14

หลังจากที่ฉันอยู่คุยกับพี่เลย์ได้สักพัก อยู่ๆ เขาก็เริ่มออกอาการไล่ฉันกลับส่ะงั้น

“ไปได้แล้ว” พี่เลย์หันมาไล่ฉัน

“นัดใครไว้หรือเปล่า” ฉันเอ่ยถามเขาด้วยความสงสัย เพราะเขาดูมีพิรุธสุดแล้ว

“เปล่า”

“โกหก!”

“จริงๆ”

“เชื่อไม่ได้ เอาเถอะยังไม่พร้อมก็ยังไม่ต้องให้เจอ”

“ถ้าพร้อมเมื่อไหร่จะพาไปให้เจอคนแรกเลย” เขาพูดกับฉันด้วยสีหน้าที่จริงจัง

“พูดแล้วนะ สัญญาก่อน” ฉันยกมือขึ้นพร้อมกับทำสัญญา เขาเองก็ยอมสัญญากับฉันแต่โดยดี

“งั้นไปดีกว่า เบื่อพี่เลย์แล้ว” ฉันพูดจบก็หันหน้าหนีเขา “ขนมกลับก่อนนะคะ สวัสดีค่ะ” ฉันหันมายกมือไหว้พี่ๆ ที่นั่งกันอยู่ พร้อมกับเดินออกมาข้างนอก ซึ่งพี่คีย์เขายืนคุยโทรศัพท์อยู่ก่อนหน้านี้แล้ว

ไม่ได้ตั้งใจจะแอบฟังนะ แต่ว่าเดินมาแล้วได้ยินพอดีเลยไม่กล้าเรียกเขาแค่นั้นเอง จริงๆ

“มีอะไร” น้ำเสียงดุดันเอ่ยถามปลายสาย ฉันก็ไม่รู้ว่าปลายสายคือใคร

(…)

“ไม่ว่าง”

(…)

“เลิกยุ่งกับกูสักที ถือว่ากูเตือนมึงแล้วนะหวาย” ทันทีที่พี่คีย์พูดจบ เขาก็กดตัดสายทันที

พอฉันเห็นว่าเขาวางสายแล้วฉันเลยเอ่ยทักเขาก่อน

“พี่คีย์” ฉันเดินเข้าไปใกล้ๆ ข้างหลังเขา

“ครับ” น้ำเสียงที่ตอบกลับมาต่างจากเมื่อกี้มาก เหมือนเขาใจเย็นลงกว่าเมื่อกี้เยอะเลย

“กลับกันค่ะ”

“พอดีเลย ไอ้ขุนโทรตามแล้ว” เขาพูดพร้อมกับอมยิ้มให้ฉัน

หลังจากนั้นเขาก็พาฉันกลับไปที่บ้านเขา เพียงไม่นานก็กลับมาถึงบ้าน พี่คีย์พาเดินเข้ามาในบ้านออกมาทางโซนสวนหลังบ้าน ที่เดิมค่ะ ศาลาริมน้ำ เย็นๆบรรยากาศยิ่งดี โชคดีที่ไม่มียุงมาคอยกวนใจไม่งั้นคงพากันนั่งไม่เป็นสุขแน่ๆ

“มาเร็ว ปลาหมึกกำลังสุกเลย” ทันทีเราเดินมาถึงสวนหลังบ้าน เมษาก็เอ่ยทักทายพร้อมกับชูปลาหมึกสีเหลืองกลิ่นหอมชวนหิวให้ดู

“ขนมขอจองกุ้งนะ” ฉันเดินเข้าไปนั่งลงข้างเมษา พี่คีย์ก็เดินตามเข้ามาติดๆ

“ชอบเหรอ”

“มาก.. ยิ่งตรงหัวยิ่งชอบ อร่อย” ฉันพูดไปหยิบตัวกุ้งขึ้นมาสูดดมกลิ่นของการย่างใหม่ๆ มันหอมทั้งกลิ่นกุ้ง ทั้งกลิ่นของถ่านอ่อนๆ

“พี่แกะให้” พี่คีย์หันมาหยิบกุ้งไปจากมือฉัน พร้อมกับแกะมาวางไว้ให้ในจานอย่างดี

จากตัวที่หนึ่ง ก็มีตัวที่ สอง สาม สี่ ห้า ….

กินจนอิ่มจนไม่รู้จะกินยังไงแล้ว จุกแน่นไม่หมดส่วนพี่คีย์ก็เอาแต่แกะกุ้งอย่างเดียวเลย เขายังไม่ได้กินอะไรสักคำ ทุกการกระทำของเขาอยู่ในสายตาทุกคน โดยเฉพาะพี่ขุนที่เอาแต่จ้องมองพี่คีย์ไม่ละสายตา เหมือนว่ากำลังจะจับผิดอะไรเพื่อนตัวเองสักอย่าง

“กินไหม” ฉันหันไปถามเขาที่เอาแต่แกะกุ้งให้ฉัน

“มีคนป้อนก็กิน”

“อ้าปาก” ฉันยื่นกุ้งไปจ่อที่ปากเขา พร้อมบอกให้เขาอ้าปาก เขาเองก็ยอมอ้าปากแต่โดยดี

“อะแฮ่มๆ ตรงนี้มีคนอยู่เยอะนะครับ” เป็นเสียงของพี่ขุนค่ะ ทุกสายตาจ้องมองมาที่ฉันกับพี่คีย์

“อย่าแซวนะ ห้าม” ฉันรีบพูดขึ้นทันทีที่เห็นสายตาของทุกคน แต่ละคนพากันจ้องมองตาไม่กะพริบเลย แถมยังอมยิ้มกันอีกตั้งหาก

“ฮ่าๆ หวานจังน้ำจิ้มพี่ขุนใส่น้ำตาลเยอะแน่ๆ” เมษาแค่นหัวเราะออกมาก่อนที่จะหันไปพูดดุๆ ใส่พี่ขุน แต่ก็เป็นคำพูดที่แซวฉันทางอ้อมนั่นแหละ

“เมษาอะ” ฉันมุ่ยหน้าใส่ยัยตัวเล็กประจำกลุ่มนี้ เพราะมีแค่ยัยนี้แหละที่แสบสุดแล้ว

“ฮ่าๆ พี่คีย์จีบขนมอยู่เหรอ” เมษาไม่สนใจฉัน แถมยังเมินฉันหันไปถามพี่คีย์อีกตั้งหาก

“ครับ” พี่คีย์ตอบกลับทันที ทำให้ทุกคนนิ่งเงียบ จนเขาหันหน้ามาพูดกับฉัน “พี่ขอจีบได้ไหม”

“…”

“จริงจังครับ”

“…”

“พี่ไม่รู้หรอกนะว่าที่ผ่านมาเราเจออะไรมาบ้าง แต่พี่ก็คือพี่นะ ไม่ใช่เขา อย่าเอาพี่ไปเปรียบเทียบกับใคร” พี่คีย์ร่ายประโยคยาวๆ ออกมาด้วยน้ำเสียงที่จริงจัง แววตาของเขาเองก็จริงจังเช่นกัน

“เอ่อ…” ฉันเองยอมรับว่ารู้สึกดีกับเขา แต่มันก็แค่รู้สึกดี ฉันยังไม่พร้อมที่จะเจ็บตอนนี้ ฉันกลัวทุกอย่างที่เกี่ยวกับความรัก

“ไม่เป็นไร ไม่ต้องรีบตอบพี่หรอก พี่ไม่รีบ”

“มันรอเก่งนะ เพื่อขนมจะไม่รู้” พี่ขุนพูดขึ้น

“แล้วอีกอย่างที่มันเก่ง” พี่ทิวพูดเสริมขึ้นบ้าง “เอาเก่ง”

พรึบ!!!

ทันทีที่พี่ทิวพูดจบกุ้งก็ลอยข้ามหน้าฉันไปเลยค่ะ คงไม่ต้องเดานะคะว่าคนที่โยนไปเป็นใคร เขาโยนแรงมาก

“โอ๊ะ! ไอ้คีย์ ไอ้เหี้ย!” พี่ทิวยกมือขึ้นมาจับที่หัวตัวเอง พร้อมกับหยิบกุ้งออกจากหัว กุ้งเป็นตัวเลยค่ะไม่ได้มีแค่เปลือก

“พูดมากฉิบหาย”

“มึงก็ไปกวนตีนมัน มันกำลังจริงจัง”

“เออๆ ไม่ใช่เรื่องนั้นหรอกขนม พี่จะบอกว่าอีกอย่างที่มันเก่งก็คือมันปกป้องสิ่งที่มันรักเก่งมาก” รอบนี้พี่ทิวพูดด้วยน้ำเสียงที่จริงจัง

“อย่ารีบด่วนสรุปอะไรตอนนี้เลย ให้เวลาเป็นเครื่องพิสูจน์เอานะ” เมษาเอ่ยยิ้มๆ

“ขอบคุณทุกคนมากนะที่ดีกับขนมขนาดนี้” ฉันพูดออกไปตามจริง ตามที่ใจคิดเพราะทุกคนดีกับฉันมากจริงๆ

“ก็ขนมน่ารักนิ ใครจะกล้าทำร้ายได้ลงคอ”

“ก็พูดไป ฮ่าๆ”

“ถ้าวันไหนที่หนูพร้อมจะเริ่มต้นใหม่ หนูบอกพี่นะ” พี่คีย์หันมาพูดกับฉันด้วยสายตาที่อ่อนโยน

“ค่ะ”

ฉันยอมรับเลยค่ะ ว่าเขาเป็นผู้ชายที่หลายๆ คนตามหาแน่ๆ เขาอบอุ่น แต่เขาก็โหดในเวลาเดียวกันเพียงแต่มุมนั่นฉันยังไม่เคยได้เห็นมัน เขาปกป้องฉันไม่ว่าจะเป็นแค่เรื่องเล็กๆ เขาใส่ใจทุกอย่างที่เป็นฉัน เขาไม่เคยล่วงเกินฉัน ทุกครั้งที่อยู่ด้วยกันเขาไม่เคยแตะเนื้อต้องตัวฉันเลย นอกจากการลูบหัวอย่างเอ็นดูเท่านั้น

***