Accueil / วาย / พีขอโทษ Sorry for the misake / บทที่ 6 อาการรัทที่รุนแรงกว่าปกติ

Partager

บทที่ 6 อาการรัทที่รุนแรงกว่าปกติ

last update Date de publication: 2025-04-02 21:20:12

บทที่ 6 อาการรัทที่รุนแรงกว่าปกติ

_______

ไม่มีทาง

อัลฟ่าไม่มีทางมีเขี้ยว

จริงอยู่ว่าบรรพบุรุษมีเชื้อนักล่าอย่างหมาป่าแต่พวกเขาไม่ได้ฝากสัญลักษณ์ที่น่าเกรงขามนี้ไว้ให้ลูกหลานหรือใครหน้าไหนทั้งนั้น

เว้นเสียแต่...เชื้อสายบริสุทธิ์

อีนิกม่า....ต้องไม่ใช่สิ

ในขณะที่วีรกานต์กำลังจมอยู่กับความคิดถึงสิ่งที่น่าจะเป็นไปได้ร่างสูงใหญ่ของอัลฟ่ากลิ่นไวน์องุ่นก็ทิ้งน้ำหนักตัวลง แนบใบหน้าดุดันไปกับแผงอกของเขา

นั่นทำให้วีรกานต์รู้ว่าพีรยุทธ์ยังคงมีสติแม้จะเพียงน้อยนิดก็ตาม

อัลฟ่าชากุหลาบเม้มปากแน่น พยายามควานหาเสียงของตนให้เจอเพื่อถามไถ่อีกฝ่าย หากแต่เสียงคำรามแผ่วเบาแต่แฝงไปด้วยความน่าเกรงขามในลำคอของอัลฟ่ากลิ่นไวน์องุ่นก็ทำให้วีรกานต์หายใจติดขัดไปชั่วครู่ ไม่กล้าปริปากเอ่ยสิ่งใดออกไปอย่างนึกกลัว

ข้อมือหนาของอัลฟ่าชากุหลาบยังคงถูกตอกตรึงไว้แน่นบนที่นอนด้วยมือที่ใหญ่กว่าทั้งสองข้าง เขารู้สึกได้ถึงแรงที่ผ่อนลงทำให้ไม่รู้สึกเจ็บเหมือนเมื่อครู่ที่ผ่านมา

วีรกานต์เม้มปากแน่นอีกครั้งอย่างประมาท ก้อนเนื้อภายในอกเต้นระส่ำเพราะนึกหวั่นเกรงอีกฝ่าย เขาสูดอากาศเข้าปอดเฮือกใหญ่เพื่อรวบรวมสติและพยายามหาเสียงตัวเองจนเจอ “... พ...พี”

ไร้เสียงตอบรับกลับมา มีเพียงเสียงเครื่องปรับอากาศที่ยังคงทำงานอย่างไม่ขาดตกบกพร่องและเสียงคำรามแผ่วเบาในลำคอของพีรยุทธ์ออกมาให้ได้ยินเป็นระยะ

อัลฟ่าชากุหลาบพยายามดึงรั้งข้อมือตนออกจากพันธนาการอย่างเชื่องช้าเพื่อไม่ให้พีรยุทธ์รับรู้และเผลอตัวแสดงท่าทางน่าหวั่นเกรงเหล่านั้นออกมา

แต่เพียงแค่วีรกานต์ขยับข้อมือเพียงนิดเดียวก็ดูเหมือนว่าอัลฟ่ากลิ่นไวน์องุ่นจะรู้สึกตัว

พีรยุทธ์ดันกายหนาขึ้นพร้อมกับออกแรงกดข้อมือคนใต้ร่างเอาไว้แน่นกว่าเดิมจนอัลฟ่าชากุหลาบต้องเบ้หน้าเพราะความเจ็บ

ใบหน้าคมที่ก่อนหน้าแสดงอารมณ์ดุร้ายออกมาบัดนี้เรียบนิ่ง ดวงตาสีเหลืองทองของอัลฟ่ากลิ่นไวน์องุ่นถูกใช้เพื่อจ้องมองวีรกานต์โดยไม่ละไปไหน

คล้ายกับหลงใหล

และตกอยู่ในห้วงของภวังค์

“พี ได้ยินกานต์ไหม” แม้จะนึกกลัวและหวั่นใจอยู่บ้างแต่วีรกานต์ก็ใช้ความกล้าที่มีเอ่ยถามเพื่อนอัลฟ่าที่คล้ายกับไม่ได้สติเสียงแผ่วเบา

ยังคงไร้เสียงตอบรับเช่นเดิม อัลฟ่าชากุหลาบเม้มปากแน่นพลางใช้ความคิด

วีรกานต์คิ้วขมวดมุ่นมองลึกเข้าไปในดวงตาสีทองของอัลฟ่ากลิ่นไวน์องุ่นไม่ละสายตา ก่อนที่ความคิดบ้า ๆ อย่างหนึ่งจะวิ่งเข้ามาในหัวและเขาก็ตัดสินใจทำมันทันทีอย่างไม่ลังเล

“อ๊ากก!” พีรยุทธ์เงยหน้าคำรามลั่นอย่างเกรี้ยวกราดเมื่ออยู่ ๆ ก็รู้สึกเหมือนมีคมเขี้ยวฝังลงบนท่อนแขนอย่างแรงจนรู้สึกเจ็บแสบ

อัลฟ่ากลิ่นไวน์องุ่นสะบัดข้อมือที่จับกุมคนใต้ร่างออกเพื่อยกขึ้นมาดูบาดแผล ปรากฏรอยช้ำสีแดงเป็นทางยาวเพื่อถูกรูด วีรกานต์จึงใช้โอกาสนี้ผลักลำตัวหนาของพีรยุทธ์ออกจากตัวให้ตนเป็นอิสระแล้วดันกายลุกขึ้นรีบคลานเข่าไปอีกฝั่งของเตียงนอนทันที

เพราะกำลังให้ความสนใจอยู่ที่บาดแผลบนท่อนแขนจึงปล่อยให้อัลฟ่าชากุหลาบหลุดจากการจับกุมไปอย่างง่ายดาย

แต่เพียงชั่วครู่พีรยุทธ์ก็เอี้ยวตัวกลับหลัง ฝ่ามือหนาคว้าเอาข้อเท้าข้างหนึ่งของอัลฟ่าชากุหลาบมากอบกุมไว้แทนจนอีกฝ่ายหน้าคะมำลงบนที่นอนนุ่ม ก่อนจะจับเอวของวีรกานต์ให้พลิกตัวหันมาเผชิญหน้ากันดังเดิม

ในความเป็นจริงวีรกานต์สามารถสะบัดกายหนีลงพื้นแล้วกลับเข้าห้องนอนของตัวเองก็ย่อมได้ แต่เขาไม่ทำ

พีรยุทธ์กำลังไม่มีสติ

เห็นได้ชัดว่าอีกฝ่ายสับสนคล้ายกับกำลังต่อสู้กับสัญชาตญาณที่อยู่ภายในตัว อัลฟ่าชากุหลาบจึงไม่สามารถทิ้งเพื่อนอัลฟ่าให้เผชิญกับสิ่งนี้เพียงลำพังได้

นัยน์ตาสีเหลืองทองเบิกกว้างจ้องมองผู้ที่ประทุษร้ายเขาเมื่อครู่อย่างนึกแค้นใจก่อนจะสะบัดศีรษะอย่างแรงจนเส้นผมสีรัตติกาลชี้ฟูไม่เป็นทรงเพราะความคิดในหัวกำลังตบตีกัน

“พี ได้ยินกานต์ไหม” อัลฟ่าชากุหลาบตัดใจเอ่ยเรียกพีรยุทธ์อีกครั้ง ท่าทีของอีกฝ่ายบอกชัดว่ากำลังพยายามควบคุมสัญชาตญาณก่อนที่มันจะควบคุมแทน

อัลฟ่ากลิ่นไวน์องุ่นมองตามเสียงเรียกแต่ไม่ได้ตอบรับสิ่งใด พีรยุทธ์เดินเข่าเข้าใกล้อัลฟ่าชากุหลาบจนวีรกานต์ต้องกระถดกายหนี แผ่นหลังแนบชิดกับหัวเตียง เขาเชิดหน้าขึ้นอย่างไร้หนทางขัดขืน

“พ...พี” เป็นครั้งที่เท่าไหร่ไม่รู้ที่วีรกานต์เรียกชื่อเพื่อนสนิทแต่ก็

ไร้เสียงตอบรับอย่างทุกที

ร่าหนาของพีรยุทธ์ขยับกายเขาใกล้จนสัมผัสได้ถึงอุณหภูมิในร่างกายของกันและกัน เขาโน้มตัวลงใกล้อีกฝ่ายหวังสูดดมกลิ่นฟีโรโมนประจำกายตามสัญชาตญาณนักล่า

วีรกานต์ยกมือขึ้นดันหน้าอกแกร่งของอัลฟ่ากลิ่นไวน์องุ่นไม่ให้เข้ามาใกล้กว่านี้พลางก้มหน้างุดหลับตาลงเพื่อหนีการกระทำชวนให้ใจสั่นเช่นนี้

พีรยุทธ์ชะงักกึกเมื่อรู้สึกได้ว่ามีบางอย่างเปลี่ยนไปจากเดิม จมูกโด่งของนักล่าขยับซ้ายขวาเพื่อสูดดมหากลิ่นหอมหวนที่ลอยมาตามอากาศ ก่อนจะหยุดอยู่ที่ลำคอขาวของวีรกานต์

อัลฟ่าชากุหลาบย่นคอหนีสัมผัสพลางปิดตาลงอย่างนึกกลัวเพราะในตอนนี้พีรยุทธ์มีคมเขี้ยวเป็นอาวุธเขาจึงไม่แน่ใจนักว่าอัลฟ่าผมสีดำสนิทคนนี้มีสติมากพอที่จะไม่ฝังมันลงบนคอเขาเพื่อล่าเหยื่อตามสัญชาตญาณหรือไม่

แต่สัมผัสที่ได้รับกลับทำให้วีรกานต์ตัวแข็งค้าง ความรู้สึกชื้นแฉะที่ลำคอและสัมผัสนุ่มหยุ่นที่ประทับลงมาแล้วผละออก ดวงตาสีเฮเซลนัทของอัลฟ่าสั่นระริกคล้ายกับทำอะไรไม่ถูก “พี...”

พีรยุทธ์เมื่อผละออกก็คล้ายกับว่าจะได้คำตอบว่ามีสิ่งใดที่เปลี่ยนไป จมูกของอัลฟ่าสูดดมกลิ่นฟีโรโมนที่ซอกคอหอมกรุ่นเข้าไปเต็มปอด

ชากุหลาบที่กลิ่นรุนแรงกว่าเดิมเพราะเจ้าของร่างมีอาการตื่นกลัวและหวั่นเกรงเขาจึงได้เผลอตัวปล่อยฟีโรโมนออกมา

เป็นกลิ่นที่แสนยั่วยวนสำหรับพีรยุทธ์

“กุหลาบ” อัลฟ่ากลิ่นไวน์องุ่นกล่าวออกมาอย่างเลื่อนลอยพลางผละออกมาจ้องใบหน้าเจ้าของกลิ่นหอมหวานชวนหลงใหลที่เขาชอบมัน

ดวงตาสีเฮเซลนัทแสดงความหวั่นวิตกออกมาอย่างไม่ปิดบังการกระทำของพีรยุทธ์เมื่อครู่ไม่สามารถแปลความหมายเป็นสิ่งอื่นได้นอกจากอาการรัทของอัลฟ่าที่จะเกิดขึ้นทุก ๆ ปี

อัลฟ่าไม่สามารถเกิดอารมณ์ทางเพศในช่วงของการรัทกับอัลฟ่าด้วยกันได้

แต่พีรยุทธ์กำลังตกอยู่ในห้วงอารมณ์อยากในขณะที่มีเขาอยู่ใกล้ตัว

ร่างกายของอีกฝ่ายเป็นอะไรไป

วีรกานต์ออกแรงดันแผ่นอกหนาของอัลฟ่ากลิ่นไวน์องุ่นออกแต่ก็ไม่เป็นผลเมื่อพีรยุทธ์ยังคงดันร่างกายเข้าใกล้เขาเรื่อย ๆ ซ้ำยังปล่อยฟีโรโมนของอัลฟ่ามาข่มเขาจนหายใจแทบไม่ออกอีก

ไม่ แบบนี้มันมากกว่านั้น

อัลฟ่าชากุหลาบรู้สึกได้ถึงความเหนือกว่าจากพีรยุทธ์ อาจจะด้วยขนาดร่างกายที่เห็นได้ชัดว่าแตกต่างกันมากเพียงใด เขาจึงกลายเป็นคนที่ถูกข่มอย่างไม่สามารถโต้แย้งได้

แต่มันมากเกินไป

พวกเขาทั้งคู่ต่างก็เป็นอัลฟ่าเช่นเดียวกันแต่การที่เขาถูกฟีโรโมนกดข่มจนไร้หนทางสู้กลับเช่นนี้มันแปลกเกินไป

อัลฟ่าชากุหลาบยกมือขึ้นกุมบริเวณหน้าอกเพราะเขาแทบขาดอากาศหายใจ อาการไอโขลกจนสำลักของวีรกานต์ทำให้อัลฟ่ากลิ่นไวน์องุ่นรู้สึกตัว เขาสะบัดศีรษะอย่างแรงพร้อมกับจับตัวของอัลฟ่าชากุหลาบเข้ามาตระกองกอดเสียแนบแน่น

“กานต์” พีรยุทธ์เอ่ยเรียกคนในอ้อมกอดเสียงแผ่วหลังจากได้สติ เขาคลายฟีโรโมนที่กดข่มอีกคนลงทำให้อัลฟ่าชากุหลาบหายใจสะดวกขึ้นแต่ก็ยังมีอาการหอบอยู่

“แค่ก ๆ พ...พี” วีรกานต์ไอแห้งอย่างน่าสงสาร

อัลฟ่ากลิ่นไวน์องุ่นผละตัวออก วางตัวของวีรกานต์ให้แผ่นหลังแนบไปกับหัวเตียงแล้วรีบสาวเท้าไปรินน้ำเปล่าข้างประตูห้องมาให้คนบนเตียงดื่มดับกระหาย

ทันทีที่ได้รับวีรกานต์ก็กระดกดื่มจนลืมสำลัก เขายกมือขึ้นปาดหยดน้ำที่มุมปากออกพลางหอบหายใจเอาอากาศมากมายเข้าปอดเสียเฮือกใหญ่ แต่เมื่อเหลือบสายตามองคนที่นำน้ำมาให้ก็พบว่าอีกฝ่ายย้ายตัวเองไปยืนตัวเปลือยเปล่ากุมมือปกปิดส่วนสงวนอยู่ข้างตู้ใบเล็กข้างเตียงนอน

“ไปยืนทำอะไรตรงนั้น” วีรกานต์เอ่ยถามอัลฟ่ากลิ่นไวน์องุ่นพลางยกยิ้มน้อย ๆ ส่งไปให้อย่างที่เคยทำ แก้วน้ำในมือก็ถูกวางลงบนโต๊ะที่พีรยุทธ์ยืนพิงอยู่

“ก...กานต์กลับไปก่อนไหมครับ” อัลฟ่าเจ้าของเรือนผมสีดำสนิทกล่าวด้วยน้ำเสียงตะกุกตะกักคล้ายกับไม่มั่นใจ

วีรกานต์ส่ายหน้าทันทีเป็นคำตอบ

เขายกยิ้มบางส่งให้พีรยุทธ์ไปอีกครั้ง อีกฝ่ายก้มหน้าหลบสายตาลงมองต่ำทันที ซ้ำยังค่อย ๆ ขยับกายเบี่ยงตัวหันหลังหนีเขาอีก

“มาคุยกันหน่อยไหม” วีรกานต์เอ่ยถามเสียงอ่อนโยน

เขารู้ว่าในตอนนี้พีรยุทธ์ยังไม่หายจากอาการรัทแต่การที่อีกฝ่ายทำตัวสงบเสงี่ยมเช่นนี้คงกำลังพยายามคุมสัญชาตญาณไว้ให้อยู่ เป็นเพราะเมื่อครู่อัลฟ่ากลิ่นไวน์องุ่นเผลอตัวให้สัญชาตญาณนำพาร่างกายและจิตใต้สำนึกจนพลั้งเผลอทำร้ายเขาแบบไม่รู้ตัว

คงตกใจอยู่ไม่น้อยเมื่อได้สติกลับมา

จึงลงโทษตัวเองด้วยการพยายามอยู่ให้ห่างจากฟีโรโมนของเขาให้ได้มากที่สุดเพื่อไม่ให้เผลอตัวปล่อยสัญชาตญาณมาควบคุมได้อีก

“ก...กานต์ กลับ ป...ไปก่อนนะครับ” พีรยุทธ์ยังคงยืนหันหลังให้อัลฟ่าชากุหลาบ บนร่างกายกำยำเต็มไปด้วยเม็ดเหงื่อผุดพรายขึ้นมาอุณหภูมิจากภายในก็ยังไม่ลดลง ส่วนสงวนของอัลฟ่าก็ตั้งโด่ไม่มีทีท่าว่าจะสงบลงเลย

เรือนผมสีดำสนิทสะบัดไปมาเล็กน้อยเมื่ออารมณ์อยากเสพสมในกามมันตีตื้นขึ้นมาอีกครั้ง เขาขยับเท้าให้ชิดกันกว่าเก่าจนแก่นกายเสียดสีไปกับเนื้อหนังจนรู้สึกสะท้านวาบ

“อ๊ะ” พีรยุทธ์เผลอตัวปล่อยเสียงครางน่าอายออกมาก่อนจะรีบยกมือปิดปากตัวเองไว้แน่นอย่างอับอาย

เขาได้ยินเสียงหัวเราะน้อย ๆ ดังมาจากด้านหลัง อัลฟ่ากลิ่นไวน์องุ่นไม่กล้าแม้แต่จะเอี้ยวตัวกลับไปมองว่าวีรกานต์มีท่าทีเช่นไร

เขาที่ยืนเปลือยกายอยู่ภายในห้องและมีอัลฟ่าชากุหลาบนั่งมองอยู่ด้านหลังด้วยสายตาที่เขาก็ไม่อาจคาดเดาได้

ขอเพียงอย่ารังเกียจกันเท่านั้น

น่าขำสิ้นดี

“พี มาหากานต์” วีรกานต์เอ่ยเรียกสติคนตรงหน้าอีกครั้ง

“กานต์กลับ...”

“กานต์ไม่กลับ”

ภายในห้องสี่เหลี่ยมเงียบสงัดไม่มีสิ่งใดหรือใครเอื้อนเอ่ยอะไรออกมาอีก

พีรยุทธ์ยังคงยืนหันหลังให้อีกคน แต่ร่างกายก็เริ่มสั่นเทามากขึ้นเมื่อเขาใกล้จะคุมมันว้ไไม่อยู่

ตัวเขาเองก็ไม่รู้ว่าเพราะเหตุใด การรัทครั้งนี้มันถึงรุนแรงจนเขาคุมตัวเองไม่ได้ กว่าจะได้สติก็เผลอตัวกระทำสิ่งที่ไม่น่าให้อภัยลงไป

และเขามีร่างกายที่เป็นอัลฟ่า

แต่การที่อัลฟ่ามีอาการรัทที่รุนแรงขึ้นเพราะได้กลิ่นฟีโรโมนของคนที่เป็นอัลฟ่าเช่นเดียวกันมันผิดปกติ

ธรรมชาติไม่ได้สรรค์สร้างให้พวกเขาเกิดมาคู่กัน

ตอนที่เขารัทและเข้าไปดับอารมณ์ในห้องน้ำอย่างที่เคยทำ เขาก็ได้กลิ่นฟีโรโมนหอมหวนลอยมากระทบจมูกจนอาการที่เป็นอยู่มันหนักขึ้นในทันทีโดยไม่ทราบสาเหตุ

กลิ่นชากุหลาบของวีรกานต์

เขาพยายามปรนเปรอตัวเองให้ดับความกระหายอยากอยู่ภายใต้ฝักบัวที่มีสายน้ำไหลผ่าน แต่จนกระทั่งอัลฟ่าชากุหลาบปรากฏตัวเขาก็ยังไม่เสร็จสมดั่งใจหวัง

วีรกานต์พาร่างเขามาถึงเตียงนอนก็คล้ายกับว่าสติที่มีอยู่ไม่มากนักจะเลื่อนลอยออกไปไกล กลิ่นหอมของชากุหลาบที่มากกว่าเดิมพาให้ร่างกายเขาสั่นสะท้านจนคุมไม่อยู่ สุดท้ายจึงลงเอยด้วยการปล่อยฟีโรโมนข่มเพราะอีกฝ่ายมีท่าทีขัดขืนสัมผัสจากเขา

“พี” เป็นอีกครั้งที่น้ำเสียงของวีรกานต์เรียกสติอัลฟ่ากลิ่นไวน์องุ่นให้หลุดจากห้วงความคิด

เสียงนุ่มที่ดังกว่าเมื่อครู่กับกลิ่นฟีโรโมนที่ใกล้เข้ามาเรื่อย ๆ จนพีรยุทธ์ต้องยกมือทั้งสองข้างขึ้นปิดจมูกโด่งของตัวเองเอาไว้แน่น ไม่ให้กลิ่นฟีโรโมนหอมหวานมาทำลายสติได้อีก

เขากลัวว่าจะทำมันพลาดเป็นครั้งที่สอง

วีรกานต์ย้ายตัวเองมายืนอยู่ด้านหลังของพีรยุทธ์นานแล้ว แต่ดูเหมือนว่าอีกฝ่ายจะไม่รู้ตัวเลยสักนิดเพราะกำลังตกอยู่ในภวังค์ความคิดสักอย่างหนึ่งแต่เขาเองก็ไม่แน่ใจนักว่าคือเรื่องใด

ท่าทีของอัลฟ่ากลิ่นไวน์องุ่นที่รีบยกมือขึ้นปิดจมูกเพราะเกรงว่าจะเผลอตัวทำร้ายเขาจนลืมปกปิดของสงวนนั่นน่าเอ็นดูเสียจริง

เป็นห่วงแต่คนอื่นจนลืมว่าตัวเองมีสภาพเป็นเช่นไร

อัลฟ่าเจ้าของเรือนผมสีคาราเมลส่ายหัวน้อย ๆ พร้อมยกยิ้มบาง เขาใช้แขนของตัวเองคล้องวงแขนของอีกฝ่ายแล้วออกแรงบังคับให้พีรยุทธ์ก้าวตามตนมานั่งบนเตียงนอน

แม้จะขัดขืนอยู่บ้างแต่อัลฟ่ากลิ่นไวน์องุ่นก็ยอมตามมาแต่โดยดีเมื่อถูกวีรกานต์มองด้วยสายตาที่คล้ายว่าจะหงุดหงิด

พีรยุทธ์จึงไม่กล้าขัดอีก

บอกแล้วอย่างไรว่าเขายอมอัลฟ่าชากุหลาบได้หมดทุกอย่าง

เมื่อหย่อนกายลงที่นอนนุ่ม พีรยุทธ์ก็รีบขยับตัวจนร่างหนาย้ายไปอยู่ที่ปลายเตียง ดึงรั้งเอาผ้าห่มนวมจากมุมที่นอนขึ้นมาคลุมร่างกายส่วนล่างเอาไว้จนมิดแล้วยกมือปิดจมูกไว้ดังเดิม ซ้ำยังกลั้นหายใจจนหน้าท้องที่มีลอนกล้ามเนื้อยุบลงไปจนเห็นได้ชัด

วีรกานต์มองตามการกระทำนั้นด้วยอาการคิ้วขมวด แขนของอัลฟ่าทั้งสองข้างยกขึ้นมาประสานกันไว้กลางอก เข้าใจอยู่ว่าไม่ต้องการทำร้ายหรือแตะตัวเขาแต่ต้องทำถึงขนาดนี้เชียวหรือ “รังเกียจกานต์หรือไง”

“ไม่ใช่นะกานต์!” พีรยุทธ์เผลอตัวเอ่ยตอบเสียงดังลั่นเพราะไม่สามารถควบคุมอารมณ์ของตัวเองได้และเกรงว่าอีกฝ่ายจะเข้าใจการกระทำของตนผิดไป

เขาเสียอีกที่ต้องเป็นคนถามคำถามนั้น

แต่ก็ไม่กล้าเอ่ยออกไป

“งั้นก็บอกกานต์มา ทำไมรอบนี้มันถึงเป็นหนักขนาดนี้”

พีรยุทธ์เงียบ

“บอกกานต์มา อย่ามาเงียบใส่กัน” วีรกานต์กล่าวด้วยอารมณ์ขุ่นเล็กน้อย คิ้วสวยบนใบหน้าย่นเข้าหากันจนแทบชิด เขาจ้องเขม็งไปที่อัลฟ่ากลิ่นไวน์องุ่นอย่างไม่ลดละ อีกฝ่ายมีท่าทีเกรงกลัวจนเขานึกหงุดหงิดใจอยู่ไม่น้อย

พีรยุทธ์ยังคงปิดปากเงียบ เขาย้ายมือข้างซ้ายมากำผ้าห่มผืนหนาไว้แน่นเมื่อรู้สึกถึงความร้อนรุ่มจากภายในที่เริ่มปะทุขึ้นมาอีกครั้ง

เป็นเพราะอัลฟ่าตรงหน้ากำลังอยู่ในอารมณ์หงุดหงิด ฟีโรโมนกลิ่นชากุหลาบจึงได้กระจายรุนแรงขึ้นกว่าเมื่อครู่จนทำให้เขาที่ยังอยู่ในวงจรของการรัทเกือบหลงระเริงไปกับมัน

อัลฟ่ากลิ่นไวน์องุ่นช้อนตามองคนด้านหน้าเมื่อเห็นว่าอีกฝ่ายกำลังมองตนด้วยอาการคิ้วขมวดจึงได้รีบก้มหน้างุดลงดังเดิม

วีรกานต์ถอนหายใจ

มันดังเสียจนพีรยุทธ์ได้ยินชัดจนพาลให้ก้อนเนื้อภายในอกสั่นไหวอย่างรุนแรงเพราะเกรงว่าอัลฟ่าชากุหลาบจะโกรธเคืองกัน

“แล้วยาแก้รัทอยู่ไหน เดี๋ยวกานต์ไปเอามาให้” วีรกานต์พยายามบังคับน้ำเสียงไม่ให้ห้วนจนเกินไป

“พีฉีดไปแล้วครับ” อัลฟ่ากลิ่นไวน์องุ่นตอบอ้อมแอ้มในลำคอเขายังคงก้มหน้ามองพื้นเตียงอยู่เช่นเดิม

“งั้นก็ทนอีกสักหน่อย คงใกล้จะออกฤทธิ์แล้วแหละ” อัลฟ่าเจ้าของเรือนผมสีคาราเมลเอ่ยบอกเพื่อนสนิทก่อนจะเสมองไปทางอื่นเมื่อดวงตาเจ้ากรรมไปปะทะกับแก่นกายภายใต้ผ้าห่มที่ตั้งโด่ขึ้นมา มิหนำซ้ำฟีโรโมนกลิ่นไวน์องุ่นของเจ้าตัวยังฟุ้งกระจายไปทั่วจนเขารู้สึกร้อน ๆ หนาว ๆ วูบวาบในกาย

พีรยุทธ์เม้มปากแน่นอย่างใช้ความคิด “ตั้งแต่เช้าแล้วครับ ทั้งหมดเลย”

“ว่าไงนะ!” วีรกานต์เหวเสียงดังลั่นเมื่อได้ฟังคำตอบของอัลฟ่ากลิ่นไวน์องุ่น

“พีจะบ้าหรอ หมดนั่นมันเกินโดสไปเยอะมากนะพี”

“พีฉีดแล้วมันไม่หาย มีแต่จะรุนแรงขึ้นเรื่อย ๆ พีทนไม่ไหวหรอกนะกานต์” อัลฟ่ากลิ่นไวน์องุ่นใบหน้าแดงก่ำ ก้มงุดกว่าเดิมจนคางชิดแผ่นอก

“แล้วทำไมไม่บอกกานต์ กานต์อยู่ใกล้แค่นี้เอง”

เป็นอีกครั้งที่พีรยุทธ์ตอบกลับวีรกานต์ด้วยความเงียบ และเพราะแบบนั้นอัลฟ่าชากุหลาบจึงหัวเสียมากกว่าเดิมแต่ก็ยังไม่ทำให้เขาสติแตกเท่าประโยคถัดมา

“กานต์กลับไปก่อนนะครับ” อัลฟ่ากลิ่นไวน์องุ่นเอ่ยบอกด้วยน้ำเสียงราบเรียบ เขาเสหน้ามองออกไปทางนอกหน้าต่าง ไม่ได้รับรู้ว่าตอนนี้วีรกานต์มีท่าทีโกรธขึงตนเช่นไร

อัลฟ่าชากุหลาบอ้าปากพะงาบ ๆ อยู่หลายครั้งคล้ายจะพูดอะไรแต่ก็ไม่ได้เอ่ยออกมา จนสุดท้ายจึงทำเพียงก้าวขาลงจากที่นอนนุ่มแล้วตรงดิ่งไปที่ประตูกระจกทันที

จริงสินะ

อัลฟ่าในยามรัทก็ล้วนต้องการความเป็นส่วนตัวกันทั้งนั้น เขาลืมคิดถึงข้อนี้ไปได้อย่างไร เจ้าของห้องอย่างพีรยุทธ์เองก็เอ่ยปากไล่เขาเสียหลายครั้งแต่เป็นเขาเองที่ดึงดันจะอยู่ต่อเพราะความเป็นห่วงอีกฝ่าย

พีรยุทธ์รับรู้ถึงความเคลื่อนไหวของอัลฟ่าชากุหลาบจนกระทั่งได้ยินเสียงบานประตูปิดและลงกลอนเรียบร้อยจึงถอนหายใจออกมาอย่างโล่งอก

อย่างน้อย ๆ เขาก็จะได้ไม่เผลอตัวทำร้ายวีรกานต์เหมือนเมื่อชั่วโมงที่แล้ว

#พีขอโทษ

ไว้เจอกันตอนหน้าคับบบ

TW : dao_jun000

Continuez à lire ce livre gratuitement
Scanner le code pour télécharger l'application

Dernier chapitre

  • พีขอโทษ Sorry for the misake   Special 2 บันทึกของพีและกานต์

    Special 2 บันทึกของพีและกานต์ _______ตั้งแต่จำความได้เขาก็ตัวติดกับวีรกานต์แล้ว อาจจะเพราะเรียนชั้นเดียวกันและอายุห่างกันแค่ไม่กี่เดือนทำให้พวกเราสนิทกันมากแต่เพราะความเป็นอัลฟ่าทั้งคู่ทำให้ผู้ใหญ่ทั้งสองบ้านเป็นกังวลว่าหากวันใดที่พวกเขาเกิดบาดหมางกันขึ้นมาจะกลายเป็นเรื่องที่แก้ไขได้ยากอัลฟ่ามักหวงถิ่นและไม่ค่อยชอบใจนักที่มีอัลฟ่าอีกหนึ่งอยู่ในเขตพื้นที่ของตนแต่มันก็ไม่เคยเกิดขึ้นพีรยุทธ์และวีรกานต์ไม่เคยมีเรื่องบาดหมางหรือผิดใจกันสักครั้ง อย่างมากก็แค่ออกอาการแง่งอนตามประสาซึ่งแน่นอนว่าส่วนมากมักจะเป็นอัลฟ่าคนน้องหลายครั้งอาจมีการลงไม้ลงมือบ้างแต่ไม่ใช่การทำร้ายกัน เป็นพีรยุทธ์ที่ทำร้ายตัวเองหรือข้าวของต่าง ๆ เพราะอัลฟ่าคนนี้เป็นคนอารมณ์ร้อนมาแต่ไหนแต่ไร และทุกครั้งคนที่ทำให้สงบลงได้ก็เห็นจะมีแค่เพียงอัลฟ่าคนพี่อย่างวีรกานต์เท่านั้นห้องนอนถูกทุบกำแพงทิ้งเพื่อติดตั้งประตูกระจกตามคำเรียกร้องของสองอัลฟ่าวัยอนุบาล ในตอนแรกความคิดนั้นถูกขัดขึ้นมาด้วยเหตุผลต่าง ๆ แต่อัลฟ่าคนน้องก็ปล่อยโฮจนคนเป็นแม่อ่อนใจ คนพี่ก็ไม่คิดเอ่ยขัดน้องมันจึงลงเอยด้วย

  • พีขอโทษ Sorry for the misake   Special 1 กานต์อยากให้ทำ

    Special 1 กานต์อยากให้ทำ _______ ยามนี้ท้องฟ้าถูกระบายไปด้วยสีดำสนิท มีจุดสีขาวแต้มไปทั่วให้ความสว่างควบคู่ไปกับแสงประดิษฐ์บนท้องถนนและตามตึกราต่าง ๆ ภายในห้องนอนของคอนโดใจกลางเมืองมีคุณพ่อคุณแม่มือใหม่กำลังอยู่ในห้วงนิทรา สองร่างของหนึ่งอัลฟ่าและหนึ่งโอเมก้ากอดก่ายมอบความอบอุ่นให้แก่กันอย่างเช่นทุกวัน ที่ด้านข้างเตียงมีที่นอนขนาดเล็กถูกล้อมไว้ด้วยแผ่นไม้หลายซี่จนกลายเป็นกรงขนาดย่อม ด้านในมีฟูกหนารองรับ หมอนข้างอันเล็กถูกวางกั้นไว้ทั้งสี่ทิศทางเพื่อป้องกันไม่ให้เด็กน้อยด้านในกลิ้งกระแทกจนเจ็บตัว ผ้าห่มผืนสะอาดก็คลุมอยู่บนตัวของเด็กชายโอเมก้าวัยห้าเดือนเศษ โอเมก้าน้อยอยู่ในชุดสีครีมนวล มือและเท้าทั้งสองข้างถูกหุ้มไว้ด้วยถุงผ้าขนาดพอดีข้อมือข้อเท้าเพื่อป้องกันไม่ให้เด็กน้อยซุกซนจิกเล็บบนเนื้อตัวเอง ดวงตาทั้งสองข้างปิดพริ้ม ใบหน้าจิ้มลิ้มที่หากใครได้เห็นก็พูดเป็นเสียงเดียวกันว่าถอดแบบคนเป็นแม่มาแทบทุกกระเบียดนิ้ว ประกอบกับพวงแก้มคล้ายลูกซาลาเปานั่นยิ่งทำให้โอเมก้าน้อยดูน่าเอ็นดูเป็นไหน ๆ น่าเอ็นดูจนคนเป็นพ่อออกอาการหวงลูกชายตั้งแต่

  • พีขอโทษ Sorry for the misake   บทที่ 26 คุณพ่อและคุณแม่ (END)

    บทที่ 26 คุณพ่อและคุณแม่ (end)_______การสังสรรค์มื้อค่ำจบลงตอนใกล้เข้าวันใหม่ คุณพ่อคุณแม่ลูกอ่อนช่วยกันเก็บล้างจานชามและสถานที่ทานอาหารด้านหน้าของบ้าน ปล่อยให้หนุ่มสาววัยกลางคนกลับเข้าบ้านไปพักผ่อนก่อนพวกเขาจะตามไปบ้างพีรยุทธ์อยู่ในท่ากึ่งนั่งกึ่งนอนพิงหัวเตียงในห้องของคุณแม่โอเมก้าระหว่างรออีกฝ่ายเข้าห้องน้ำไปชำระล้างร่างกายดับกลิ่นควันกลิ่นอาหารก่อนเข้านอน ซึ่งเขาอาบน้ำมาแล้วก่อนหน้า เมื่อจัดการตัวเองเสร็จสรรพจึงได้ถือวิสาสะเข้าห้องวีรกานต์มานั่งรอไม่นานจมูกโด่งก็ได้กลิ่นหอมอ่อน ๆ ของสบู่และฟีโรโมนชากุหลาบก่อนดวงตาสีรัตติกาลจะเห็นว่าวีรกานต์กำลังสาวเท้ามาทางตน รอยยิ้มบางผุดขึ้นทันทีแล้วรีบเด้งตัวขึ้นนั่งหลังตรง ท่อนแขนหนาอ้าออกกว้างเพื่อรับเอาคุณแม่โอเมก้ามาไว้ในอ้อมกอดซึ่งอีกฝ่ายก็ให้ความร่วมมือเป็นอย่างดีวีรกานต์ทรุดกายลงนั่งบนที่นอนนุ่มโดยมีคุณพ่ออัลฟ่าเกาะเกี่ยวอยู่ไม่ห่าง เขาวางกองผ้าที่หอบมาไว้ริมที่นอน จัดการตำแหน่งให้พวกมันโอบล้อมตัวเองตามสัญชาตญาณของคนเป็นแม่ ทั้งหมดนั้นเป็นเสื้อผ้าของพีรยุทธ์ที่เขาขอจากอีกฝ่ายไว้ก่อนหน้า แน่นอนว่าเมื่อครู่เขานำมันเข้าห้องน้ำไปด้วยเพร

  • พีขอโทษ Sorry for the misake   บทที่ 25 ช้ากว่าแต่รักเหมือนกัน

    บทที่ 25 ช้ากว่าแต่รักเหมือนกัน_______เป็นอีกวันที่หนึ่งโอเมก้าและหนึ่งอัลฟ่านอนกอดก่ายมอบความอบอุ่นให้กันจนเช้า อันที่จริงต้องบอกว่ามันสายสักหน่อยเพราะนี่ก็ใกล้จะถึงมื้อเที่ยงแล้วยิ่งช่วงเช้ามืดที่ผ่านมากว่าจะกล่อมกันนอนได้คุณแม่โอเมก้าก็พูดจนปากเปียกปากแฉะเพื่อปลอบประโลมพีรยุทธ์ที่ยังอยู่ในห้วงของความกังวลและความกลัว กินเวลาไปเกือบหนึ่งชั่วโมงถึงสงบลงได้โดยที่ยังมีคราบน้ำตาเปรอะเปื้อนอยู่บนใบหน้าแต่วีรกานต์ก็ต้องลำบากอีกครั้งเมื่อถูกกอดรัดไว้เสียแน่นไม่ยอมปล่อย แต่หากถามว่าเขายอมหรือไม่ก็ตอบได้ทันทีเลยว่ายอมด้วยความเต็มใจดีเสียอีก...มีกลิ่นฟีโรโมนของพีรยุทธ์โอบล้อมกายทั้งหอมทั้งผ่อนคลาย"...หอมจัง" น้ำเสียงแหบแห้งเอ่ยกระซิบข้างใบหูของวีรกานต์อาจเป็นเพราะเมื่อคืนใช้เสียงกับการร้องไห้ไปมากมันเลยส่งผลมาจนถึงเช้าวันนี้ไม่ว่าเปล่า จมูกโด่งสูดดมกลิ่นหอมของฟีโรโมนชากุหลาบตามลำคอขาวแล้วไล่พรมจูบไปตามลาดไหล่มนที่โผล่พ้นคอเสื้อขึ้นมา ท่อนแขนหนาก็กระชับกอดรัดคุณแม่โอเมก้าไว้แน่น"พอแล้วพี" แม้จะชอบใจที่ถูกกลิ่นองุ่นของพีรยุทธ์โอบล้อมกายแต่ตอนนี้เป็นเวลาสายมากแล้ว พวกเขาทั้งคู่ควรลุกจาก

  • พีขอโทษ Sorry for the misake   บทที่ 24 ปลดล็อกซึ่งกันและกัน

    บทที่ 24 ปลดล็อคซึ่งกันและกัน______คืนนี้ไม่มีพระจันทร์คอยให้แสงสว่างในยามค่ำคืน มีเพียงแสงไฟประดิษฐ์ที่ประดับประดาอยู่บนท้องถนนและตามตึกสูงใหญ่ เป็นเมืองหลวงที่ไม่เคยหลับใหลสักวินาทีเดียวมื้อเย็นวานก่อนผ่านไปได้ไม่ดีนัก พวกเขาทั้งคู่ไม่มีใครอยากทานอาหารต่อ บนโต๊ะอาหารจึงจบลงด้วยการแยกย้ายกันโดยที่พีรยุทธ์เดินไปส่งคุณแม่โอเมก้าเข้าห้องนอนแล้วกลับมาเคลียร์โต๊ะอาหารเมื่อตรวจสอบว่าทุกอย่างเรียบร้อยดีแล้วเขาก็เตรียมตัวเข้านอนเช่นกัน แม้จะฟูมฟายเพียงไม่นานแต่กลับรู้สึกว่าร่างกายอ่อนเพลียเสียจนอยากจะล้มตัวลงนอนมันตรงนั้นมือหนาของอัลฟ่าเอื้อมเปิดประตูแผ่วเบา พยายามอย่างมากไม่ให้มันเกิดเสียงดังรบกวนคุณแม่โอเมก้าที่น่าจะกำลังอยู่ในห้วงนิทราแสนหวานด้านในพีรยุทธ์งับประตูลงแล้วสาวเท้าพาตัวเองมายืนข้างเตียง ดวงตาสีรัตติกาลมองผ่านความมืดไปหาคนบนเตียง บนนั้นมีร่างของคุณแม่โอเมก้านอนอยู่ ข้างกายทั้งสองฝั่งมีกองเสื้อผ้าขนาดย่อมโอบล้อมไว้ ทั้งหมดนั่นเป็นเสื้อที่คุณพ่ออัลฟ่าใส่แล้วทั้งนั้น อีกทั้งในอ้อมแขนยังมีเสื้อเชิ้ตที่เขาเพิ่งใส่เมื่อเช้าถูกกอดรัดไว้จนแน่นอีกด้วยวีรกานต์เป็นแบบนี้มาหนึ่งสัปด

  • พีขอโทษ Sorry for the misake   บทที่ 23 ไม่เอาแล้ว

    บทที่ 23 ไม่เอาแล้ว_______อัลฟ่ากลิ่นองุ่นกำลังง่วนอยู่กับการทำมื้อเย็นในครัว วันนี้เขาเลือกเป็นผัดผักและต้มจืดวุ้นเส้น เมนูง่าย ๆ ที่เบาท้องแต่ให้สารอาหารครบครันสำหรับคุณแม่ลูกอ่อนตอนนี้วีรกานต์แยกตัวไปอาบน้ำ เขาจึงรีบเร่งฝีมือทำอาหารให้เสร็จทันก่อนที่อีกฝ่ายจะทำธุระเสร็จ เพราะเขายังรู้สึกไม่สบายใจทุกครั้งเวลาคุณแม่โอเมก้าเข้าไปทำธุระในห้องน้ำเพียงลำพัง กลัวว่าจะเกิดอุบัติเหตุที่ไม่คาดคิดแล้วเขาไม่ได้ยินหรือรับรู้เพราะอยู่ด้านนอกก็แค่ความกลัวที่เขาไม่สามารถบังคับตัวเองไม่ให้รู้สึกไม่ได้แต่ดูเหมือนว่าครั้งนี้เขาจะทำอะไรช้ากว่าวีรกานต์ไปเสียหน่อย เพราะคุณแม่โอเมก้าเดินเข้าห้องครัวมานั่งลงที่โต๊ะทานอาหารแล้วอีกฝ่ายอยู่ในชุดนอนผ้าลื่นสีอ่อน มันยิ่งขับให้ผิวของคุณแม่โอเมก้าขาวขึ้นมากกว่าเดิม ประกอบกับเรือนร่างที่เริ่มมีน้ำมีนวลก็ยิ่งทำให้อีกฝ่ายน่าเอ็นดูในสายตาของพีรยุทธ์อัลฟ่ากลิ่นองุ่นหันมาส่งยิ้มบางให้ผู้มาใหม่ก่อนจะกลับไปปิดเตาแก๊สแล้วจัดการเทอาหารลงจานพร้อมกับเสิร์ฟข้าวสวยร้อน ๆ ให้กับวีรกานต์คุณแม่โอเมก้าทำเพียงยกยิ้มตอบรับแล้วก้มหน้าก้มตาทานอาหารไปเงียบ ๆ โดยมีอัลฟ่ากลิ่นอง

  • พีขอโทษ Sorry for the misake   บทที่ 14 เพราะผิดพลาด

    บทที่ 14 เพราะผิดพลาด_______ร่างหนาของอัลฟ่าเดินผ่านผู้คนนับร้อยภายในโรงพยาบาลออกมาด้านนอก เขาสาวเท้าเร็วรี่ ดวงตาสีรัตติกาลบัดนี้แดงก่ำ มันถูกเคลือบไปด้วยหยาดน้ำใสที่พร้อมจะหล่นลงมาได้ทุกเมื่อพีรยุทธ์เดินมาตามทางที่จำได้ว่าตนจอดรถเอาไว้ หากเป็นปกติเขาคงเข้าไปรออัลฟ่าชากุหลาบบนรถแล้ว แต่ในเวลานี

  • พีขอโทษ Sorry for the misake   บทที่ 12 ติดกลิ่น

    บทที่ 12 ติดกลิ่น_______มวลเมฆสีดำก้อนใหญ่ลอยต่ำ เสียงกัมปนาทฟาดดังเปรี้ยงปร้างให้ได้ยินเป็นระยะเป็นสัญญาณบอกถึงสิ่งที่จะตามมาในอีกไม่ช้าว่าคงเป็นฝนห่าใหญ่เพราะพายุเข้ามาเกือบสัปดาห์ได้แล้วดวงตาสีเฮเซลนัทเหม่อมองออกไปทางถนนใหญ่ซึ่งเป็นถนนเส้นหลักในย่านนี้ รถราหลายสิบหลายร้อยคันค่อย ๆ ขยับเคลื่อน

  • พีขอโทษ Sorry for the misake   บทที่ 5 อัลฟ่ากลิ่นไวน์

    บทที่ 5 อัลฟ่ากลิ่นไวน์__________หลังจบทริปพักผ่อนที่เขื่อนต่างจังหวัด สองอัลฟ่าก็เดินทางกลับเมืองหลวงในช่วงสายของวันถัดมา วีรกานต์ถูกพ่อแม่เอ็ดเสียยกใหญ่ว่าไปไหนไม่ยอมบอกกล่าว แต่ก็ได้อัลฟ่ากลิ่นองุ่นมาช่วยพูดให้ว่าเป็นตัวเขาเองที่ชวนอีกฝ่ายออกนอกสถานที่ไปหลายวันเมื่อการพักผ่อนจบลงก็ถึงคราวต้อง

  • พีขอโทษ Sorry for the misake   บทที่ 4 หิ่งห้อยกลางเขื่อน

    บทที่ 4 หิ่งห้อยกลางเขื่อน_______หลังจากเสร็จสิ้นการดูดาวเมื่อคืนนี้ สองอัลฟ่าก็พากันกลับไปที่จุดนัดพบกับคุณลุงเบต้าและพบว่าชายชราตั้งท่ารอคนหนุ่มทั้งคู่อยู่ก่อนแล้วแต่อาจจะด้วยอากาศที่เย็นสบายตัวและเป็นช่วงเวลาใกล้เข้าวันใหม่เต็มทีทำให้ฝ่ายของอัลฟ่าชากุหลาบเกิดอาการสัปหงกอยู่หลายครั้งจนพีรยุทธ์

Plus de chapitres
Découvrez et lisez de bons romans gratuitement
Accédez gratuitement à un grand nombre de bons romans sur GoodNovel. Téléchargez les livres que vous aimez et lisez où et quand vous voulez.
Lisez des livres gratuitement sur l'APP
Scanner le code pour lire sur l'application
DMCA.com Protection Status