ตอนที่4

ตอนที่4

พอพายายแก่หาหมอเสร็จ ฉันก็พากลับมาส่งบ้านโดยเหมาขนมของยายแก่มาหมดเลย ยายแก่ทำขนมตาลขาย มันอร่อยมากนะ ยายแก่แบ่งให้เขาไปด้วย

" ไม่คิดจะทักทายผัวเก่าหน่อยเหรอ " เสียงหนึ่งดังลอยมาจากด้านหลังฉันตอนที่กำลังเดินไปขึ้นรถแต่ฉันทำเป็นไม่ได้ยินเสียงเขา เพราะฉันไม่รู้จักเขา

" มิเชลล์ " เขาเรียกชื่อฉันแต่ฉันกลับไม่สนใจ

พรึ่บ ! เขาเดินมาจับแขนฉัน

" ปล่อยค่ะ " ฉันสะบัดแขนออกจากมือเขา แล้วหันหน้าเผชิญกับเขา

" หึ เล่นตัวซะด้วย " เขาพูดพร้อมยกยิ้มมุมปาก ฉันหันหนีเขา ใจเต้นแรงจังเลยมิเชลล์ แกหยุดนะ ผู้ชายคนนี้คือคนที่แกเกลียดไง

" คิดถึงผัวเก่าไหม " ฉันกำลังก้าวถอยหนี แต่ขาต้องหยุดชะงักกับคำพูดเขา

" เหอะ เรารู้จักกันด้วยเหรอคะ " ฉันหันไปพูดยิ้มเยาะใส่เขา

" ฮ่า สงสัยจะลืมกันจริง ๆสินะ " เขาพูดยิ้มบางๆ

" ใช่ค่ะ จำไม่ได้ว่าเคยรู้จักผู้ชายมีหู " ฉันพูดน้ำเสียงประชดเขา แถมหลอกด่าเขาไปด้วย

" หึ ปากเก่งขึ้นเยอะเลยนะมิเชลล์ " เขาพูดพร้อมหรี่ตามอง ปากยกยิ้มบางๆ ชิ เกลียดหน้าเขาจริงๆ แต่เอ๊ะเกลียดเขาแบบไหนใจถึงเต้นแรงขนาดนี้

ฉันรีบหมุนตัวหนีเขา ก่อนที่เขาจะรู้ว่าฉันเสียอาการเพราะเขา

" เดี๋ยว ! " เขาพูดพร้อมกลับดึงแขนฉันกระตุกแรงขึ้นจนร่างของฉันเซไปกระแทกกับหน้าอกเขา

" โอ๊ย !! พี่ขุนเขา ! ดึงหนูแรงไปแล้วนะคะ " ฉันหงุดหงิดจนเผลอหลุดเป็นกันเองกับเขา

" หึ ต้องให้รุนแรงก่อนใช่ไหม ถึงจะยอมพูดกับพี่ " พี่ขุนเขาพูดยิ้มมุมปาก

" ปล่อยค่ะ อย่ามายุ่งกับมิเชลล์ " ฉันพูดพร้อมพยายามสะบัดแขนให้หลุดจากมือเขา

" คิดถึงจังเลยครับ "

" อย่ามาพูดนะคะ เราไม่รู้จักกัน คนบ้า จู่ๆ มาบอกคิดถึงสติดีรึเปล่า ปล่อย! อย่ามายุ่งกับมิเชลล์ "

" โอเค อย่าพึ่งหงุดหงิด กลับมาครั้งนี้เราคงเจอกันบ่อยขึ้นนะครับ " พี่ขุนเขายอมปล่อยฉันง่ายๆ

" ใครจะอยากเจอพี่คะ ต่างคนต่างอยู่ อย่ามาวุ่นวายกับมิเชลล์ "

" คิดถึงพี่ก็บอก ไม่ต้องปากแข็งหรอก "

" ใครมันจะไปคิดถึงคนอย่างพี่คะ มิเชลล์ขอเตือนไว้ก่อนนะ ถ้าพี่มายุ่งกับมิเชลล์อีก มิเชลล์ จะ จะ .... " จะอะไรดีอ่ะ ไม่เคยขู่ใครสักที

" จะอะไรคะ "

" หยุด อย่ามาพูดเสียงอ่อนเสียงหวาน มิเชลล์ไม่ชอบ "

" หึ ไม่ชอบซะแล้ว แต่ก่อนเห็นชอบจังเลย "

บรื้นน เสียงรถอีกคันจอดด้านหลังพี่ขุนเขา ฉันกับพี่ขุนเขาหันไปมองรถคันนั้น ประตูรถเปิดออกพร้อมร่างของสาวสวยดาวยั่วตัวแม่มาเองเลย

" พี่ขุนเขา เกิดอะไรขึ้นรึเปล่าคะ " สาวคนนั้นเดินมาเอ่ยทักทายพี่ขุนเขา

ฉันหันมองเขากับสาวคนนั้น รู้สึกหน้าชานิดหน่อย แต่ต้องรีบเก็บอาการ

" อ้าว แพม มาได้ไง " พี่ขุนเขาเอ่ยทักทายเธอ

ฉันรู้สึกว่าตรงนี้ไม่ต้องมีฉันแหละ หมดบทบาทของฉันแล้ว จึงหมุนตัวเดินหนีจากตรงนี้ดีกว่า

" มิเชลล์ รอก่อน " พี่ขุนเขาเรียกฉัน

ฉันได้ยินพี่เขาเรียกนะ แต่ฉันไม่สนใจหรอก ฉันเกลียดเขา ฉันเกลียดความเจ้าชู้ของเขา เกลียดคนโกหก เกลียดคนที่ทำร้ายฉัน จำไว้นะ มิเชลล์ ผู้ชายคนนี้คือคนที่ทำลายความรักของเธอ

พอกลับมาบ้านฉันก็อาบน้ำเตรียมตัวนอน พรุ่งนี้ฉันมีงานเขา

ตื๊ด ตื๊ด โทรศัพท์ของฉันสั่น

เป็นใครไปไม่ได้นอกจากพี่ชายที่แสนดีของฉัน

' ถึงบ้านอย่างปลอดภัยค่ะ ' ฉันรีบสายพี่องศาแล้วพูด เพราะรู้ว่าพี่เขาต้องถามอยู่แล้วว่าฉันถึงบ้านรึยัง

' โอเค พี่จะได้สบายใจ อาบน้ำนอนได้แล้วนะ '

' ค่ะ เอ่อ พี่องศา พรุ่งนี้ไปงานแต่งจันเจ้ากับมิเชลล์ไหมคะ ' ฉันก็อยากให้พี่องศาไปนะ แต่ก็อดสงสารทั้งคู่ไม่ได้อีก

' ไม่ครับ พี่ว่าเขาไม่สะดวกใจหรอก แต่ถ้ามีอะไรโทรหาพี่ได้เลยนะ '

' พี่องศาโอเครึเปล่า '

' อื้ม พี่โอเค ทำยังไงได้ล่ะ จันเจ้าเลือกแบบนี้เอง พี่เคารพการตัดสินใจของเธอ '

' หล่อมากกกก พี่ชายใครเนี่ย ใจกว้างดั่งมหาสารคาม เฮ้ย มหาสมุทร55 '

' หึ แสบนักนะ อย่าไปป่วนงานเพื่อนตัวเองล่ะ แล้วถ้ามีอะไรโทรหาพี่ได้เสมอนะ '

' พี่องศา มิเชลล์ไม่รู้หรอกว่าระหว่างพี่กับจันเจ้าเกิดอะไรขึ้น แต่มิเชลล์เชื่อว่า จันเจ้าก็ยังรักพี่เหมือนเดิม '

' เฮ้อ นอนพักได้แล้วเรา เดี๋ยวพรุ่งนี้ตื่นเช้านะ '

' โอเคค่ะ ฝันดีนะคะ มิเชลล์รักพี่องศานะคะ '

' ครับตัวแสบ '

ฉันกดวางสายจากพี่องศาฉันไม่กล้าบอกพี่องศาเรื่องที่เจอขุนเขา ฉันไม่อยากให้พี่องศาต้องมาคิดมากเรื่องฉันเพราะแค่เรื่องพี่เขาเองก็คงหนักไม่น้อย คิดแล้วก็สงสารพี่องศา ฉันวางโทรศัพท์แล้วลุกขึ้นไปมาร์กหน้าหน่อย เพิ่มวิตามินให้กับผิวเล็กน้อย

พอมาถึงนึกย้อนเรื่องที่เจอพี่ขุนเขาวันนี้ ฉันรับรู้ได้เลยว่า ฉันยังตัดใจจากพี่เขาไม่ได้ ต้องรักพี่เขามากแค่ไหนกันนะ ถึงตัดใจไม่ได้สักที นี่มันก็หลายปีแล้วนะ แล้วฉันเองก็ไม่เปิดใจให้ใครเข้ามาด้วย หรือ ฉันจะลองเปิดใจให้กับคนอื่นดู เฮ้อ ปวดหัว ตอนนี้คิดได้อย่างหนึ่งคือ ฉันต้องนอนพรุ่งนี้จะไปงานแต่งเพื่อน นอนเถอะ !!!