคยได้เจอจากผู้ชายคนไหนมาก่อน ความหวาดกลัวเริ่มเกาะกินในใจสาวแต่เธอจะไม่มีวันอ้อนวอนให้เขาเห็นใจเด็ดขาด...“ฉันเป็นใครเดี๋ยวเธอก็รู้เอง และเธอจะต้องจดจำฉันไปจนวันตายเลยทีเดียว เมวี...”“อะ อย่านะ... อื้มมม...” เสียงคัดค้านแสนเบาของเธอกลับหายเข้าไปในลำคอเมื่อเมวีพยายามลืมตามองการกระทำของเขาทั้งผลักไสไหล่หนาของเขาออกจากายตนแต่ก็ไม่อาจทำให้เขาลุกจากตัวเธอได้หนำซ้ำเขายังโอบร่างบางยังดูเล็กกระจ้อยร่อยไปเมื่อเทียบกับร่า
last updateปรับปรุงล่าสุด : 2024-10-20
อ่านเพิ่มเติม
ตอนที่5.
ตอนที่5.เมวีกระทืบเท้าเร่าๆ ชี้หน้าด่าเขาไฟแลบดีที่ว่าห้องนอนทุกห้องของบ้านเป็นห้องเก็บเสียง เสียงกรีดร้องด้วยความโกรธเกรี้ยวของหญิงสาวจึงไม่ดังเล็ดลอดไปให้ใครได้ยิน“แหม หน้าตาก็สวย หุ่นก็อึ๋มน่าฟัด แต่ปากนี่ มีน้องหมาหลายตัวเหลือเกินนะครับคุณหนูเมวี อ้อ... อีกอย่างคำพูดหยาบคายแบบนี้ทำให้ฉันนึกถึงอะไรรู้มั้ย... นึกถึงโสเภณีข้างถนนไงล่ะ... หึหึ”ออสการ์พูดอย่างยียวนแต่ทุกคำล้วนแล้วแต่เจ็บแสบกรีดลึกลงไปในใจคนฟัง ใบหน้าที่เมวีนึกชื่นชมในใจว่าหล่อเหลาราวเทพบุตรกรีกนั้นดูกระด้างเย็นชาจนเธอรู้สึกหนาวเหน็บขึ้นมากับแววตาของเขาผู้ชายคนนี้มีดวงตาที่สามารถฆ่าคนได้เลยทีเดียว...“ฉันจะเตือนเธอเป็นครั้งสุดท้ายนะเมวี หากเธอคิดจะทำร้ายคุณทัศยาไม่ว่าจะด้วยการกระทำหรือคำพูด ฉันไม่เอาเธอไว้แน่! ...” พูดจบร่างสูงใหญ่ก็เดินออกไปจากห้องของเธอโดยดีอย่างไม่สนใจคนที่ยืนหน้าดำหน้าแดงมองเขาด้วยความเจ็บแค้นขัดเคือง“อะ ไอ้ ฝรั่งบ้า ฉันเกลียดแก!”ร่างสูงถึงหนึ่งร้อยแปดสิบเก้าเซนติเมตรก้าวยาวๆ อย่างมั่นคงไปยังห้องท่านประธานใหญ่ของทัศนไพศาลกรุ๊ปโดยไม่มีความรู้สึกตะขิดตะขวงใจหรือใส่ใจสายตาหรือคำพูดของคนที่พูดถึงเ
last updateปรับปรุงล่าสุด : 2024-10-29
อ่านเพิ่มเติม
ตอนที่6.
ตอนที่6.ทันทีที่เธอโผนเข้ามามือหนาคว้าหมับเข้าที่ข้อมือบางแล้วกระชากร่างระหงเข้าหาตัวและกดร่างของเธอไว้กับโซฟาตัวใหญ่ก่อนจะพลิกกายแกร่งของตนขึ้นทาบทับเธอไว้ ตรึงมือบางไว้เหนือศีรษะของคนตัวเล็กที่ดิ้นเร่าๆ อย่างเจ็บแค้นที่เสียทีเขาอีกครั้ง...“กรี๊ดดด ไอ้บ้า ปล่อยฉันนะ”“หน้าตาก็สวยดี หุ่นก็น่าฟัด แต่พูดออกมาทีไรทำให้ฉันนึกถึงสมเพชเธอจริงๆ นี่หรือคนที่เรียนจบจากเมืองนอกเมืองนา คนไทยเป็นแบบนี้ทุกคนรึเปล่านะ พอไปเรียนเมืองนอกก็ลืมตัวแล้วก็เผยสันดานแย่ๆ ของตัวเองออกมาเพราะไร้การอบรมสั่งสอนที่ดี...” ออสการ์ยิ้มหยันซึ่งมันทำให้คนฟังแทบน้ำตาร่วงเพราะเจ็บใจที่โดนเขาดูถูก“ฉันพูดแบบนี้ก็เฉพาะกับคนบางคนที่ทำตัวเป็นแมงดาต่างหาก โดยเฉพาะนาย... ปล่อยฉันนะ ไอ้บ้า ไอ้หน้ารังแกผู้หญิง”“หึหึ... เหรอ แต่ไม่น่าเชื่อนะเพราะเธอดูพูดคล่องแคล่วช่ำชอง เหมือนผู้หญิงที่อยู่ตามตรอกซอกซอยคอยขายบริการ”“มันจะมากไปแล้วนะ นายเป็นใครถึงมาว่าฉันฉอดๆ แบบนี้ ไอ้คนทุเรศ”“ก็เป็นคนที่จะดัดสันดานเธอไง คนนิสัยเสียๆ อย่างเธอ จะต้องโดนสั่งสอนซะบ้าง ไม่ใช่หลงตัวเองแล้วเที่ยวว่าคนอื่นเขาเสียๆ หายๆ โดยที่ตัวเองก็ไม่ได้ดีเด่อะ
last updateปรับปรุงล่าสุด : 2024-10-29
อ่านเพิ่มเติม
ตอนที่7.
ตอนที่7.ออสการ์กรอกเสียงคุยกับปลายสายแต่ดวงตาคมไม่ละจากร่างบางที่ลนลานขยับกายไปสุดมุมโซฟาแล้วจัดแจงเสื้อผ้าของตนให้เข้าที่ด้วยท่าทางเงอะงะใบหน้าสวยแดงก่ำผมเผ้ายุ่งเหยิงดูน่าปรารถนาจนเขาปวดหนึบไปทั้งแก่นกลางกายชาย...“ครับแล้วผมจะไปรับ รอที่นั่นล่ะครับ ครับ...” ออสการ์วางสายแล้วลุกขึ้นก้าวไปคว้าแขนเรียวของคนที่กำลังจะเดินไปที่ประตูไว้ แล้วบังคับให้เธอหันมาเผชิญหน้าอย่างผู้ที่เหนือกว่า“จะไปไหนล่ะคนเก่ง แน่จริงก็อยู่ทำงานให้เต็มวันสิครับ เอ... ทำหน้าแบบนี้ อยากต่อให้จบใช่หรือเปล่า...”น้ำเสียงนั้นเย้ยหยันยิ่งนัก เมวีเงยหน้ามองเขาด้วยแววตาเขียวขุ่น ยกมือขึ้นหมายจะตบหน้าหล่อเหลาให้สาแก่ความเจ็บใจที่เธอเกือบจะพลีกายให้เขาเชยชมแล้วถึงสองครั้ง ทั้งที่ก่อนหน้านั้นเธอกับเขาเพิ่งทะเลาะกันอย่างเอาเป็นเอาตาย มันน่าอายนัก แต่คนตัวโตที่มองเธอด้วยดวงตาพราวพรายยกนิ้วชี้ส่ายไปมาตรงหน้าเธอเหมือนยั่วเย้า...“อ๊ะๆ ถ้าไม่อยากต่อก็บอกกันดีๆ สิ ถึงกับจะตบจะตีกันเลยเหรอที่ฉันไม่ต่อให้หายอยาก หรือจะกันต่อเลยมั้ยจ๊ะคนสวย หึหึ”“กรี๊ดดดด ไอ้บ้า คนทุเรศ หยาบคาย ใครอยากจะทำแบบนั้นกับนายกัน หลงตัวเองที่สุด”“อ้าว
last updateปรับปรุงล่าสุด : 2024-10-29
อ่านเพิ่มเติม
ตอนที่8.
ตอนที่8.“พี่บิ๊กอยู่ไหนคะ...” เมวีโทรศัพท์หาคนรักทันทีที่กลับเข้าห้องของตนเอง แต่กว่าที่บารมีจะรับโทรศัพท์เธอก็ทำให้หญิงสาวค่อนข้างจะไม่พอใจ“น้องเมเหรอจ๊ะ พี่กำลังยุ่งเลยจ้ะ” เสียงของคนรักดังมาตามสายแต่น้ำเสียงดูมีลับลมคมนัยจนเมวีรู้สึกใจกระตุกแปลกๆ ความรู้สึกที่เหมือนกำลังถูกหลอกทำให้เมวีร้อนรุ่มในใจอยากจะรู้ว่าบารมีคนรักของตนอยู่ที่ไหน และสิ่งที่เธออยากอยากจะรู้อีกอย่างก็คือบารมีเอาข้อมูลของออสการ์มาจากไหน และแหล่งข่าวเชื่อถือได้หรือไม่ เธอไม่อยากเป็นคนสวยแต่โง่อย่างที่ออสการ์ว่าเธอ...“กำลังยุ่งหรือกำลังทำอะไรคะ”“โธ่.. จนป่านนี้น้องเมยังหึงพี่อยู่อีกเหรอจ๊ะ”“หนูเมไม่ได้หึงค่ะ แต่หนูเมกำลังคิดว่าหนูเมถูกใครบางคนหลอกรึเปล่า...” หญิงสาวกล่าวเสียงเรียบแต่ทำให้คนฟังเกือบจะสำลักลมหายใจที่เริ่มจะติดขัดเพราะกำลังถูกปรนเปรอจากปากของสาวน้อยสวยสดไม่แพ้เมวี แต่ลีลารักร้อนแรงช่ำชองจนเขาต้องกลับมาใช้บริการเธออีกครั้ง...“เอ่อ หนะ น้องเมจ๊ะ พอดีพี่มีสายสำคัญของลูกค้า วะ ไว้พี่จะโทร. กลับนะจ๊ะ พี่รักน้องเมที่สุด บายจ้ะ...”บารมีชิงวางสายแล้วโยนโทรศัพท์เครื่องบางลงบนที่นอนนุ่มหันมาลูบศีรษะที่กำ
last updateปรับปรุงล่าสุด : 2024-10-29
อ่านเพิ่มเติม
ตอนที่9.
ตอนที่9.“ทำไมฉันจะต้องไปเรียนรู้หรือก้มหัวให้ไอ้แมงดานั่นด้วย บริษัทนั่นก็เป็นของฉัน ทุกอย่างที่พวกเธอเสวยสุขอยู่นี่ก็ของของฉัน อย่ามาทำเป็นหวังดีหน่อยเลยคุณยา อีกอย่างคนอย่างเมวีไม่จำเป็นต้องไปก้มหัวเรียนรู้กับผู้ชายของคุณ”“คุณหนูคะ คุณหนูไม่เข้าใจ คือฉัน...”“ไม่ต้องพูด เรื่องของฉัน ฉันจัดการเองได้ ดูแลตัวเองก่อนเถอะฉันอยากจะรู้นักว่าเมื่อวันเปิดพินัยกรรมของคุณพ่อในวันเกิดของฉัน คุณพ่อจะโง่อะไรให้คุณบ้าง ท่านคงไม่รู้หรอกว่าเมื่อท่านจากโลกนี้ไป เมียผู้แสนดี เมียสุดที่รักของท่านจะตลบหลังท่านเจ็บแสบแค่ไหน...”เมวีกล่าวอย่างเหยียดหยันและเจ็บปวดแทนบิดา ในขณะที่คนฟังน้ำตาไหลพราก ใบหน้างามแม้ร่วงโรยไปตามวัยนั้นซีดขาว มือบางที่กุมอยู่ที่หน้าอกข้างซ้ายสั่นระริก กายผอมบางสั่นสะท้านโงนเงนเหมือนจะล้มและก็เป็นเช่นนั้นจริงๆ เมื่อคุณทัศยาเซถลาจะล้มลง เมวีซึ่งยืนมองอยู่ก็ตกใจถลาเข้าไปหมายจะประคองร่างของคุณทัศยาไว้แต่สุดท้ายก็ไม่ทัน ภาพที่เห็นจึงเหมือนกับว่าเธอผลักให้นางล้มไปเสียอีกซึ่งเป็นจังหวะเดียวกันกับที่ออสการ์เปิดประตูเข้ามาเห็นพอดี...“นี่เธอทำอะไรแนนนี่...” ชายหนุ่มเข้าไปประคองร่างที่นอนแ
last updateปรับปรุงล่าสุด : 2024-10-29
อ่านเพิ่มเติม
ตอนที่10.
ตอนที่10.“อื๊อๆๆ อ๋อยอั้นอ้ะ ไอ้อ้า” เสียงหวานอู้อี้อยู่ในลำคอไม่อาจเปล่งเสียงด่าว่าเขาได้ได้แต่ด่าทอเขาอยู่ในใจทั้งออกคำสั่งให้เขาปล่อยเธอแต่ชายหนุ่มก็ไม่มีทีท่าจะเดือดร้อนกับร่างบางที่ดิ้นเร่าๆ อยู่ที่เบาะหลังเขายังคงขับรถต่อไปเรื่อยๆ โดยไม่หันมามองเธอเลยแม้แต่น้อยเมวีดิ้นรนอย่างบ้าคลั่งและด่าทอเขาไม่เป็นภาษา ดวงตากลมโตเอ่อล้นไปด้วยน้ำตาแห่งความคับแค้นใจระคนหวาดกลัว เพราะท่าทางของออสการ์ตอนนี้เหมือนจะสามารถหักคอเธอได้เลยทีเดียว ยิ่งเขานิ่งยิ่งเขาไม่พูดอะไรเธอก็ยิ่งรับรู้ได้ทันทีว่าเขากำลังโกรธมาก... หญิงสาวหลับตาลงอย่างอดสูและอ่อนเพลียหมดแรงที่จะดิ้นรนจากพันธนาการอันแน่นหนานี้ได้ แล้วความเหนื่อยอ่อนก็ทำให้เมวีหลับไปในที่สุด...ชายหนุ่มปรายตามองคนที่หลับไปแล้วจากกระจกส่องหลัง ดวงตาคมที่เต็มไปด้วยความโกรธเกรี้ยวเมื่อครู่ก่อนหายไป มีเพียงดวงตาที่ฉายประกายบางอย่างที่แม้แต่เจ้าตัวก็ไม่ทันสังเกตเห็นแววตาของตนที่มองเธอ...แสงแดดแผดจ้าในตอนเที่ยงวันที่ส่องลอดม่านปลิวไสวจากแรงลมทะเลทำให้ร่างบางค่อยพลิกกายช้าๆ ด้วยความเมื่อล้าและงงงันกับสถานที่ที่ไม่คุ้นเคย เสียงคลื่นกระทบผืนทรายดังอยู่ไม่ไ
last updateปรับปรุงล่าสุด : 2024-10-29
อ่านเพิ่มเติม
สำรวจและอ่านนวนิยายดีๆ ได้ฟรี
เข้าถึงนวนิยายดีๆ จำนวนมากได้ฟรีบนแอป GoodNovel ดาวน์โหลดหนังสือที่คุณชอบและอ่านได้ทุกที่ทุกเวลา
อ่านหนังสือฟรีบนแอป
สแกนรหัสเพื่ออ่านบนแอป
DMCA.com Protection Status