Mag-log inตอนที่5
งานเช้าที่วุ่นวาย ฉันมาแต่งหน้าแต่งตัวเป็นเพื่อนเจ้าสาว พิธีเช้าผ่านไปอย่างเรียบร้อย ที่ฝั่งเจ้าบ่าวยิ้มหน้าตาเบิกบาน ผิดกับฝั่งเจ้าสาวที่ไม่ยิ้มเท่าไหร่ ยิ้มเอาแค่พอเป็นพิธี ฉันกับจันเจ้ายังไม่ได้พูดคุยอะไรกันเลย เพราะ เจ้าบ่าวตัวติดกับจันเจ้าตลอด แล้วดูเหมือนเจ้าบ่าวจะรู้ว่าฉันคือใคร ก็คือเขาคอยกันไม่ให้ฉันได้พูดคุยกับจันเจ้าเลย งานพิธีต่างไปจบลง ตอนนี้คือช่วงกินเลี้ยงเลย “ หน้าตาเพื่อนฉันดูยินดีปรีดากับงานแต่งตัวเองเหลือเกิน “ ซัมเมอร์พูดขึ้น ตอนนี้ฉัน ซัมเมอร์ ไอริน กำลังนั่งอยู่ที่โต๊ะเพื่อนเจ้าสาว ซึ่งมีแค่ฉัน 3 คนเนี่ยแหละ จันเจ้าไม่ได้บอกใครเลย “ แกรู้เรื่องพี่องศากับจันเจ้าไหม ทำไมมันจบลงแบบนี้อ่ะ “ ไอรินถามฉัน “ ไม่รู้เลย ฉันถามพี่องศา รายนั้นยิ่งแล้วใหญ่ไม่พูดอะไร เอ่อ แต่ก็พูดว่า ทุกอย่างยัยจันเจ้าตัดสินใจเองหมดแล้ว “ “ แค่นี้ ! “ ซัมเมอร์พูดเสียงดังนิดหน่อยแต่ก็ได้ยินแค่พวกฉัน “ ใช่ ฉันก็ไม่อยากถามอะไรเยอะ สงสารพี่องศา “ “ แต่จันเจ้าบอกพี่องศามีคนอื่น “ ไอรินพูดพร้อมยกแก้วเหล้ากิน ยัยนี่สายดื่มของแท้ จริงๆ กลุ่มเราดื่มได้หมดนะ จะอ่อนหน่อยก็คงเป็นยัยจันเจ้าแหละ “ ฉันไม่ได้เข้าข้างพี่ตัวเองนะ แต่จากที่ดู พี่องศาไม่มีใคร พวกแก 2 คนก็รู้พี่องศารักยัยจันเจ้าขนาดไหน “ ฉันพูดตามที่ฉันรู้สึกได้ว่าพี่ชายฉันก็ยังรักเพื่อนฉันไมเปลี่ยนไปหรอก “ ถึงจะรักขนาดไหนก็เป็นแค่อดีตไปแล้วล่ะครับ “ จู่ๆ ก็มีเสียงผู้ชายแทรกขึ้นระหว่างที่ฉันกับเพื่อนๆ คุยกัน ฉัน ไอริน และซัมเมอร์เรา 3 คนหันไปทางเสียงคนที่พูดแทรก และเป็นใครไปไม่ได้นอกจากเจ้าบ่าวของจันเจ้า เขายืนยิ้มกว้างแต่สายตาไม่ได้เป็นมิตรกับฉันสักนิด ไอ้นี้พูดจาไม่เข้าหู รู้จักมิเชลล์น้อยไปนะ ฉันนะภายนอกอาจจะดูนุ่มนิ่ม แต่บอกไว้ก่อน นิสัยฉันไม่ยอมใครทั้งนั้นแหละ คุณหนูสายเหวี่ยงจ้ะ “ ให้เกียรติเพื่อนของจันเจ้าด้วยค่ะ “ ฉันยังๆม่ทันได้อ้าปากพูดอะไร จันเจ้าที่ยืนอยู่ข้างเจ้าบ่าวหันไปพูดกับเจ้าบ่าวของตัวเองก่อน ดีจ้ะเพื่อนสาว ถ้าปล่อยให้ฉันจัดการ อาจจะยาวว “ จันเจ้าต้องบอกเพื่อนของจันเจ้าด้วยว่า ให้เกียรติงานแต่งของเราด้วยนะ “ เจ้าบ่าวของจันเจ้าพูด ทำหน้ายิ้มๆ แต่แววตาดุดันใส่จันเจ้า ไอ้นี้ทำหน้าตาหน้าตบนะ ผู้ชายอะไรไม่แมนเลย ยัยจันเจ้าไปแต่งกับคนแบบนีัได้ไงก่อน “ คุณน๊อตไปหานั่งกับเพื่อนเถอะค่ะ เราเลิกพูดเรื่องนี้เถอะ “ “ อ้าว แล้วจันเจ้าไม่ไปนั่งกับผมเหรอ “ “ ไม่ค่ะ จบงานแล้ว พอแล้วค่ะ จันเจ้าจะนั่งคุยกับเพื่อน “ จันเจ้าไล่เจ้าบ่าวตัวเองให้ไปนั่งโต๊ะของเพื่อนๆ เขา และเขาก็ยอมเดินไป “ เฮ้อ ! “ จันเจ้าถอนหายใจแล้วนั่งลงข้างไอริน พร้อมกับแย่งแก้วเหล้าในมือของไอรินยกกินจนหมดแก้ว “ อ้า รู้สึกดีขึ้นหน่อย “ “ ยังไงจ้ะ เพื่อน เมื่อไหร่จะเล่าให้พวกเราฟังได้ “ ฉันถามจันเจ้า จันเจ้ามองหน้าพวกฉันทุกคน แล้วถอนหายใจออกมาอย่างแรง “ จริงๆ พวกแกก็รู้ว่าฉันเป็นแค่ลูกเมียรอง ถ้าพี่สาวฉันพูดอะไร พ่อก็เชื่อหมดแหละ “ จันเจ้าพูดเกริ่นขึ้น “ แล้วไง !? “ ฉัน ซัมเมอร์และไอรินถามจันเจ้าพร้อมกัน ทจันเจ้านั่งเล่าเรื่องให้พวกเราฟังทุกอย่าง ทุกเรื่องที่พวกเราสงสัยมาตลอด จันเจ้ามีพี่สาวต่างแม่ และก็รับรู้เรื่องของจันเจ้าที่มีแฟน ก็คือพี่องศา พี่สาวของจันเจ้าถูกใจพี่องศา จึงพยายามทำทุกอย่างให้จันเจ้าและพี่องศาเลิกกัน จันเจ้าบอกว่าคืนวันงานเลี้ยงวันเกิดของพี่สาว จันเจ้าชวนพี่องศามาด้วย และ เป็นวันนั้นแหละที่เกิดเหตุทุกอย่าง จันเจ้าและพี่องศาถูกมอมยา พี่องศามีสติควบคุมตัวเองได้ แต่จันเจ้าตื่นมาก็เจอตัวเองนอนแก้ผ้าอยู่บนเตียงกับเจ้าบ่าว แล้วพ่อกับเมียพ่อมาเจอทำให้ต้องยอมแต่ง แต่จันเจ้าเกือบจะหนีแล้ว เธอหนีไปหาพี่องศาแล้วเห็นพี่องศายืนจูบกับพี่สาวของเธอ เธอจึงถอยออกมาแล้วเลยบอกเลิกพี่องศา จันเจ้าจะหนีไป แต่สุดท้ายพ่อก็ตามมาเจอ จนต้องทำให้เลิกติดต่อกับทุกคน จนมามีงานแต่งในอีก3 เดือนเนี่ยแหละ “ พี่องศาเนี่ยนะ จูบกับพี่สาวของแก “ ฉันถามเพื่อความแน่ใจ มันไม่ต่อยจะมีอะไรที่เป็นไปได้เลย “ ใช่ ฉันเห็นกับตาเลยนะ “ “ หลังจากนี้เกิดอะไรขึ้น พวกเขาเห็นแกไหม “ ซัมเมอร์ถามต่อ “ ไม่ พวกเขาไม่เห็นฉัน “ ยัยจันเจ้าส่ายหน้าด้วยใบหน้าเศร้า ยัยนี้เจ็บปวดไม่น้อย ฉันรับรู้ได้ และฉันคิดว่าเพื่อนๆ ก็รับรู้ถึงความรู้สึกของยัยจันเจ้าเหมือนกัน “ แล้วแกก็หนีออกมาเลยเหรอ “ ไอรินถามต่อ “ ใช่สิ ฉันก็ต้องหนีก่อน เพราะตอนนั้นแล้วนอกจากพี่องศา ฉันก็ไม่รู้จะไปหาใคร “ “ พวกฉันไง พวกฉันเพื่อนแกนะจันเจ้า “ ฉันพูด ยัยเนี่ยเป็นแบบนี้ตลอดกลัวเพื่อนจะเดือดร้อน คิดไปเองตลอด “ ฉันกลัวพวกแกเดือดร้อนเพราะฉัน แกก็รู้ว่าพ่อฉันเป็นยังไง “ “ เฮ้อออ !! “ ฉัน ซัมเมอร์ ไอริน ถอนหายใจออกมาพร้อมกันอย่างไม่ได้นัดหมาย ยัยจันเจ้าไม่ทันใครหรอก ดูแล้วคงกลัว แล้วคิดจะหนีไปคนเดียว สุดท้ายไม่รอดพ่อจับตัวได้ ต้องกลับมาแต่งงานอยู่ดี พวกฉันติดต่อยัยนี่ไม่ได้ พยายามติดต่อมาทางบ้าน คนของบ้านยัยจันเจ้าก็บ่ายเบี่ยงไม่บอกว่ายัยจันเจ้าไปไหนตอนพิเศษ 2 ปี ผ่านไป ฉันกับพี่ขุนเขา แต่งงานมา2 ปีแล้ว ตอนนี้เรายังไม่มีลูกกันเลย เพราะฉันยังไม่พร้อม จะบอกฉันเห็นแก่ตัวก็ได้ ฉันยังอยากใช้ชีวิตกับพี่ขุนเขาไปก่อน ฉันยังไม่พร้อมสละเวลาของฉันให้กับลูก ไม่ใช่ว่าฉันไม่ชอบเด็กนะ ฉันชอบมาก แต่การจะมีเด็กคนหนึ่งมันต้องมีเวลาให้เขามากๆ ใส่ใจเขามากๆ แล้วเราพร้อมทุกอย่าง พร้อมที่จะซัพพอร์ทพวกเขา ซึ่งฉันคิดว่าฉันยังไม่พร้อม ฉันก็เลยเลี่ยงๆ ไปก่อน ถึงพี่ขุนเขาจะไม่พูด แต่ฉันรับรู้ได้ว่าเขาอยากได้ลูกแล้ว แต่เขาก็ไม่เร่งรัดอะไร เขาตามใจฉัน " มิเชลล์ แต่งตัวเสร็จรึยัง " พี่ขุนเขาขึ้นมาตามฉัน " กำลังลงไปพอดีเลยค่ะ ทุกคนมาพร้อมกันหมดแล้วเหรอคะ " "มากันครบแล้ว " พี่ขุนมาตามฉัน ฉันรีบหยิบของแล้วเดินไปข้างล่างพร้อมพี่เขา เพื่อนพวกเรามากันครบแล้ว วันนี้พวกเราจะไปตั้งแคมป์กัน มันเหมาะมากสำหรับปลายฝนต้นหนาวแบบนี้ เราจะไปตั้งแคมป์ที่ไร่ของบ้านเพื่อนพี่ขุนเขา เห็นว่าเป็นเพื่อนอีกกลุ่ม พวกเราออกเดินทางกันสู่ต่างจังหวัด โดยขับรถไปกันเอง พี่คีย์ขับรถนำทาง "ง่วงรึเปล่าครับ " พี่ขุนเขาถามฉัน ฉันหันกลับไปมองพี่เขา พี่
ตอนที่29 ฉันเดินไปที่ระเบียง แอบมองและแอบฟังทั้งคู่อย่างเงียบๆ “ขุนเขา ทำไมนายทำแบบนี้! “ฉันจำยัยคนนี้ได้ ก็ยัยคนนี้แหละ ที่นอนกับพี่ขุนเขาเมื่อ 5 ปีก่อน “ออกไป!! “แต่สิ่งที่ทำฉันตกใจคือ พี่ขุนเขาเอาปืนจ่อไปที่หัวของผู้หญิงคนนี้ พรืด เสียงประตูเลื่อน “พี่ขุนเขา มีอะไร ทำอะไรค่ะ “ฉันรีบเดินไปจับแขนแกร่งพี่ขุนเขา ที่เขาปืนจ่อหัวผู้หญิงคนนี้ “มึงกลับไป!!! ถ้ามึงมาอีก ผู้หญิงกูก็ยิงทิ้งได้” “ไปแล้ว ปล่อยฉันไป “ผู้หญิงคนนี้กลัวตายรีบวิ่งออกจากห้องไปเลย “เกิดอะไรขึ้นคะ” ฉันถามพี่ขุนเขา แล้วเขาก็เล่าเรื่องทั้งหมดให้ฉันฟัง ว่าผู้หญิงคนนี้คือตัวล่อ มันมีคนไม่หวังเรื่องธุรกิจของพี่เขาอยู่ คนที่ตั้งในเอาผู้หญิงคนนี้มาตั้งใจให้พี่เขา ทะเลาะกับฉัน 1 เดือนผ่านไป #เกาะเต่าใหญ่ วันนี้ฉันกับพี่ขุนเขามาเที่ยวที่เกาะเต่าใหญ่ จริงๆ ไม่ได้มาแค่ฉันหรอก เพื่อนฉัน เพื่อนพี่ขุนเขาก็มาด้วย แต่ฉันกับพี่ขุนเขาเดินทางมาก่อน เพราะต้องการจะสวีทกันก่อน “อากาศดีมาก คิดถึงบรรยากาศเก่าๆ เลยนะคะ “ฉันพูดยิ้ม “5555 พี่คิดถึงแต่เรา” “หื้ม อะไรมิเชลล์คะ” “หลง ทั้งรัก ทั้งหลง มาเที่ยวไม่ใส่บิกินี่ได้ไหมคะ” “
ตอนที่28 พรุ่งนี้พี่ขุนเขาก็กลับได้กลับบ้านแล้ว ฉันมาเฝ้าพี่เขาตลอดเลย พ่อแม่ เพื่อนๆ แวะเวียนมาเยี่ยมพี่ขุนเขา วันนี้ สายๆ เพื่อนๆ ฉันก็จะมาเยี่ยมพี่ขุนเขาด้วย พี่ขุนเขากินข้าวเสร็จแล้ว ฉันกำลังจะพาเขาไปเช็ดตัว จริงๆ ร่างกายพี่เขาฟื้นฟูเร็วมากอ่ะ เป็นฉันนะคงยังนอนเป็นผัก พี่ขุนเขาอยู่โรงพยาบาลอาทิตย์เดียว ถ้าเป็นฉันน่าจะ 3 เดือน “พี่ขุนเขาเช็ดตัวเองได้มั้งคะ “ฉันถามพี่ขุนเขา คือ บางทีฉันก็อายไง มาให้พี่เขาแก้ผ้าต่อหน้า แล้วมายืนเช็ดตัวกันแบบนี้ มันรู้สึกแปลก ๆ เหมือนกัน “ทำไม ว่าแต่ ทำไมหน้าแดงๆ นะ “พี่ขุนเขาพูดพร้อมขยับตัวเข้ามาใกล้ฉัน “หยุดนะคะ เลิกแกล้งมิเชลล์ได้แล้ว” “มิเชลล์ หันมาหาพี่ “พี่ขุนเขาพูดพร้อมกับจับปลายคางฉันให้หันไปมองเขา “พี่เจ็บแผลจัง” “จริงเหรอคะ เจ็บตรงไหนค่ะ” “ช่วยรักษาษาพี่หน่อย” “อื้มส์ “พี่ขุนเขาพูดพร้อมกับก้มลงเอาปากมาประกบจูบปากฉัน ขุนเขาประคองใบหน้าขาวของมิเชลล์ เขาก้าวเดินหน้าเพื่อดันให้มิเชลล์เดินถอยหลังให้ตัวของมิเชลล์ไปชนกับกำแพงห้องน้ำ มิเชลล์เปิดปากให้ขุนเขาได้สอดลิ้นเข้ามาเพื่อมาตักตวงน้ำหวานในปากเธอ “อะ อื้ม “เสียงครางหวานของมิเชลล์ดังล
ตอนที่27 #ขุนเขา กริ๊ก เสียงขึ้นลำปืนดังมาจากด้านข้างของผม ผมมัวแต่โกรธจนลืมระวังตัวเอง “อยู่เฉยๆ นายสั่งให้เข้าไปดีๆ ครับ “ลูกน้องของไอ้เตชินท์พูด แก๊ก เสียงประตูเปิดออก พร้อมกับลูกน้องอีกคน ผมเดินเข้าข้างใน จริงๆ ผมไม่ได้กลัวเลย แต่แค่ตอนนี้ผมต้องช่วยมิเชลล์ออกมาให้ได้ก่อน “นายมึงอยู่ไหน” “กรี๊ดดดด ปล่อยนะ ปล่อยยย “ผมรีบวิ่งไปทางห้องที่ปิดอยู่ ลูกน้องของไอ้เตชินท์เอาปืนมาจ่อผม แต่ผมปัดทิ้ง พร้อมกับเตะไปที่หน้าอกมัน ผมรีบวิ่งไปเปิดประตู ไอ้เตชินท์กำลังขึ้นคร่อมร่างของมิเชลล์อยู่ ผมวิ่งไปกระโดดถีบมันร่วงลงจากเตียง จากนั้นดึงมิเชลล์มาไว้กับตัวเอง ปัง! เสียงปืนดัง กระสุนพุ่งมาที่แขนของผม “กรี๊ด พี่ขุนเขา” “ไม่มิเชลล์ ตั้งสติ พี่ไม่เป็นไร “ผมต้องรีบบอกมิเชลล์ พอเธอเห็นเลือดผมเหมือนเธอจะสติหลุด ปัง ปัง ข้างนอกเหมือนมีคนกำลังสู้กัน ผมคิดว่าไอ้องศากับไอ้แผ่นดินมาแล้ว “มาถึงก็ทักทายกันแรงเกินไปรึเปล่า “ไอ้เตชินท์พูดพร้อมลุกขึ้นมายืนมือมันถือปืนที่ใช้ยิงผมเมื่อกี้ “มึงทำตัวเอง อย่ามายุ่งกับมิเชลล์” “หวงเมียเก่าซะด้วย” “มึงเป็นเหี้ยอะไรถึงทำแบบนี้ มึงเอาตัวเองมาลงเร
ตอนที่26 “ หึ คือ ผมมีเรื่องจะถามน่ะครับ สัญญาที่คุยกันไว้ ผมเห็นเงียบๆ คุณองศาว่ายังไงบ้างครับ “ “ อ๋อเรื่องนั้น เห็นพี่องศาจะคุยกับคุณเตชินท์เองนะคะ เหมือนจะมีข้อตกลงแล้วการจัดการบิลสินค้า ไม่ตรงกัน คุณเตชินท์รอคุยกับพี่องศาได้เลยนะคะ มิเชลล์ก็ยังไม่ทราบรายละเอียดเรื่องนี้ “ “ เหรอครับ หึ ว่าแต่ ช่วงนี้เห็นคุณมิเชลล์อยู่กับไอ้...เอิ่ม คุณขุนเขาบ่อยๆ มีธุระอะไรกันรึเปล่า “ “ คุณรู้ด้วยเหรอคะ “ ไม่ได้แหละ เขาตามสืบเรื่องฉันทำไม นี่ เขาโรคจิตรึเปล่า “ พวกคุณนี่คิดว่าผมเป็นตัวทดลองใครก็ได้เหรอ ! “ เขาพูดเสียงเข้มขึ้น ยกยิ้มที่มุมปาก ไอ้นี้มันตัวร้าย ใช่เลย อยู่ไม่ได้แล้วมิเชลล์ หนี “ มิเชลล์ไม่รู้คุณพูดอะไร มิเชลล์มีนัดต่อ ขอตัวนะคะ “ ฉันพูดพร้อมหยิบกระเป๋าข้างตัวแล้วลุกขึ้น “ ผมไม่รู้ว่าพวกคุณตัดสินใจยังไงกับข้อตกลงของผม แต่ผมรอไม่ได้ ผมอยากรู้เหมือนกันว่า ถ้าไอ้ขุนเขากับไอ้องศารู้ว่าคุณมิเชลล์ไปกับผม ต่อ... มันจะว่ายังไง “ “ ฉันไม่สะดวกไปต่อกับคุณค่ะ “ ฉันพูดพร้อมเดินหนี ฉันรีบเดินมาที่ลานจอดรถของร้านอาหาร รู้สึกไม่ชอบมาพากลกับท่าทางเขาเลย ตึก ตึก เสียงเท้าหนักเดิน
ตอนที่25 เราทั้งคู่เดินเข้ามาในบ้าน ป้าสอนยืนถือผ้าคลุมรอ ผมวางร่มแล้วเดินไปเอาผ้าคลุมมาจากป้าสอนเอามาคลุมให้มิเชลล์ “ไป ขึ้นไปเปลี่ยนชุด” “เอ่อ เป็นไรค่ะ ไม่เปียกมาก” “ไม่ได้ เดี๋ยวจะไม่สบาย “ผมเผลอตัวพูดเสียงดุ ทำเอามิเชลล์สะดุ้ง “ก็ได้ค่ะ ไม่เห็นต้องทำเสียงดุเลย “มิเชลล์พูดบอกผมพร้อมกับทำหน้าหงอยๆ ผมไม่ได้ตั้งใจนะ เป็นห่วงเธอจนเผลอดุไปหน่อย “ขอโทษครับ ไปอาบน้ำเปลี่ยนชุดก่อนเถอะ “ผมพูดพร้อมดันไหล่ให้มิเชลล์เดินขึ้นไปข้างบนห้องผม “อาบห้องอื่นได้ไหมคะ” “อาบห้องพี่เนี่ยแหละ พี่จะเข้าไปช่วยอาบได้” “เนี่ยแหละ เพราะพี่เป็นแบบนี้ มิเชลล์ถึงไม่ไว้ใจพี่ไง” “โอเค เข้าไปเถอะครับ พี่ไม่ช่วยอาบก็ได้ เดี๋ยวพี่เตรียมชุดให้” ผมให้เธอเข้าไปอาบน้ำ แล้วผมก็มาเตรียมชุดให้เธอ ชุดมิเชลล์ที่อยู่นี้ ยังมีอยู่ ผมเก็บไว้ตลอด ........ พลั่ก ตุ้บ พลั่ก ตุ้บ ต่อย เสียงเตะดังขึ้นทั่วห้อง “ ไอ้เวร มึงกล้าทำแบบนี้กับมิเชลล์ได้ไง ไอ้เลว “ “ อึก มึงทำกูพอใจรึยัง มึงบอกกูมาก่อนมิเชลล์อยู่ไหน “ “ มึงยังจะถามหาน้องกูอีกเหรอ “ พลั่ก องศาเตะไปที่ลำตัวของขุนเขา พอเขารู้เรื่องราวทั้งหมดที่ม







