บทที่ 2

จริยาดีดตัวออกจากอ้อมแขนแกร่งนั้นอย่างรวดเร็ว ราวกับถูกของร้อน ความตื่นตระหนกทำให้เธอก้าวถอยหลังจนล้มพับลงไปกองกับพื้นห้องสโมสรฯ อย่างแรง ทำให้กระโปรงพลีทเลิกถลกขึ้นมาจนเกือบถึงหน้าอก โชว์เรียวขาขาวเนียนสะดุดตาต่อหน้าสายตาคนทั้งห้อง

"ว้าย!"

เสียงหวีดร้องด้วยความตกใจดังลั่นไปทั่วบริเวณ มือบางสั่นเทาพยายามตะครุบปิดชายกระโปรงพัลวัน ใบหน้าหวานที่เคยขาวนวลกลับแดงก่ำไปจนถึงใบหูด้วยความอับอายจนอยากจะแทรกแผ่นดินหนี

ทว่าสายตาที่น่ากลัวที่สุดกลับเป็นสายตาคู่คมที่ยืนค้ำหัวเธออยู่... อวัชไม่ได้ยื่นมือมาช่วยพยุงเป็นครั้งที่สอง เขามีเพียงท่าทีนิ่งเฉย ทอดสายตามองความทุลักทุเลของยัยเด็กถ้ำมองด้วยแววตาที่อ่านไม่ออก แต่มุมปากกลับหยักยิ้มขึ้นเพียงนิดราวกับกำลังรื่นรมย์กับภาพความอัปยศตรงหน้า

"ตายแล้ว อุ่น เป็นยังไงบ้าง" วันใหม่หน้าตื่นรีบเข้าไปช่วยพยุงเพื่อนให้ลุกขึ้นยืน

"ไม่... ไม่เป็นไร เราออกไปกันเถอะใหม่" จริยารีบบอกด้วยน้ำเสียงสั่นพร่า จนแทบฟังไม่ได้ศัพท์ ใบหน้าที่แดงก่ำด้วยความอับอาย ทำให้เธอไม่สนอะไรอีกต่อไป หญิงสาวรีบสะบัดตัววิ่งหนีออกจากห้องสโมสรนักศึกษาไปอย่างไม่คิดชีวิต โดยไม่สนใจเสียงเรียกตะโกนตามหลังของเพื่อนใหม่แม้แต่น้อย

อวัชหมุนตัวมองตามแผ่นหลังบางที่วิ่งหนีไปจนลับตา แววตาคมกริบนั้นดูว่างเปล่าและเย็นชาในสายตาคนรอบข้าง ทว่ามีเพียงตัวเขาเท่านั้นที่รู้ดีว่า... หัวใจกำลังเต้นระรัวอย่างรุนแรงจนแทบควบคุมไม่ได้

ภาพเรียวขาขาวเนียนที่โผล่พ้นชายกระโปรงพลีทเมื่อครู่ยังคงติดตา ยัยเด็กอายุย่างสิบห้าที่แสนจืดชืดในวันนั้น โตเป็นสาวสะพรั่งขนาดนี้ตั้งแต่เมื่อไหร่... ความรู้สึกบางอย่างที่เขาเคยกดทับไว้เริ่มปะทุขึ้นมาอย่างบ้าคลั่ง

สงสัยเขาคงต้องหาเวลากลับบ้านบ้างแล้ว... หลังจากที่ย้ายออกมาอยู่คอนโดหรูใกล้มหาวิทยาลัยจนแทบจะตัดขาดจากบ้านใหญ่ไปนาน

จริยาเดินกลับหอพักด้วยท่าทีห่อเหี่ยวขีดสุด เหตุการณ์ขายหน้าต่อหน้ากลุ่มลูกรักพระเจ้ายังคงตามหลอกหลอน โดยเฉพาะสายตาเหยียดหยามของอวัชที่เปรียบเสมือนแส้ล่องหนคอยฟาดฟันเธอซ้ำๆ ยิ่งพยายามสลัดภาพนั้นออกไปเท่าไร ความหงุดหงิดระคนน้อยเนื้อต่ำใจก็ยิ่งพวยพุ่งขึ้นมาจนขอบตาร้อนผ่าว

ความจริงแล้วเธอสอบติดมหาวิทยาลัยรัฐชื่อดังทางภาคเหนือ แต่อนาคตที่เธอวาดฝันไว้กลับถูกพับเก็บไป เมื่อ คุณหญิงรุ่งรวี มารดาของอวัช ยื่นข้อเสนอให้เธอเข้าเรียนที่ มหาวิทยาลัย RRJ แทน พร้อมทุนการศึกษาเต็มจำนวนจนจบปริญญาตรี แถมยังใจดีมอบค่าใช้จ่ายรายเดือนให้อีกต่างหาก โดยที่จริยาไม่จำเป็นต้องออกไปลำบากทำงานพิเศษเหมือนเด็กคนอื่น

นั่นคือสิ่งที่ทำให้แม่ของเธอถึงกับน้ำตารื้น ก้มลงแทบเท้าคุณหญิงด้วยความซาบซึ้งในความเมตตา

ห้องพักที่เธอเลือกเป็นเพียงหอพักรวมราคาประหยัด เพราะกว่าเธอจะตัดสินใจสละสิทธิ์จากที่เดิมก็ใกล้จะเปิดเทอมจนจองหอพักในไม่ทัน แม้จะตั้งอยู่ใกล้รั้วมหาวิทยาลัยและมีความปลอดภัยสูง

เสียงเรียกเข้าจากโทรศัพท์มือถือดังแผดลั่นขึ้น ทำให้จริยาให้หลุดออกจากภวังค์ มือบางสั่นเทาเอื้อมไปกดรับสายเมื่อเห็นชื่อที่ปรากฏบนหน้าจอ

"ค่ะ..."

(อุ่นเหรอ... นี่ป้าเองนะ รวี)

"คุณผู้หญิง... มีอะไรให้อุ่นรับใช้คะ" จริยาพยายามปรับน้ำเสียงให้ดูนอบน้อมที่สุด ทว่าหัวใจกลับเต้นผิดจังหวะเมื่อสัมผัสได้ถึงความผิดปกติจากปลายสาย

(อุ่น... ฟังป้าดีๆ นะ) เสียงของคุณหญิงรุ่งรวีสั่นเครือคล้ายคนกำลังร้องไห้ มันส่งผ่านความกดดันมหาศาลมาตามสัญญาณโทรศัพท์จนจริยารู้สึกตัวชาหนึบไปหมด

"ค่ะ..."

(แป้ง... แม่เราถูกรถชน ตอนนี้อยู่โรงพยาบาล)

"คะ... ค่ะ"

จริยาเหมือนกลายเป็นใบ้ไปชั่วขณะ สมองสั่งการให้ลืมวิธีการพูดไปเสียดื้อๆ คำว่าแม่ถูกรถชนมันกระแทกเข้ากลางความรู้สึกรุนแรงยิ่งกว่าถูกรถสิบล้อบดขยี้ร่างจนแหลกละเอียด น้ำตาหยดใสเริ่มร่วงเผาะโดยที่เธอไม่รู้ตัวสักนิด ก่อนจะตามมาด้วยเสียงสะอื้นที่กั้นไว้ไม่อยู่

"แม่... แม่ของอุ่นเป็นยังไงบ้างคะคุณผู้หญิง แม่ปลอดภัยดีไหมคะ!" เสียงใสสั่นสะท้านปนเสียงร้องไห้แทบขาดใจ

(ตอนนี้แม่เรา... อยู่ที่ห้องไอซียู)

ประโยคสุดท้ายของคุณหญิงรุ่งรวีเปรียบเสมือนค้อนปอนด์ที่ทุบงกลางหัว จริยาปล่อยโฮออกมาอย่างกลั้นไม่อยู่ สติสัมปชัญญะที่เคยมีหลุดลอยไปในอากาศ

"อุ่นจะรีบไปเดี๋ยวนี้เลยค่ะ... อุ่นจะไปหาแม่!"

ร่างบอบบางลุกขึ้นยืนด้วยเรี่ยวแรงเฮือกสุดท้ายที่เหลืออยู่ เธอวิ่งวุ่นไปทั่วห้องแคบๆ อย่างคนเสียสติ มือสั่นจนหยิบจับอะไรก็หล่นกระจายไปหมด สุดท้ายทำได้เพียงคว้ากระเป๋าผ้า หยัดมือถือลงไปอย่างลวกๆ แล้วโถมร่างวิ่งออกจากห้องพักไปทั้งน้ำตา

สองขาเรียววิ่งถลาลงบันไดหอพักมาอย่างไม่คิดชีวิต ใจดวงน้อยเต้นระรัวจนเจ็บหน้าอกพร่ำบอกแต่คำว่าขอให้แม่ปลอดภัยทว่าในวินาทีที่เธอวิ่งพ้นประตูหอพักออกมาและตั้งท่าจะกวักมือเรียกแท็กซี่ที่ขับผ่านไปคันแล้วคันเล่า...

"แท็กซี่ไปไหนหมดวะเนี่ย!" จริยากัดฟันสบถออกมาอย่างเหลืออด น้ำตาที่นองหน้าเริ่มทำให้ทัศนียภาพตรงหน้าพร่ามัว สองขาเรียวแทบจะพาตัวเองถลาลงไปกลางถนนเพื่อขวางรถสักคันที่ผ่านไป มือบางกวักเรียกอย่างไร้ทิศทางจนเกือบจะปะทะเข้ากับรถที่ขับสวนมาด้วยความเร็ว ความกลัวที่เกาะกินใจทำให้เธอลืมแม้กระทั่งความปลอดภัยของตัวเอง

รถสปอร์ตคันหรูสีดำสนิทที่ซุ่มจอดอยู่นานแล้วกำลังเฝ้ามองทุกการกระทำของเธอ

อวัชสะกดรอยตามยัยเด็กถ้ำมองมาตั้งแต่จริยาออกจากมหาวิทยาลัย เขาขับตามมาช้า ๆ จนเห็นหอพักสภาพซอมซ่อที่ราคาถูกที่สุดในย่านนี้ ชายหนุ่มส่ายหัวให้กับสภาพความเป็นอยู่ของเธอครู่หนึ่ง ก่อนจะจ้องเขม็งไปยังทางเข้าหอพัก

เขารอไม่ถึงห้านาทีด้วยซ้ำ ร่างบอบบางก็วิ่งพรวดพราดลงมาด้วยใบหน้าตื่นตระหนกราวกับโลกกำลังจะถล่ม ร่างเล็ก ๆ นั่นมองซ้ายมองขวาเหมือนคนเสียสติ ท่าทางเก้งก้างที่พยายามจะเอาตัวไปขวางถนนทำให้คิ้วหนาขมวดเข้าหากันด้วยความหงุดหงิด

อวัชเหยียบคันเร่งเพียงนิด เครื่องยนต์ทรงพลังส่งเสียงคำรามก่อนจะพุ่งตัวออกไปจอดปาดหน้าจริยาจนเธอต้องชะงักฝีเท้ากะทันหัน

ชายหนุ่มลดกระจกลงช้าๆ ก่อนจะเอี้ยวตัวพิงขอบเบาะหนังราคาแพง สายตาคมกริบจ้องเขม็งไปที่คนตัวเล็กที่ยืนตัวสั่นเป็นลูกนกที่เพิ่งขึ้นจากน้ำ

"อยากตายหรือไง หรืออับอายเรื่องโชว์กางเกงในเมื่อกี้จนคิดจะวิ่งให้รถชนตาย"

จริยาส่ายหัวรัวแรงจนผมเผ้ายุ่งเหยิง วินาทีนี้เธอไม่มีเวลามากพอจะมาถือสาคำพูดถากถางหรือทะเลาะกับลูกชายเจ้านายแม่ เพราะชีวิตของแม่อันเป็นที่รักกำลังแขวนอยู่บนเส้นด้าย

"คุณอวัช... ไปส่งอุ่นที่โรงพยาบาล RRJ ได้ไหมคะ" จริยาถามเสียงสั่นพร่า ร่างกายแทบจะทรุดลงไปกองกับพื้นถนน

อวัชขมวดคิ้วเข้มเข้าหากันทันที เพราะนับตั้งแต่เหตุการณ์ที่สระน้ำวันนั้น จริยาก็หลบหน้าหลบตาเขามาตลอดราวกับเห็นเขาเป็นปีศาจ ไม่มีทางที่จู่ๆ เธอจะยอมบากหน้ามาขอขึ้นรถเขาแน่ๆ แถมจุดหมายยังเป็นโรงพยาบาลในเครือของครอบครัวเขาที่พี่ชายเป็นคนดูแลอยู่อีก

"ไปทำไม"

"แม่ค่ะ... แม่ของอุ่นโดนรถชน ตอนนี้อยู่ห้องไอซียู"

"น้าแป้งโดนรถชนงั้นเหรอ!" อวัชถามกลับเสียงเครียดจัด แววตาที่เคยหยิ่งยโสแปรเปลี่ยนเป็นความกังวลอย่างเห็นได้ชัด

สำหรับน้าแป้ง... ผู้หญิงที่เลี้ยงดูเขามาด้วยความรักตั้งแต่เล็กแต่น้อยไม่ต่างจากน้าแท้ๆ เขามีความเคารพรักให้อย่างเต็มหัวใจ

"ขึ้นมา!" เขาตวาดสั่งเสียงเข้ม พลางกดปลดล็อกประตูรถทันที