بيت / วาย / พีขอโทษ Sorry for the misake / บทที่ 1 ไม่รู้ตัว

مشاركة

บทที่ 1 ไม่รู้ตัว

last update تاريخ النشر: 2025-04-02 21:17:14

บทที่ 1

ไม่รู้ตัว

แสงสีเหลืองทองจากดวงอาทิตย์ทอแสงลงมาตกกระทบพื้นถนนและสิ่งปลูกสร้างเบื้องล่าง ตึกแถวมากมายตั้งเรียงรายอย่างเป็นระเบียบ บางตึกสูงเพียงแค่สองชั้นในขณะที่ตึกข้าง ๆ กันนับจำนวนชั้นแทบไม่ไหว บนถนนเต็มไปด้วยความวุ่นวาย ฝุ่นและควันจากรถราทำให้หลายคนในบริเวณนั้นสำลักจนน้ำตาเล็ด เสียงบีบแตร เสียงล้อครูดไปกับถนนดังขึ้นให้ได้ยินเป็นระยะ ผู้คนต่างเร่งรีบทำเวลาในช่วงเช้าของวัน เท้าหลายคู่ย่ำลงพื้นด้วยความเร็วและหนัก การกระทบไหล่กับคนแปลกหน้ามีให้เห็นบ้างประปราย

แต่ไม่มีใครให้ความสนใจมัน

วีรกานต์ มองความชุลมุนข้างล่างนั่นจากสะพานลอยที่มีหลังคาหุ้มไว้เพื่อกันแสงแดด เป็นภาพคุ้นตาเมื่อเขาต้องเดินทางมาทำงานในละแวกนี้เป็นประจำ

วันนี้เขาเลือกใส่เชิ้ตตัวเก่ง มันเป็นเสื้อแขนยาวสีเขียวอ่อน กระดุมถูกติดทุกเม็ดเว้นแต่สองเม็ดบนสุด เผยให้เห็นไหปลาร้าน่ามองแบบวับแวบ ปลายแขนเสื้อถูกเจ้าของพับขึ้นมาสองทบเพื่อไม่ให้ดูอึดอัดและเป็นทางการจนเกินไป ชายเสื้อข้างหนึ่งถูกยัดอยู่ในกางเกงสแลคสีครีม ส่วนอีกข้างปล่อยยาวลงมา

ผมสีน้ำตาลไหม้อยู่ในทรงทูบล็อก มันถูกหวีอย่างลวก ๆ ก่อนออกมา รับกับดวงหน้าคม สันจมูกโด่งเพียงนิด ริมฝีปากเจือสีชมพูอย่างคนสำอาง ทว่าทุกอย่างบนตัวอัลฟ่าหนุ่มดูน่าหลงใหล เรียกสายตาหวานเยิ้มจากผู้คนที่เดินผ่านไปมาได้ไม่ยาก

น่ามองจนไม่อาจละสายตา

โดยเฉพาะกลิ่นฟีโรโมนจากเจ้าตัวจาง ๆ ที่ลอยไปตามสายลมจนผู้คนรอบข้างเผลอหันมองซ้ายขวาเพราะคิดว่าแถวนี้คงมีโอเมก้าตัวเล็กน่าเอ็นดูอยู่เป็นแน่

ชากุหลาบ

ดูนุ่มนิ่มไม่สมกับความเป็นอัลฟ่าสักนิด

เขาจับกระเป๋าเป้ให้กระชับ สาวเท้าแบบไม่รีบร้อน มือข้างขวาที่หิ้วถุงใส่แก้วมอคค่าถูกยกขึ้นมาลิ้มลอง ความหอมของกาแฟและช็อกโกแลตที่ผสมกันทำเขายิ้มให้กับรสชาติที่ถูกปาก ดวงตาสีเฮเซลนัทก็เสมองซ้ายทีขวาทีอย่างสำรวจ

อัลฟ่าหนุ่มในชุดเสื้อเชิ้ตสบายตัวก้าวเข้าไปในห้างสรรพสินค้า จุดหมายคือร้านคาเฟ่บนชั้นสาม บันไดเลื่อนพาเขาขึ้นไปยังชั้นที่หมาย กลิ่นอาหารและกลิ่นกะทิอ่อน ๆ จากขนมไทยลอยมาเตะจมูกของวีรกานต์ เมื่อมองลงไปที่ชั้นแรกก็จะเห็นบูธร้านอาหารต่าง ๆ ตั้งอยู่มากมาย

หอมสังขยาจัง

เขาวางแขนทั้งสองข้างไว้บนราวเหล็ก สะดุ้งเล็กน้อยเมื่อความเย็นที่สะสมอยู่ในนั้นแทรกผ่านเนื้อผ้าเข้ามาให้รู้สึกเย็นวาบ ทอดมองไปด้านล่างหาสิ่งน่าสนใจ เผื่อว่าหลังจากจัดการธุระงานเสร็จแล้วอาจจะได้ของกินสักสามสี่อย่างติดไม้ติดมือกลับบ้าน

ผ่อนคลายอารมณ์ก่อนเริ่มงานอยู่เพียงครู่ก็ตัดสินใจก้าวเดินต่อเมื่อก้มมองโทรศัพท์แล้วเห็นว่าใกล้ถึงเวลานัด

สิ่งแรกที่ปรากฏแก่สายตาคือการตกแต่งที่มีความเป็นมินิมอลของทางร้าน มันเป็นสีครีมนวล ๆ สบายตา มีแคคตัสหลายต้นในกระถางใบน้อยถูกวางประดับไว้เกือบทุกมุมเพื่อไม่ให้ภายในตัวร้านดูโล่งจนน่าเบื่อเกินไป

เขากวาดสายตามองไปทั่วร้านเพื่อหาคนคุ้นเคย ก่อนจะสังเกตเห็นชายหนุ่มร่างใหญ่กำลังโบกมือให้เขาอยู่

เพียงแวบแรกก็รู้ว่าเป็นอัลฟ่า

วีรกานต์ยิ้มรับก่อนจะสาวเท้าเดินไปยังโต๊ะที่อีกฝ่ายนั่งอยู่ก่อนแล้ว

ชายหนุ่มเป็นเด็กมอปลายที่วีรกานต์มองว่าเด็กคนนั้นไม่ได้ต่างจากครั้งแรกที่รู้จักกันในตอนที่อีกฝ่ายยังอยู่มอต้น

นัยน์ตาสีน้ำตาลอ่อนจ้องมองเขาที่กำลังก้าวเดินเข้าไปหา มือหนายกขึ้นเสยเส้นผมสีเดียวกับดวงตาให้เข้ารูปเข้าทรงแล้วยักคิ้วน้อย ๆ ส่งมาให้

“วันนี้มาไวจังครับ” ผู้มาก่อนเปิดบทสนทนาขึ้นเมื่อเห็นว่าคนที่กำลังรออยู่นั่งลงที่นั่งฝั่งตรงข้ามเรียบร้อยแล้ว

“เต้มาไวกว่าพี่อีก” วีรกานต์ตอบรับพร้อมรอยยิ้มอย่างทุกที

“ก็อยากอยู่กับพี่นาน ๆ นี่ครับ” อัลฟ่าเด็กกว่ากล่าวอย่างออดอ้อน ริมฝีปากบึนออกเล็กน้อยพร้อมกับอาการคอตกคออ่อน

“เลิกเจ้าชู้ทีเต้ หยอดตั้งแต่มอต้นแล้วเรา”

“โหย พี่ก็รับรักผมสักทีสิครับ” ชายหนุ่มว่าด้วยเสียงเศร้า

วีรกานต์ไม่ได้สนใจเสียงโอดครวญของเด็กมอปลายตรงหน้า เขาได้ยินจนเบื่อแล้ว คำพูดคำจาหว่านล้อมให้หลงกลคารมเจ้าชู้แบบนี้น่ะ ใช้กับเขาไม่ได้ผลหรอกนะ

ในตอนแรกยอมรับว่าแอบตกใจกับท่าทีของอีกฝ่าย อัลฟ่าสองคนที่เพิ่งรู้จักกันเพียงหนึ่งสัปดาห์มาบอกรักบอกชอบเขาเสียได้ จริงอยู่ที่ปัจจุบันโลกมันไปไกลมากแล้ว ทุกเพศมีสิทธิ์เลือกคนที่ต้องการใช้ชีวิตคู่ด้วยได้ อัลฟ่าไม่จำเป็นต้องครองคู่กับโอเมก้าเสมอไป

แต่เวลาเพียงสัปดาห์เดียวมันออกจะ...ไวไปหน่อย

ความอึดอัดปกคลุมพื้นที่ในเวลานั้นจนเด็กหนุ่มหน้าเสียจึงรีบแก้ต่างให้ตัวเองว่าเพียงแค่เอ่ยเย้าหยอกตามนิสัยก็เท่านั้น หากทำให้รู้สึกไม่ดีก็ขอให้บอก จะไม่ทำให้รู้สึกอึดอัดใจอีก

ตอนนั้นชายหนุ่มตรงหน้ายังเป็นเพียงเด็กมอต้น วีรกานต์จึงไม่แปลกใจเท่าไหร่กับการวางตัวให้คนรอบข้างรู้สึกว่าตนเองน่ามอง เขาไม่ได้ติดใจอะไรกับเหตุการณ์ครั้งนั้นเมื่อเด็กชายยืนยันอย่างหนักแน่นว่าไม่ได้คิดอะไรเกินเลย

ถือเสียว่าเป็นคู่ซ้อมให้แล้วกันนะ

“ไอ้เด็กนี่ พี่โทรบอกไวน์แล้วอย่ามาร้องนะ”

“ผมตายจริงนะนั่น ไหว้เลยพี่กานต์” ชายหนุ่มทำหน้าบิดเบี้ยวพร้อมกับมือทั้งสองข้างที่ยกขึ้นมาประนมกลางอกไว้ทันทีทันใดเมื่อคนตรงหน้าเอ่ยถึงบุคคลที่สาม

วีรกานต์เคยพบกับ ไวน์ หรือหนุ่มน้อยโอเมก้าแฟนของเจ้าเด็กคนนี้เพียงไม่กี่ครั้ง ไม่แปลกหากว่าอัลฟ่าอย่างเต้จะกลัวถึงขนาดนั้น

ไวน์ไม่ใช่เพียงโอเมก้า แต่เป็นถึงควีนโอเมก้าที่ปัจจุบันหาได้ยากนัก

อัลฟ่าตัวน้อย ๆ อย่างเขาจึงต้องอยู่อย่างสงบเสงี่ยมเจียมตัว

“วันนี้จะให้สอนอะไร” เขาเอ่ยตัดบทเมื่อเห็นว่าเสียเวลากับเรื่องไร้สาระไปมากแล้ว

“พี่อะ ขี้เกียจเรียนนะเนี่ย” อัลฟ่ามอปลายโอดครวญอีกคราเมื่อนึกถึงเนื้อหาในตำรามากมายที่ต้องจำเพื่อนำเข้าสอบในอีกสามเดือนข้างหน้า

“อย่ามาเต้ แม่เราจ่ายพี่มาแล้ว” วีรกานต์เอ่ยเสียงดุ

“เซ็งอะ” ชายหนุ่มบึนปากบ่นกระปอดกระแปดตามประสา แต่ก็ยอมหยิบหนังสือเรียนที่เตรียมมาส่งให้กับรุ่นพี่ที่ตอนนี้เป็นอาจารย์ติวในหลาย ๆ วิชาของเขา

“ฟิสิกส์เลยหรอ” อัลฟ่ากลิ่นชากุหลาบเปิดหน้าหนังสือเพื่อดูเนื้อหาคร่าว ๆ ก่อนจะเริ่มบทเรียนให้แก่เด็กหนุ่มตรงหน้า

แม้ภายนอกจะดูคล้ายเด็กหลังห้องที่ใครต่อใครต่างบอกว่าไม่เอาเรียน แต่เมื่อเข้าสู่โหมดจริงจัง วีรกานต์ก็สังเกตเห็นได้เสมอว่าอัลฟ่าตรงหน้ามีความตั้งใจมากเพียงใด

ถ้าไม่ตั้งใจก็คงทำในสิ่งที่ชอบไม่ได้

วีรกานต์เองก็เช่นกัน

เขารับติววิชาหลักในหมวดหมู่วิทยาศาสตร์และคณิตศาสตร์ให้กับเด็กมอปลายตั้งแต่เรียนมหาวิทยาลัยปีสุดท้าย ในตอนแรกเขายอมรับว่าหัวหมุนพอสมควร ตารางชีวิตเรียกได้ว่ายุ่งเหยิงเสียยิ่งกว่าสายหูฟังมากกว่าสิบเส้นพันกันเสียอีก เขาทำชีทสรุปหามรุ่งหามค่ำจนหมดสติไปหลายครั้ง เดือดร้อนให้พ่อแม่และเพื่อนข้างบ้านต้องผลัดเวรกันมาดูแลอยู่ไม่ห่าง

โดยเฉพาะเจ้าเพื่อนอัลฟ่าที่ทิ้งงานโปรเจคของคณะเพื่อมาคอยคุมเขาให้เข้านอนตามเวลา

และตัวเองก็หลับไปพร้อมกัน

ผ่านไปเพียงครึ่งปีเขาก็จับจุดได้ ตารางชีวิตเริ่มมีความเป็นระบบระเบียบมากขึ้น พาลให้คนรอบข้างหายใจโล่งปอดไปด้วย

ช่วงเวลาเรียนพิเศษผ่านไปประมาณหนึ่งชั่วโมงกว่า วีรกานต์เห็นว่าแค่นี้ก็มากพอให้เด็กหนุ่มตรงหน้ากุมขมับได้แล้ว จึงเอ่ยบอกให้คนเด็กกว่าพักสมองสักสิบห้านาที อัลฟ่ามอปลายจึงลุกจากเก้าอี้อย่างว่าง่าย ก้าวออกจากร้านสีครีมเพื่อไปเข้าห้องน้ำและหาซื้อขนมว่างอย่างอื่นมาไว้ทาน

อัลฟ่ากลิ่นชากุหลาบยกโทรศัพท์มือถือขึ้นมาไถโซเชียลไปพลาง ๆ ระหว่างรอเด็กหนุ่มทำธุระ นิ้วชี้เรียวยาวกดเข้าแอปพลิเคชันสีเขียวที่เขาใช้ติดต่อกับคนอื่นเป็นประจำ เลื่อนลงหาชื่อบุคคลที่ต้องการติดต่อจนเจอ

นายองุ่น

ใครใช้ให้เจ้านั้นมีฟีโรโมนเป็นกลิ่นองุ่นกัน

เขาจิ้มสัญลักษณ์รูปโทรศัพท์เพื่อต่อสายหาคนที่บุกเข้าห้องเขาเมื่อคืนนี้

“…ครับ” ปลายสายเว้นช่วงไปครู่หนึ่งก่อนจะครางรับเสียงยาน

ยังไม่ตื่นสิท่า

“ไม่ต้องมาครับเลย สายแล้วพี” เขาตอบกลับเพื่อนตัวดีที่ตอนนี้คาดว่าน่าจะยังฝังใบหน้าคมนั้นลงบนหมอนในห้องเขาสักใบ

เสียงขลุกขลักดังเข้ามาให้ได้ยินก่อนจะเงียบไปแล้วน้ำเสียงแหบพร่าจากบุคคลกำลังตื่นก็แทนที่ “ยังไม่เที่ยงเลย”

“พี ลุกเลย” อัลฟ่ากลิ่นชากุหลาบเรียกชื่อคนในสายด้วยน้ำเสียงเหนื่อยหน่าย เขาถอนหายใจเฮือกใหญ่แล้วเอ่ยต่อ

“ไม่ลุกกานต์เอาคอมไปเผานะ”

เสียงขลุกขลักเกิดขึ้นอีกรอบแต่ครานี้รู้สึกว่ามันจะดูรุนแรงกว่ารอบก่อน เขายิ้มขำเมื่อนึกใบหน้าของเพื่อนอัลฟ่าในตอนนี้ออก ปากหนานั่นคงเบะลงจนสุดเท่าที่จะทำได้ คิ้วทั้งสองก็น่าจะผูกกันเป็นปม น้ำเสียงในประโยคถัดไปคงมีแต่ความขอร้องอ้อนวอนและออดอ้อน

หวงคอมยิ่งกว่าอะไร

“กานต์...ไม่เอาไม่ให้ทิ้ง ตัวทำเงินพีทั้งนั้นเลยนะ” นั่นอย่างไร ผิดคาดเสียที่ไหน

"ไม่ให้ทิ้งก็ลุกสิ ทำงานทำการบ้าง" วีรกานต์เอ่ยเสียงดุให้อีกฝ่ายรับรู้ว่าเขาไม่พอใจ

“สัญญาก่อน”

“ลุก”

“สัญญา...”

“โอเค ๆ สัญญาแล้ว ทีนี้ก็ลุก” วีรกานต์ลอบถอนหายใจกับความออดอ้อนของเพื่อนอัลฟ่าคนสนิท หากไม่ตัดบทตอบรับคำสัญญาสักที เห็นทีคงคุยเรื่องนี้กันอีกนานเป็นนาทีแน่

เซ้าซี้เก่งที่หนึ่งเลยนายองุ่น

อัลฟ่าชากุหลาบไล่เพื่อนให้ลุกจากเตียงมาใช้ชีวิต เขาเอ่ยเสียงดุอีกครั้งเมื่อเพื่อนตัวดียังโอดครวญไม่หายที่ถูกปลุกก่อนเวลาทั้ง ๆ ที่งานของเจ้าตัวมีกำหนดส่งในอีกไม่กี่วันข้างหน้า แต่คนรับงานนี่สิ ทำตัวเอ้อระเหยจนน่าหมั่นไส้

คอยดูเถอะ ถูกลูกค้าติกลับมาก็จะทำเสียงอ่อยเสียงอ่อนให้ฟังอย่างทุกที

จะตีให้เขียว

วีรกานต์กำชับกับเพื่อนอัลฟ่าอีกสองสามประโยคก่อนจะจบบทสนทนาไป พอดีกับที่เด็กหนุ่มมอปลายเดินกลับมาพร้อมขนมทานเล่นในมือ

“พี่กานต์ เดี๋ยววันนี้ผมกลับไวหน่อยนะ ดูเหมือนไวน์จะไม่สบาย” เด็กมอปลายเอ่ยบอกเขาทันทีที่นั่งลง

“อ้าว กลับก่อนไหม เนื้อหาหลักเหลือแค่สองอย่างเอง เดี๋ยวพี่ส่งสรุปให้ก็ได้นะ เต้จะได้กลับไปดูแลไวน์” วีรกานต์บอกด้วยน้ำเสียงใจดีพร้อมรอยยิ้มเล็กน้อย

“รบกวนพี่ไหมอะ”

“ไม่หรอก พี่มีไฟล์สรุปทุกเรื่องอยู่แล้ว แค่ขอเวลากลับบ้านไปหาไฟล์ก่อนเดี๋ยวพี่ส่งให้”

“น่ารักว่ะ ให้จุ๊บเหม่งที” ไม่ว่าเปล่า อัลฟ่าตรงหน้าลุกขึ้นยืนพรวดเดียวจนวีรกานต์ตกใจรีบเอนกายหนีไปด้านหลังโดยอัตโนมัติ ก่อนจะถลึงตาใส่เด็กหนุ่มอย่างคาดโทษ

จริงจังได้ไม่นานจริง ๆ เด็กคนนี้

“ไอ้เต้”

“ไอ้เลยว่ะ ฮ่า ๆ ๆ ” อัลฟ่ามอปลายทรุดกายนั่งลงบนเก้าอี้ตัวเดิมด้วยใบหน้าเปื้อนยิ้ม เขายกมือสองข้างขึ้นขนาบข้างตัวอย่างยอมแพ้

“งั้นผมกลับนะ อย่าลืมไฟล์สรุปผมล่ะ”

พวกเขาเอ่ยร่ำลากันอยู่สักพักก็แยกย้าย เต้เดินนำออกไปก่อนเพราะรีบร้อนใจเมื่อแฟนหนุ่มโทรมาบอกให้แวะร้านขายยา เขายกมือไหว้รุ่นพี่ลวก ๆ แล้วรีบแจ้นออกไปอย่างเร็ว ส่วนวีรกานต์ย้ายตัวเองลงบันไดเลื่อนมาที่ชั้นล่างโดยไม่ลืมจ่ายค่าขนมและน้ำให้กับทางร้าน

อัลฟ่ากลิ่นชากุหลาบเดินทอดน่องไปตามบูธร้านค้าต่าง ๆ แวะร้านนี้เข้าร้านนั้นเป็นว่าเล่น ก่อนจะฉุกคิดได้ว่าของที่อยู่ในมือนั้นมากเกินความตั้งใจในตอนแรกไปมาก

วีรกานต์โดยสารรถสาธารณะประจำทางเพื่อไปลงที่ปากซอยบ้านก่อนจะต่อวินมอเตอร์ไซค์เข้ามา ในเวลานี้ผู้คนที่ใช้รถสาธารณะไม่ได้แน่นขนัดมากนักเนื่องด้วยเป็นเวลาบ่ายคล้อย เขาจึงได้ที่นั่งรับลมมองดูความวุ่นวายในเมืองใหญ่ไปพลาง

โดยปกติแล้ววีรกานต์จะกลับมาถึงบ้านในช่วงเวลาเกือบเย็น แต่ในวันนี้เขากลับก่อนเวลาไปหลายชั่วโมงทีเดียว ขนมและอาหารต่าง ๆ ที่หิ้วติดมือมาถูกนำไปเก็บไว้ในตู้เย็น

บรรยากาศภายในบ้านเงียบสงบเพราะผู้ใหญ่ของบ้านทั้งสองท่านเพิ่งจะบินไปเที่ยวยุโรปเมื่อสองวันก่อน ตอนนี้จึงมีเพียงเสียงของเครื่องปรับอากาศที่วีรกานต์เปิดมันไว้เมื่อครู่เพื่อไม่ให้ตัวบ้านดูวังเวงจนเกินไป

เขาสาวเท้าขึ้นบันไดไปยังชั้นสองของบ้านเพื่อเตรียมตัวไปชำระล้างร่างกายหลังจากออกไปใช้ชีวิตกับฝุ่นควันมาเกือบครึ่งวัน แต่ไอเย็นที่ลอดผ่านบานประตูห้องนอนทำให้วีรกานต์ชะงักฝีเท้า พื้นกระเบื้องยางลายไม้สีน้ำตาลมีความเย็นหลงเหลือ บ่งบอกว่าเครื่องปรับอากาศภายในห้องยังคงทำหน้าที่ของมันอยู่

เจ้าเพื่อนตัวดีไม่ยอมปิดให้อีกแล้วหรือ

ในตอนเช้าที่วีรกานต์เตรียมตัวออกไปข้างนอก เขาเพียงเพิ่มอุณภูมิขึ้นอีกหนึ่งองศาเพื่อไม่ให้คนที่ยังซุกตัวอยู่ในผ้าห่มนวมผืนหนาหนาวสะท้านจนเกินไป และเพื่อไม่ให้เจ้าอัลฟ่านั่นนอนกินบ้านกินเมืองไม่ยอมทำการทำงาน

แต่ดูท่าแล้ว เขาคงใจดีเกินไปหน่อย

อัลฟ่าชากุหลาบเอื้อมมือไปสัมผัสลูกบิดสีเงินแผ่วเบาแล้วหมุนเปิดบานประตูออก ไอความเย็นจากเครื่องปรับอากาศลอยมากระทบใบหน้าพอดิบพอดี ความฉ่ำเย็นที่ได้รับทำให้วีรกานต์สันนิษฐานได้ไม่ยากเลยว่าอุณหภูมิภายในห้องคงต่ำกว่าที่เขาปรับไว้ไม่น้อยกว่าสององศา

ไม่ต้องกวาดสายตาให้เสียเวลา ดวงตาสีเฮเซลนัทเป็นประกายวาวโรจน์ทันทีเมื่อพบร่างกำยำของอัลฟ่าม้วนตัวรวมกับผ้าห่มนวมผืนหนาจนกลายเป็นก้อนขยุกขยิกก้อนหนึ่ง ใบหน้าที่โพล่พ้นผืนผ้าออกมาแสดงออกถึงความสบายใจ ดวงตาทั้งสองข้างปิดสนิท ริมฝีปากหยัดยิ้มขึ้นที่มุมปากน้อย ๆ

หลับสบายมากเลยใช่ไหม

“นายพีรยุทธ์!!!”

เสียงพูดคุยกันระหว่างบุคคลหลายคนดังแว่วเข้ามาในโสตประสาทพาให้รู้สึกหงุดหงิดใจอยู่บ้าง ในห้างสรรพสินค้าที่มีผู้คนเดินขวักไขว่คาดคะเนจากสายตาแล้วคงเฉียดพันคนเห็นจะได้

พีรยุทธ์ ไม่ชอบความวุ่นวายในเมืองเศรษฐกิจแห่งนี้ แต่ก็ไม่อาจปฏิเสธได้ว่าที่แห่งนี้นั้นช่วยต่อชีวิตให้คนทำงานฟรีแลนซ์แบบเขาได้มากทีเดียว

อัลฟ่าร่างสูงอยู่ในชุดลำลองสบายตัวด้วยเสื้อยืดโอเวอร์ไซส์สีเทา สวมคู่กับกางเกงสีดำขาบานและรองเท้าผ้าใบสีตัดกัน จิวเวอรี่เล็กน้อยอย่างสร้อยคอสีเงินและต่างหูแบบห่วงถูกนำมาใส่เป็นเครื่องประดับเพื่อให้เข้าคู่กัน จมูกโด่งและริมฝีปากเคลือบลิปมันบางเบา

ประกอบกับเส้นผมสีดำสนิทที่ปรกลงมาปิดบังหน้าผากและดวงตาคู่คมสีเดียวกันยิ่งขับให้เจ้าตัวดูน่าเกรงขามสำหรับผู้คนที่เดินผ่านไปมา

ด้วยรูปร่างที่สูงใหญ่ แผ่นหลังกว้างและผายออก ทำให้เดาได้ไม่ยากเลยว่าผู้ชายภายใต้เสื้อโอเวอร์ไซส์คนนี้เป็นอัลฟ่า อีกทั้งกลิ่นฟีโรโมนที่แผ่ออกมาบางเบาทำหน้าที่เสมือนยาเสน่ห์หลอกล่อให้เหล่าโอเมก้าชายหญิงหรือแม้กระทั่งอัลฟ่าด้วยกันเองหันตามความหอมหวานและส่ายสายตามองหาเจ้าของกลิ่น

กลิ่นองุ่น...มันหอมหวานเสียจนเกือบห้ามใจไม่อยู่

พีรยุทธ์เดินมาหยุดยืนอยู่ที่ระเบียงของชั้น หันหลังพิงกับราวเหล็กกั้นพลางยกแขนขึ้นท้าวแล้วเอนตัวไปด้านหลังเล็กน้อย เขายิ้มกริ่มอยู่ในใจเมื่อผู้คนรอบตัวเริ่มหันมองหาที่มาของกลิ่นฟีโรโมนหอมหวานแต่เมื่อได้สบตากับอัลฟ่าเจ้าของกลิ่นก็จำต้องรีบหันหนีซ่อนความเขินอายที่ถูกจับได้ว่าแอบมองเจ้าตัว เขาทำเพียงปล่อยฟีโรโมนบางเบาของตัวเองอย่างจงใจเพื่อเช็คประสิทธิภาพก็เท่านั้น

ผลลัพธ์ที่ได้ก็น่าพอใจอยู่ไม่น้อย

“เจอที่ถูกใจบ้างไหมล่ะ” น้ำเสียงคุ้นหูดังขึ้นมาจากทางด้านซ้ายเรียกให้เขาหันไปมองพร้อมรอยยิ้มให้เพื่อนอัลฟ่า เป็นวีรกานต์ที่เดินขนาบคู่มากับเจ้าเด็กอัลฟ่ามอปลาย

สองอัลฟ่าก้าวเดินอย่างเชื่องช้าจนมาหยุดยืนที่ด้านหน้าเพื่อนตัวดี เขาหันซ้ายแลขวาเผื่อว่าจะเจอคำตอบของคำถามที่ถามออกไปเมื่อครู่แต่คิดว่าผู้คนรอบ ๆ นี้ไม่ใช่สเป๊กของเพื่อนเขาเลยสักคนจึงหันกลับมาสบตากับเพื่อนอัลฟ่าพร้อมเลิกคิ้วขึ้นสูงเป็นเชิงถามว่า คนไหน?

“เจอ แต่เขาไม่สน” พีรยุทธ์ตอบกลับด้วยน้ำเสียงราบเรียบ เขาหยุดปล่อยฟีโรโมนหว่านเสน่ห์ไปสักพักแล้ว

“คนไหนหรอพี่” เป็นอัลฟ่ามอปลายที่เอ่ยถามด้วยสีหน้ายียวน

กวนตีนตั้งแต่เด็กจนโตเลยไอ้นี่

“เรื่องของผู้ใหญ่”

“โหไรวะ ห่างกันแค่ห้าปีเองไหม” เจ้าเด็กอัลฟ่าโอดครวญ ย่นจมูกหน่อย ๆ อย่างขัดใจที่ไม่อาจแกล้งแหย่รุ่นพี่ได้

ใครบ้างที่มองไม่ออกว่าคนที่อัลฟ่ากลิ่นองุ่นปักใจชอบพอคือใคร ถึงแม้รุ่นพี่จะไม่เคยเอ่ยปากบอกความรู้สึกที่มีให้คนนอกอย่างเขาได้รับรู้แต่มีหรือที่อัลฟ่ามอปลายคนนี้จะมองไม่ออก มีก็แต่เจ้าตัวที่ไม่รู้เรื่องอะไร สายตาหรือการกระทำก็ชัดออกนอกหน้าขนาดนั้น

ทำไมถึงไม่รู้ตัวสักที

"แล้วสรุปคนไหนเนี่ย ไม่เห็นสักคน" อัลฟ่าชากุหลาบถามย้ำอีกครั้งด้วยความอยากรู้ หันมองซ้ายขวาหลายทีแล้วแต่ก็ไม่เห็นโอเมก้าคนไหนที่ดูน่ารักน่าเอ็นดูเข้าตาเพื่อนของเขาสักคน

แล้วมันถูกใจคนไหนวะ

"ก็คนที่อยู่ข้างหน้าไง" เจ้าเด็กมอปลายกอดอกพลางเอ่ยเสียงหยอกเย้า ดวงตาเสมองออกไปด้านข้าง มุมปากหยักยิ้มขึ้นเพียงนิดเมื่อหางตาเห็นว่าอัลฟ่าร่างหนาถลึงตาใส่เขาไปทีอย่างคาดโทษพร้อมกับทำปากขมุบขมิบว่า หุบปาก

มีความสุขแล้ววันนี้

วีรกานต์เอี้ยวตัวหันหลัง กวาดสายตามองหาบุคคลปริศนาอีกครา จนไปสะดุดที่โอเมก้าชายร่างเล็กในชุดนักเรียนเอกชน ดูจากส่วนสูงแล้วคงเพิ่งพ้นมัธยมต้นมาหมาด ๆ ใบหน้าจิ้มลิ้มน่าเอ็นดู ริมฝีปากเป็นกระจับฉ่ำลิปก็ดูน่ารักไม่หยอก ต้องเป็นคนนี้แน่นอน

"นี่เล็งเด็กสิบหกสิบเจ็ดเลยหรอ" อัลฟ่าชากุหลาบเอ่ยถามพลางเลิกคิ้วขึ้น ดวงตาฉายแววหยอกล้อเหมือนเด็กมอปลายเมื่อครู่ หากแต่อวัยวะภายในกลับเต้นระส่ำขึ้นมาโดยไม่มีสาเหตุ มันไม่ได้นึกสนุกชอบใจเหมือนที่แสดงออกผ่านดวงตาสีคาราเมลเลยสักนิด

กลับกัน เขารู้สึกโดดเดี่ยวราวกับกำลังถูกมองข้าม ทำไมกันหากเพื่อนได้พบเจอคนที่ถูกตาถูกใจเขาก็ควรจะยินดีด้วยไม่ใช่หรือ ทำไมถึงต้องรู้สึกเหมือนถูกทิ้งไว้ข้างหลังแบบนี้ด้วย วีรกานต์เองก็ไม่เข้าใจเช่นกัน

พีรยุทธ์ขมวดคิ้วจนแทบเป็นปมเมื่อได้ฟัง ดวงตาสีรัตติกาลจ้องมองเพื่อนสนิทด้วยความไม่เข้าใจ แอบเคืองนิดหน่อยที่อัลฟ่าชากุหลาบก็เห็นด้วยกับคำของไอ้เด็กนั่นแล้วยังใส่ร้ายเขาอีก

ตัวเขาเองยังไม่ได้มองใครอื่นเลยสักคน ยิ่งเป็นเด็กที่อายุยังไม่บรรลุนิติภาวะแล้วเขายิ่งไม่ได้สนใจ ไม่อยากเอาตัวเข้าไปพัวพันกับเรื่องพรากผู้เยาว์เท่าไหร่ "มั่วแล้วกานต์ ไม่ใช่ใครทั้งนั้นแหละ อย่าไปฟังไอ้เต้มันมาก"

บุคคลที่ถูกกล่าวถึงแอบเบ้ปากลงเพียงครู่อย่างหมั่นไส้

"กลับกันครับ" อัลฟ่ากลิ่นองุ่นคลายวงแขนที่ประสานกันอยู่บนอกออก แล้วจับแขนของเพื่อนอัลฟ่าให้หันหลัง ออกแรงดันไปด้านหน้าเพื่อเตรียมตัวกลับไปพักผ่อนเพราะตอนนี้ก็เย็นมากแล้ว วีรกานต์เองก็ไม่ได้คิดขัดขืนเพื่อนแม้แต่น้อยจึงได้แต่ปล่อยเลยตามเลย

"อ้าวพี่ แล้วผมอะ"

"มาเองก็กลับเองดิวะ"

#พีขอโทษ

บอกได้คำเดียวว่า "อื้ม"

TW : dao_jun000

استمر في قراءة هذا الكتاب مجانا
امسح الكود لتنزيل التطبيق

أحدث فصل

  • พีขอโทษ Sorry for the misake   Special 2 บันทึกของพีและกานต์

    Special 2 บันทึกของพีและกานต์ _______ตั้งแต่จำความได้เขาก็ตัวติดกับวีรกานต์แล้ว อาจจะเพราะเรียนชั้นเดียวกันและอายุห่างกันแค่ไม่กี่เดือนทำให้พวกเราสนิทกันมากแต่เพราะความเป็นอัลฟ่าทั้งคู่ทำให้ผู้ใหญ่ทั้งสองบ้านเป็นกังวลว่าหากวันใดที่พวกเขาเกิดบาดหมางกันขึ้นมาจะกลายเป็นเรื่องที่แก้ไขได้ยากอัลฟ่ามักหวงถิ่นและไม่ค่อยชอบใจนักที่มีอัลฟ่าอีกหนึ่งอยู่ในเขตพื้นที่ของตนแต่มันก็ไม่เคยเกิดขึ้นพีรยุทธ์และวีรกานต์ไม่เคยมีเรื่องบาดหมางหรือผิดใจกันสักครั้ง อย่างมากก็แค่ออกอาการแง่งอนตามประสาซึ่งแน่นอนว่าส่วนมากมักจะเป็นอัลฟ่าคนน้องหลายครั้งอาจมีการลงไม้ลงมือบ้างแต่ไม่ใช่การทำร้ายกัน เป็นพีรยุทธ์ที่ทำร้ายตัวเองหรือข้าวของต่าง ๆ เพราะอัลฟ่าคนนี้เป็นคนอารมณ์ร้อนมาแต่ไหนแต่ไร และทุกครั้งคนที่ทำให้สงบลงได้ก็เห็นจะมีแค่เพียงอัลฟ่าคนพี่อย่างวีรกานต์เท่านั้นห้องนอนถูกทุบกำแพงทิ้งเพื่อติดตั้งประตูกระจกตามคำเรียกร้องของสองอัลฟ่าวัยอนุบาล ในตอนแรกความคิดนั้นถูกขัดขึ้นมาด้วยเหตุผลต่าง ๆ แต่อัลฟ่าคนน้องก็ปล่อยโฮจนคนเป็นแม่อ่อนใจ คนพี่ก็ไม่คิดเอ่ยขัดน้องมันจึงลงเอยด้วย

  • พีขอโทษ Sorry for the misake   Special 1 กานต์อยากให้ทำ

    Special 1 กานต์อยากให้ทำ _______ ยามนี้ท้องฟ้าถูกระบายไปด้วยสีดำสนิท มีจุดสีขาวแต้มไปทั่วให้ความสว่างควบคู่ไปกับแสงประดิษฐ์บนท้องถนนและตามตึกราต่าง ๆ ภายในห้องนอนของคอนโดใจกลางเมืองมีคุณพ่อคุณแม่มือใหม่กำลังอยู่ในห้วงนิทรา สองร่างของหนึ่งอัลฟ่าและหนึ่งโอเมก้ากอดก่ายมอบความอบอุ่นให้แก่กันอย่างเช่นทุกวัน ที่ด้านข้างเตียงมีที่นอนขนาดเล็กถูกล้อมไว้ด้วยแผ่นไม้หลายซี่จนกลายเป็นกรงขนาดย่อม ด้านในมีฟูกหนารองรับ หมอนข้างอันเล็กถูกวางกั้นไว้ทั้งสี่ทิศทางเพื่อป้องกันไม่ให้เด็กน้อยด้านในกลิ้งกระแทกจนเจ็บตัว ผ้าห่มผืนสะอาดก็คลุมอยู่บนตัวของเด็กชายโอเมก้าวัยห้าเดือนเศษ โอเมก้าน้อยอยู่ในชุดสีครีมนวล มือและเท้าทั้งสองข้างถูกหุ้มไว้ด้วยถุงผ้าขนาดพอดีข้อมือข้อเท้าเพื่อป้องกันไม่ให้เด็กน้อยซุกซนจิกเล็บบนเนื้อตัวเอง ดวงตาทั้งสองข้างปิดพริ้ม ใบหน้าจิ้มลิ้มที่หากใครได้เห็นก็พูดเป็นเสียงเดียวกันว่าถอดแบบคนเป็นแม่มาแทบทุกกระเบียดนิ้ว ประกอบกับพวงแก้มคล้ายลูกซาลาเปานั่นยิ่งทำให้โอเมก้าน้อยดูน่าเอ็นดูเป็นไหน ๆ น่าเอ็นดูจนคนเป็นพ่อออกอาการหวงลูกชายตั้งแต่

  • พีขอโทษ Sorry for the misake   บทที่ 26 คุณพ่อและคุณแม่ (END)

    บทที่ 26 คุณพ่อและคุณแม่ (end)_______การสังสรรค์มื้อค่ำจบลงตอนใกล้เข้าวันใหม่ คุณพ่อคุณแม่ลูกอ่อนช่วยกันเก็บล้างจานชามและสถานที่ทานอาหารด้านหน้าของบ้าน ปล่อยให้หนุ่มสาววัยกลางคนกลับเข้าบ้านไปพักผ่อนก่อนพวกเขาจะตามไปบ้างพีรยุทธ์อยู่ในท่ากึ่งนั่งกึ่งนอนพิงหัวเตียงในห้องของคุณแม่โอเมก้าระหว่างรออีกฝ่ายเข้าห้องน้ำไปชำระล้างร่างกายดับกลิ่นควันกลิ่นอาหารก่อนเข้านอน ซึ่งเขาอาบน้ำมาแล้วก่อนหน้า เมื่อจัดการตัวเองเสร็จสรรพจึงได้ถือวิสาสะเข้าห้องวีรกานต์มานั่งรอไม่นานจมูกโด่งก็ได้กลิ่นหอมอ่อน ๆ ของสบู่และฟีโรโมนชากุหลาบก่อนดวงตาสีรัตติกาลจะเห็นว่าวีรกานต์กำลังสาวเท้ามาทางตน รอยยิ้มบางผุดขึ้นทันทีแล้วรีบเด้งตัวขึ้นนั่งหลังตรง ท่อนแขนหนาอ้าออกกว้างเพื่อรับเอาคุณแม่โอเมก้ามาไว้ในอ้อมกอดซึ่งอีกฝ่ายก็ให้ความร่วมมือเป็นอย่างดีวีรกานต์ทรุดกายลงนั่งบนที่นอนนุ่มโดยมีคุณพ่ออัลฟ่าเกาะเกี่ยวอยู่ไม่ห่าง เขาวางกองผ้าที่หอบมาไว้ริมที่นอน จัดการตำแหน่งให้พวกมันโอบล้อมตัวเองตามสัญชาตญาณของคนเป็นแม่ ทั้งหมดนั้นเป็นเสื้อผ้าของพีรยุทธ์ที่เขาขอจากอีกฝ่ายไว้ก่อนหน้า แน่นอนว่าเมื่อครู่เขานำมันเข้าห้องน้ำไปด้วยเพร

  • พีขอโทษ Sorry for the misake   บทที่ 25 ช้ากว่าแต่รักเหมือนกัน

    บทที่ 25 ช้ากว่าแต่รักเหมือนกัน_______เป็นอีกวันที่หนึ่งโอเมก้าและหนึ่งอัลฟ่านอนกอดก่ายมอบความอบอุ่นให้กันจนเช้า อันที่จริงต้องบอกว่ามันสายสักหน่อยเพราะนี่ก็ใกล้จะถึงมื้อเที่ยงแล้วยิ่งช่วงเช้ามืดที่ผ่านมากว่าจะกล่อมกันนอนได้คุณแม่โอเมก้าก็พูดจนปากเปียกปากแฉะเพื่อปลอบประโลมพีรยุทธ์ที่ยังอยู่ในห้วงของความกังวลและความกลัว กินเวลาไปเกือบหนึ่งชั่วโมงถึงสงบลงได้โดยที่ยังมีคราบน้ำตาเปรอะเปื้อนอยู่บนใบหน้าแต่วีรกานต์ก็ต้องลำบากอีกครั้งเมื่อถูกกอดรัดไว้เสียแน่นไม่ยอมปล่อย แต่หากถามว่าเขายอมหรือไม่ก็ตอบได้ทันทีเลยว่ายอมด้วยความเต็มใจดีเสียอีก...มีกลิ่นฟีโรโมนของพีรยุทธ์โอบล้อมกายทั้งหอมทั้งผ่อนคลาย"...หอมจัง" น้ำเสียงแหบแห้งเอ่ยกระซิบข้างใบหูของวีรกานต์อาจเป็นเพราะเมื่อคืนใช้เสียงกับการร้องไห้ไปมากมันเลยส่งผลมาจนถึงเช้าวันนี้ไม่ว่าเปล่า จมูกโด่งสูดดมกลิ่นหอมของฟีโรโมนชากุหลาบตามลำคอขาวแล้วไล่พรมจูบไปตามลาดไหล่มนที่โผล่พ้นคอเสื้อขึ้นมา ท่อนแขนหนาก็กระชับกอดรัดคุณแม่โอเมก้าไว้แน่น"พอแล้วพี" แม้จะชอบใจที่ถูกกลิ่นองุ่นของพีรยุทธ์โอบล้อมกายแต่ตอนนี้เป็นเวลาสายมากแล้ว พวกเขาทั้งคู่ควรลุกจาก

  • พีขอโทษ Sorry for the misake   บทที่ 24 ปลดล็อกซึ่งกันและกัน

    บทที่ 24 ปลดล็อคซึ่งกันและกัน______คืนนี้ไม่มีพระจันทร์คอยให้แสงสว่างในยามค่ำคืน มีเพียงแสงไฟประดิษฐ์ที่ประดับประดาอยู่บนท้องถนนและตามตึกสูงใหญ่ เป็นเมืองหลวงที่ไม่เคยหลับใหลสักวินาทีเดียวมื้อเย็นวานก่อนผ่านไปได้ไม่ดีนัก พวกเขาทั้งคู่ไม่มีใครอยากทานอาหารต่อ บนโต๊ะอาหารจึงจบลงด้วยการแยกย้ายกันโดยที่พีรยุทธ์เดินไปส่งคุณแม่โอเมก้าเข้าห้องนอนแล้วกลับมาเคลียร์โต๊ะอาหารเมื่อตรวจสอบว่าทุกอย่างเรียบร้อยดีแล้วเขาก็เตรียมตัวเข้านอนเช่นกัน แม้จะฟูมฟายเพียงไม่นานแต่กลับรู้สึกว่าร่างกายอ่อนเพลียเสียจนอยากจะล้มตัวลงนอนมันตรงนั้นมือหนาของอัลฟ่าเอื้อมเปิดประตูแผ่วเบา พยายามอย่างมากไม่ให้มันเกิดเสียงดังรบกวนคุณแม่โอเมก้าที่น่าจะกำลังอยู่ในห้วงนิทราแสนหวานด้านในพีรยุทธ์งับประตูลงแล้วสาวเท้าพาตัวเองมายืนข้างเตียง ดวงตาสีรัตติกาลมองผ่านความมืดไปหาคนบนเตียง บนนั้นมีร่างของคุณแม่โอเมก้านอนอยู่ ข้างกายทั้งสองฝั่งมีกองเสื้อผ้าขนาดย่อมโอบล้อมไว้ ทั้งหมดนั่นเป็นเสื้อที่คุณพ่ออัลฟ่าใส่แล้วทั้งนั้น อีกทั้งในอ้อมแขนยังมีเสื้อเชิ้ตที่เขาเพิ่งใส่เมื่อเช้าถูกกอดรัดไว้จนแน่นอีกด้วยวีรกานต์เป็นแบบนี้มาหนึ่งสัปด

  • พีขอโทษ Sorry for the misake   บทที่ 23 ไม่เอาแล้ว

    บทที่ 23 ไม่เอาแล้ว_______อัลฟ่ากลิ่นองุ่นกำลังง่วนอยู่กับการทำมื้อเย็นในครัว วันนี้เขาเลือกเป็นผัดผักและต้มจืดวุ้นเส้น เมนูง่าย ๆ ที่เบาท้องแต่ให้สารอาหารครบครันสำหรับคุณแม่ลูกอ่อนตอนนี้วีรกานต์แยกตัวไปอาบน้ำ เขาจึงรีบเร่งฝีมือทำอาหารให้เสร็จทันก่อนที่อีกฝ่ายจะทำธุระเสร็จ เพราะเขายังรู้สึกไม่สบายใจทุกครั้งเวลาคุณแม่โอเมก้าเข้าไปทำธุระในห้องน้ำเพียงลำพัง กลัวว่าจะเกิดอุบัติเหตุที่ไม่คาดคิดแล้วเขาไม่ได้ยินหรือรับรู้เพราะอยู่ด้านนอกก็แค่ความกลัวที่เขาไม่สามารถบังคับตัวเองไม่ให้รู้สึกไม่ได้แต่ดูเหมือนว่าครั้งนี้เขาจะทำอะไรช้ากว่าวีรกานต์ไปเสียหน่อย เพราะคุณแม่โอเมก้าเดินเข้าห้องครัวมานั่งลงที่โต๊ะทานอาหารแล้วอีกฝ่ายอยู่ในชุดนอนผ้าลื่นสีอ่อน มันยิ่งขับให้ผิวของคุณแม่โอเมก้าขาวขึ้นมากกว่าเดิม ประกอบกับเรือนร่างที่เริ่มมีน้ำมีนวลก็ยิ่งทำให้อีกฝ่ายน่าเอ็นดูในสายตาของพีรยุทธ์อัลฟ่ากลิ่นองุ่นหันมาส่งยิ้มบางให้ผู้มาใหม่ก่อนจะกลับไปปิดเตาแก๊สแล้วจัดการเทอาหารลงจานพร้อมกับเสิร์ฟข้าวสวยร้อน ๆ ให้กับวีรกานต์คุณแม่โอเมก้าทำเพียงยกยิ้มตอบรับแล้วก้มหน้าก้มตาทานอาหารไปเงียบ ๆ โดยมีอัลฟ่ากลิ่นอง

  • พีขอโทษ Sorry for the misake   บทที่ 14 เพราะผิดพลาด

    บทที่ 14 เพราะผิดพลาด_______ร่างหนาของอัลฟ่าเดินผ่านผู้คนนับร้อยภายในโรงพยาบาลออกมาด้านนอก เขาสาวเท้าเร็วรี่ ดวงตาสีรัตติกาลบัดนี้แดงก่ำ มันถูกเคลือบไปด้วยหยาดน้ำใสที่พร้อมจะหล่นลงมาได้ทุกเมื่อพีรยุทธ์เดินมาตามทางที่จำได้ว่าตนจอดรถเอาไว้ หากเป็นปกติเขาคงเข้าไปรออัลฟ่าชากุหลาบบนรถแล้ว แต่ในเวลานี

  • พีขอโทษ Sorry for the misake   บทที่ 12 ติดกลิ่น

    บทที่ 12 ติดกลิ่น_______มวลเมฆสีดำก้อนใหญ่ลอยต่ำ เสียงกัมปนาทฟาดดังเปรี้ยงปร้างให้ได้ยินเป็นระยะเป็นสัญญาณบอกถึงสิ่งที่จะตามมาในอีกไม่ช้าว่าคงเป็นฝนห่าใหญ่เพราะพายุเข้ามาเกือบสัปดาห์ได้แล้วดวงตาสีเฮเซลนัทเหม่อมองออกไปทางถนนใหญ่ซึ่งเป็นถนนเส้นหลักในย่านนี้ รถราหลายสิบหลายร้อยคันค่อย ๆ ขยับเคลื่อน

  • พีขอโทษ Sorry for the misake   บทที่ 6 อาการรัทที่รุนแรงกว่าปกติ

    บทที่ 6 อาการรัทที่รุนแรงกว่าปกติ_______ไม่มีทางอัลฟ่าไม่มีทางมีเขี้ยวจริงอยู่ว่าบรรพบุรุษมีเชื้อนักล่าอย่างหมาป่าแต่พวกเขาไม่ได้ฝากสัญลักษณ์ที่น่าเกรงขามนี้ไว้ให้ลูกหลานหรือใครหน้าไหนทั้งนั้นเว้นเสียแต่...เชื้อสายบริสุทธิ์อีนิกม่า....ต้องไม่ใช่สิในขณะที่วีรกานต์กำลังจมอยู่กับความคิดถึงสิ่งท

  • พีขอโทษ Sorry for the misake   บทที่ 5 อัลฟ่ากลิ่นไวน์

    บทที่ 5 อัลฟ่ากลิ่นไวน์__________หลังจบทริปพักผ่อนที่เขื่อนต่างจังหวัด สองอัลฟ่าก็เดินทางกลับเมืองหลวงในช่วงสายของวันถัดมา วีรกานต์ถูกพ่อแม่เอ็ดเสียยกใหญ่ว่าไปไหนไม่ยอมบอกกล่าว แต่ก็ได้อัลฟ่ากลิ่นองุ่นมาช่วยพูดให้ว่าเป็นตัวเขาเองที่ชวนอีกฝ่ายออกนอกสถานที่ไปหลายวันเมื่อการพักผ่อนจบลงก็ถึงคราวต้อง

فصول أخرى
استكشاف وقراءة روايات جيدة مجانية
الوصول المجاني إلى عدد كبير من الروايات الجيدة على تطبيق GoodNovel. تنزيل الكتب التي تحبها وقراءتها كلما وأينما أردت
اقرأ الكتب مجانا في التطبيق
امسح الكود للقراءة على التطبيق
DMCA.com Protection Status