7-ไม่อยู่

หนึ่งปีต่อมา

อลันกลับเมืองไทยเพื่อมาดูงานในรอบหนึ่งปี เขามาถึงก็เร่งทำงานเพื่อจะกลับไปดูแลธุรกิจที่ออสเตรียเหมือนปกติ โดยไม่รู้เลยว่าข้าวหอมลาออกไปนานแล้ว จนกระทั่งก่อนเดินทางกลับหนึ่งวัน อลันให้โลแลนเลขาส่วนตัวพาไปหาข้าวหอม

โลแลนเปิดประตูบ้านให้อลันเข้าไป แต่ภายในกลับเงียบสนิทเสียจนอลันรู้สึกแปลก ๆ เขาเดินขึ้นไปดูบนบ้านก็พบว่ามีฝุ่นจับอยู่ตามหน้าต่างและบริเวณอื่น ๆ ในบ้านก็เหมือนกับว่าที่นี่ไม่มีใครทำความสะอาดมาเป็นเวลานาน

“ข้าวหอมไปไหน” อลันหันไปถามโลแลนที่เดินเงียบ ๆ ตามหลังเขาไปทั่วทั้งบ้าน

“เธอลาออกไปนานแล้วครับ” โลแลนตัดสินใจตอบคำถามที่เขารู้มาจากผู้จัดการโรงแรม

“อะไรนะ! ทำไมไม่มีใครบอกฉัน” อลันขมวดคิ้วมุ่นอย่างโกรธ ๆ

“ผมคิดว่าเจ้านายกำลังจะหมั้นเลยไม่ได้บอกครับ” โลแลนตอบไปตามที่คิด เพราะตอนนั้นเป็นเจ้านายของเขาที่พูดเองว่าข้าวหอมเป็นแค่ของเล่น เขาจึงไม่ได้ให้ความสนใจเรื่องที่เธอลาออกไปเมื่อหนึ่งปีก่อน

“บัดซบ! แล้วแกเห็นฉันหมั้นไปหรือยัง” อลันตวาดออกมาเสียงดัง ถึงเขาจะไม่ค่อยมาที่นี่และมีสาว ๆ มากมายคอยรับใช้อยู่ก็ตามที แต่ข้าวหอมเป็นคนที่เขาเลี้ยงดูมาหลายปี เขาจะปล่อยให้เธอลาออกไปง่าย ๆ ได้ยังไงกัน

“ขอโทษครับเจ้านาย” โลแลนทำอะไรไม่ได้นอกจากพูดคำนี้ออกมา

“ฮึ! ขอโทษแล้วมันมีประโยชน์อะไรไหม ไปสืบมาว่าเธอลาออกไปทำงานที่ไหน” อลันสั่ง

“ทราบแล้วครับเจ้านาย” โลแลนรีบรับคำ

“พาฉันกลับไปที่โรงแรม” อลันทำอะไรไม่ได้นอกจากต้องกลับไปนั่งทำงานต่ออย่างหัวเสีย

“ครับ” โลแลนรับคำสั้น ๆ ก่อนจะรอให้อลันออกจากบ้านไปขึ้นรถที่คนขับรออยู่ ส่วนเขาก็ล็อกบ้านให้เรียบร้อยเหมือนก่อนเข้ามา ในใจของโลแลนสับสนไปหมดว่าเจ้านายของเขาต้องการอะไรกันแน่ ในเมื่อข้าวหอมก็เป็นแค่ของเล่นชิ้นหนึ่งของเจ้านายเท่านั้น

ระหว่างทางกลับไปโรงแรม อลันอดคิดถึงเวลาเขามาหาข้าวหอมที่บ้านไม่ได้ ทุกครั้งเธอจะทำอาหารเอาไว้รอเขา มีเพียงปีที่แล้วเท่านั้นที่ข้าวหอมไม่ได้ทำ จนทำให้เขาโกรธจนทำรุนแรงกับเธอก่อนเดินทางกลับประเทศ

อลันยิ่งคิดก็ยิ่งไม่เข้าใจว่าทำไมข้าวหอมต้องลาออกไป เขาเห็นของมีค่าต่าง ๆ และเสื้อผ้าแบรนด์หรูที่เคยซื้อให้เธอยังคงอยู่ในห้องนอน แม้แต่บัตรเครดิตที่เขาทำให้ เธอก็วางไว้ที่โต๊ะข้างเตียง อลันไม่รู้ว่าป่านนี้เธอจะอยู่ที่ไหนและกำลังทำอะไรอยู่ ทั้งที่เขาเคยคิดว่าเธอเป็นแค่ของเล่น แต่พอไม่ได้พบเธอในยามที่ต้องการ อลันก็รู้สึกเหมือนขาดอะไรไปบางอย่าง รอยยิ้มหวานของข้าวหอมยังคงติดตาเขาอยู่ ไม่ว่าเขาจะนอนกับผู้หญิงคนไหนก็ไม่มีใครที่ยิ้มหวานเท่าข้าวหอมอีกแล้ว ผู้หญิงพวกนั้นส่วนใหญ่ก็ชอบแค่เครื่องประดับราคาแพงที่เขามอบให้หลังเสร็จกิจก็เท่านั้น มีเพียงข้าวหอมที่ไม่สนใจของต่าง ๆ ที่เขาซื้อให้แม้แต่ครั้งเดียว เธอมักจะนำพวกมันใส่กล่องเก็บเอาไว้ และไม่เคยนำออกมาใส่ให้เขาเห็นเลยตลอดเวลาที่อยู่ด้วยกัน

เมื่อกลับไปถึงห้องทำงานในโรงแรม อลันก็บอกให้โลแลนเลื่อนเวลาเดินทางกลับเป็นอีกสามวันข้างหน้า เขายังกำชับโลแลนเรื่องงานใหม่ของข้าวหอมอีกครั้ง ก่อนที่อลันจะก้มหน้าทำงานต่อในห้องของเขา

โลแลนรับคำเจ้านายเสร็จก็เดินออกจากห้องประธานไปยังห้องผู้จัดการโรงแรมเพื่อสอบถามเรื่องการลาออกของข้าวหอม

“เธอไม่ได้บอกอะไรค่ะ ในจดหมายลาออกก็บอกแค่ว่าจะกลับไปดูแลญาติผู้ใหญ่” ผู้จัดการที่ทำงานกับข้าวหอมมาหลายปีบอกตามที่เธอรู้

“บ้านเธออยู่ที่ไหน” โลแลนถามอีกครั้ง

“ไม่ทราบค่ะ เธอไม่ได้ให้ที่อยู่เอาไว้” ผู้จัดการจำได้ว่าในประวัติของข้าวหอมตอนมาสมัครงานก็ใช้ที่อยู่หอพักของเธอเท่านั้น หลังจากทำงานมาหลายปี เธอก็ไม่เคยถามว่าข้าวหอมพักอยู่ที่ไหนอีก

“เอาประวัติของเธอมาให้ผม” โลแลนสั่ง ก่อนจะเดินไปนั่งรอที่โซฟาในห้องผู้จัดการ

“รอสักครู่นะคะ ฉันจะไปเอามาให้” ผู้จัดการรีบลุกออกจากห้องไปหาผู้จัดการฝ่ายบุคคลที่มักจะเก็บเอกสารของพนักงานเก่าเอาไว้ ถึงแม้ว่าผู้จัดการจะไม่รู้ว่าทำไมเลขาส่วนตัวของท่านประธานถึงตามหาข้าวหอม แต่ด้วยหน้าที่เธอยังคงต้องไปอยู่ดี

สิบนาทีหลังจากนั้น โลแลนอ่านประวัติส่วนตัวทั้งหมดของข้าวหอมก็ไม่เห็นว่าจะมีที่อยู่บ้านเดิมของเธอว่าเป็นใครมาจากไหนจริง ๆ โลแลนทำได้เพียงขมวดคิ้วมุ่นอย่างยุ่งยากใจ เจ้านายเขาไม่เคยสืบประวัติของผู้หญิงคนนี้มาก่อน เลยทำให้เขาเองก็ไม่ทราบรายละเอียดส่วนตัวของเธอเช่นกัน การจะตามหาผู้หญิงคนหนึ่งในตอนนี้จึงเป็นเรื่องยากราวกับขึ้นสวรรค์เลยทีเดียว

โลแลนตัดสินใจจ้างสำนักงานนักสืบให้หาข้าวหอมแทนเขา อย่างไรเสียเขาก็ไม่ได้มีเวลาว่างมากพอที่จะหาเธอด้วยตัวเอง โดยโลแลนส่งประวัติส่วนตัวข้าวหอมให้สำนักงานนักสืบจัดการในเวลาต่อมา

สามวันต่อมา

ตัวแทนสำนักงานนักสืบโทรแจ้งข้อมูลที่พวกเขาสืบได้ให้โลแลนทราบ พวกเขาสืบหาจากหอพักของข้าวหอมจนพบว่าเธอมีเบอร์โทรของยายข้าวหอมที่เป็นผู้ติดต่อเพียงคนเดียว คนของสำนักงานนักสืบจึงโทรหายายสาดู และพวกเขาก็พบว่าคนที่ลูกค้าต้องการตามหาในตอนนี้นั้นอยู่ที่อำเภอท่าแพ จังหวัดสตูล แต่พวกเขาไม่ได้ส่งคนเดินทางไปที่นั่น เพียงแต่บอกข้อมูลเบื้องต้นให้ทราบตามความต้องการของลูกค้าเท่านั้น

โลแลนรายงานทุกอย่างให้อลันทราบตามความจริง แต่เขาไม่รู้ว่าเจ้านายกำลังคิดเรื่องอะไรอยู่กันแน่ เพราะที่บ้านเจ้านายกำลังเร่งให้เขาหมั้นกับลูกสาวนักธุรกิจใหญ่ที่มีฐานะทัดเทียมกัน

“อืม… เธอไม่ได้ทำงานที่กรุงเทพนี่เหรอ” อลันขมวดคิ้วมุ่น

“เธอน่าจะไม่ได้อยู่ที่นี่แล้วครับ เพราะสายรายงานว่ายายเธอเป็นคนยืนยันว่าหลานสาวอยู่กับเธอที่นั่น” โลแลนบอก

“เฮ้อ ช่างมันเถอะ เผื่อเธออยากกลับมาทำงานที่นี่ในอนาคต” อลันได้แต่ทำใจยอมรับความจริงว่าการกลับมาเมืองไทยครั้งนี้เขาจะไม่ได้พบข้าวหอมแล้ว เพราะค่ำนี้เขาจะต้องเดินทางกลับออสเตรียเพื่อดูแลธุรกิจต่อ

โลแลนทำเพียงพยักหน้ารับคำเจ้านายของเขา และเตรียมการเดินทางกลับต่างประเทศในช่วงค่ำของวันนี้ตามกำหนดการที่วางเอาไว้ โลแลนคิดว่าอลันคงเลิกคิดมากเรื่องของข้าวหอมแล้ว แต่เขาไม่รู้เลยว่าอีกไม่นานอลันจะไม่นิ่งสงบมากอย่างที่เห็นในตอนนี้อีกต่อไป

ออสเตรีย

อลันกลับมาทำงานได้สามวันแล้ว คืนนี้เขามีนัดกับคู่ขานางแบบคนหนึ่งที่โรงแรมของครอบครัว โลแลนยังคงเตรียมของขวัญสำหรับการหาความสุขให้อลันเหมือนทุกครั้ง

นางแบบมาถึงห้องนอนตามเวลานัดหมาย เธอพยายามยั่วยวนอลันทุกอย่างเท่าที่ประสบการณ์ของเธอจะทำได้ น่าเสียดายที่อลันกลับไร้ความรู้สึกโดยสิ้นเชิง เขาไม่มีอารมณ์จะทำเรื่องอย่างว่ากับผู้หญิงที่แต่งหน้าจัดตรงหน้าเลยแม้แต่นิดเดียว

“ออกไป! บอกโลแลนให้หาคนใหม่มา” อลันตวาดและไล่เธอออกไปเมื่อเห็นว่าเกือบชั่วโมงแล้วเขาก็ยังคงไม่มีปฏิกิริยาอะไรเกิดขึ้น

“ค่ะ ค่ะ ขอโทษด้วยค่ะ” นางแบบสาวตาลีตาเหลือกออกไปทันที เธอเพิ่งเคยมาบริการอลันเป็นครั้งแรกจึงไม่รู้ว่าต้องทำยังไงให้เขาสุขสม ทั้งที่งานครั้งนี้มีค่าจ้างสูงมากกว่าทุกงานที่เธอเคยทำมา อีกทั้งลูกค้ายังหล่อมากอย่างหาตัวจับยาก หากให้เขาไปเป็นดาราก็คงดังเป็นพลุแตก จนใจที่เขาอารมณ์ร้ายเกินไปสักหน่อย

โลแลนเห็นนางแบบสาวออกมาท่าทางตกใจ เขาได้แต่ขมวดคิ้วมุ่น พอได้ยินสิ่งที่เธอบอก โลแลนก็ยิ่งหงุดหงิดที่นางแบบคนนี้ไม่สามารถให้ความสุขเจ้านายเขาได้

“คุณกลับไปได้แล้ว นี่ค่าเสียเวลา” โลแลนยื่นเงินหนึ่งหมื่นยูโรส่งให้

“ขอบคุณค่ะ ฉันขอตัวก่อนนะคะ” นางแบบสาวยิ้มแป้นเมื่อเธอยังได้เงินมาบ้าง

โลแลนโบกมือให้เธอรีบไป จากนั้นเขาจึงล้วงหยิบโทรศัพท์ออกมาโทรหาเอเจนซี่ที่เคยหาผู้หญิงให้เจ้านายทันที ครั้งนี้โลแลนเรียกผู้หญิงมาถึงสามคนในคราวเดียว เขาคิดว่าเจ้านายคงอยากสนุกให้เต็มที่หลังจากทำงานหนักติดต่อกันมานานนับเดือน

เมื่อผู้หญิงทั้งสามคนมาถึง โลแลนรีบเปิดประตูห้องให้พวกเธอเข้าไป แต่ไม่ถึงหนึ่งชั่วโมง อลันก็ไล่พวกเธอออกมาอย่างหัวเสีย ทำให้โลแลนถึงกับทำอะไรไม่ถูก เขาไม่รู้ว่าเจ้านายเป็นอะไรไป เพราะตั้งแต่เจ้านายกลับมาจากเมืองไทย เจ้านายของเขาก็ไม่เคยแตะต้องผู้หญิงคนไหนอีกเลยจนกระทั่งวันนี้

อลันที่นั่งสูบบุหรี่อยู่ในห้องก็หงุดหงิดใจไม่หาย เขาไม่รู้ว่าทำไมพอจะทำเรื่องอย่างว่ากับผู้หญิงคนอื่น ใบหน้าของข้าวหอมและรอยยิ้มของเธอมักจะผุดขึ้นมาในหัวเขาอยู่ตลอดเวลา ทำให้เขาไม่มีอารมณ์ร่วมกับผู้หญิงคนอื่นเลย

ตั้งแต่ข้าวหอมหายไป หลายครั้งที่อลันมักจะเผลอเรียกชื่อเธอออกมา เขาคิดถึงร่างนุ่มนิ่มและตัวหอม ๆ ของเธอที่ยังคงติดอยู่ในความทรงจำ แม้กระทั่งตอนกินข้าว อลันก็มักจะคิดถึงรสมือของข้าวหอมและขนมไทยที่เธอมักจะทำมาให้เขากินบ่อย ๆ อลันได้แต่สับสนในตัวเองว่าเขาป่วยเป็นอะไรกันแน่ จนอลันคิดจะไปพบหมอขึ้นมาจริง ๆ เขากลัวว่าอาการของเขาจะเป็นหนักมากกว่านี้จนไม่เป็นอันทำงานทำการ