LOGIN
ไรอันและมีญ่าหัวเราะเบาๆ ให้กัน ก่อนที่ทั้งสองจะหยิบแหวนแต่งงานออกมา ค่อยๆ สวมให้กันและกัน เมื่อแหวนบนนิ้วนางข้างซ้ายของทั้งคู่ส่องประกายภายใต้แสงอาทิตย์ ไรอันยิ้มมุมปากเล็กน้อยแล้วก้าวเข้าไปใกล้เจ้าสาวคนสวย มีญ่าเงยหน้ามองเขาด้วยแววตาสั่นระริก แต่ยังไม่ทันที่เธอจะตั้งตัว เขาก็โน้มตัวลงประกบจูบอ่อน
ใครจะเชื่อว่าเธอถูกขอแต่งงานแล้ว… มีญ่านั่งอยู่หน้ากระจกบานใหญ่ภายในห้อง ดวงตากลมโตคู่สวยจับจ้องไปยังแหวนเพชรบนนิ้วนางข้างซ้าย ราวกับว่ายังไม่อยากเชื่อว่าสิ่งนี้เป็นของเธอจริงๆ แสงไฟในห้องสะท้อนกับเพชรเม็ดงามจนเป็นประกายระยิบระยับ แต่มันกลับไม่สว่างไสวเท่าความรู้สึกในหัวใจของเธอ เธอถูกขอแต่งงานแล้
ท้องฟ้าในวันนี้สดใสเป็นพิเศษ แสงแดดอบอุ่นแต่ไม่ร้อนจนเกินไป สายลมเอื่อยๆ พัดผ่าน สร้างบรรยากาศรื่นรมย์ให้กับพิธีพระราชทานปริญญาบัตรที่จัดขึ้นอย่างเป็นทางการ มีญ่าอยู่ในชุดครุยเต็มยศ วันนี้เป็นวันที่เธอรอคอยมาโดยตลอด วันที่ความพยายามของเธอสัมฤทธิ์ผล รอยยิ้มสดใสแต่งแต้มบนใบหน้าขณะเธอเดินไปหาครอบครัวท
“ครับ พี่ตั้งใจทำให้มีญ่า” “มีญ่าไม่รู้จะพูดอะไรเลย…” “ไม่ต้องพูดอะไรก็ได้ แค่มีญ่ามีความสุขพี่ก็ดีใจแล้ว” ไรอันดึงเก้าอี้ออกให้แฟนสาวนั่ง ส่วนตัวเองเดินไปดึงเก้าอี้ข้างๆ มีญ่าออกแล้วนั่งลง “ลองชิมดูสิ ฝีมือพี่พอใช้ได้ไหม” มีญ่ายิ้มบางๆ ก่อนจะหยิบมีดขึ้นมาหั่นสเต๊กชิ้นพอดีคำแล้วใช้ส้อมจิ้มเข้าป
บรรยากาศในคอนโดหรูวันนี้ของไรอันแตกต่างไปจากทุกวัน กลิ่นหอมอ่อนๆ ของวานิลลาลอยคลุ้งไปทั่วห้องครัว คุณหมอหนุ่มที่อยู่ในชุดลำลองสบายๆ ยืนอยู่หน้าเคาน์เตอร์ครัว มือหนากำลังจับตะกร้อมือคนส่วนผสมของแป้งเค้กในอ่างผสมอย่างตั้งใจ “ให้ตายสิ ทำไมมันเหลวแบบนี้วะ…” เขาพึมพำกับตัวเองพลางขมวดคิ้วมองแป้งที่ดูเหมื
มีญ่าเงยหน้าขึ้นสบตาเขา ดวงตาคู่นั้นสะท้อนภาพของเธอเอาไว้ทั้งหมด “คะ?” “อย่ากอดพี่แน่นแบบนี้สิ” “ทำไมล่ะคะ?” เธอย้อนถามอย่างไม่เข้าใจ ไรอันไม่ตอบ แต่ดวงตาคมกริบที่มองเธออยู่กลับทำให้หัวใจของมีญ่ากระตุกวูบ ราวกับถูกดึงดูดให้จมดิ่งลงไปในห้วงอารมณ์บางอย่างที่ร้อนระอุขึ้นมาอย่างไม่ทันตั้งตัว ปลายนิ
เขาเชื่อว่าอันดาบ้างานจริงๆ ทำทุกอย่างเพื่อเงิน ไม่เคยเลือกงาน อะไรที่ได้เงินทำหมดทุกอย่าง “ผมอยากรีบเรียนให้จบมหา’ลัย และช่วยพี่อันทำงานหาเงินให้ได้เยอะๆ พี่อันทำเพื่อผมมามากพอแล้ว ผมอยากทำเพื่อพี่อันบ้าง” “…” “พี่อันชอบทำเพื่อคนอื่นจนลืมนึกถึงตัวเอง ชอบเป็นผู้ให้ บางทีผมก็อยากให้พี่อันเป็นผู้รั
อันดา… เธออ่านข้อความของรามิลที่ส่งเข้ามาเมื่อครู่พร้อมกับหัวใจที่เต้นแรงเสียงดังโครมคราม ปกติไปไหนมาไหนเขาไม่เคยรายงาน นี่เป็นครั้งแรกเลยก็ว่าได้ กำลังกลับ… ประโยคสั้นๆ ดูเหมือนไม่มีอะไร หากแต่ทำให้คนได้รับรู้สึกพิเศษขึ้นมาอย่างบอกไม่ถูก มองข้อความของรามิลอีกครั้ง แชตที่คุยกันมีไม่เยอะนัก ข้อควา
ครืด ครืด สายตาคมเข้มปรายมองเบอร์บนหน้าจอโทรศัพท์ที่โชว์หลาขึ้นมา พอรู้ว่าเป็นเบอร์ของคนเป็นแม่ก็คว้ามารับสายทันที “ครับแม่” (ช่วงนี้เงียบไปเลยนะรามิล งานยุ่งเหรอลูก) “นิดหน่อยครับ วันนี้มีเคสผ่าตัดด้วย” ปากขยับพูดกับคนเป็นแม่ผ่านโทรศัพท์ สายตามองงานตรงหน้า (พรุ่งนี้รามิลว่างรึเปล่า) “เมื่อไหร
แกร๊ก~ พรึ่บ! เธอดึงผ้าห่มคลุมโปงแล้วพลิกตัวนอนหันไปอีกทาง เมื่อได้ยินเสียงปลดล็อกประตูห้อง ก่อนหน้านี้รามิลบอกให้นอนพักผ่อน พอเขาเดินออกไปได้สักพักเธอก็หยิบโทรศัพท์มาไถติกตอกเล่น กระทั่งเขาเข้ามา เธอจึงแกล้งทำเป็นหลับ เพราะไม่อยากโดนคุณหมอรามิลดุ เขาไม่ได้ตวาดเสียงดังจนคนไข้สะดุ้ง แต่ไอ้การใช้น







