16

“พี่คีย์ชอบขนมตรงไหนเหรอ” ฉันหันไปจ้องหน้าเขา เขาเองก็หันมามองฉันแว๊บหนึ่ง ก่อนที่จะหันไปสนใจที่ถนนต่อ

“ทุกตรงที่เป็นหนู ก่อนหน้านี้พี่มีสเปคที่พี่ชอบนะ แต่พอเจอหนูพี่ก็ไม่มีสเปคอีกเลยแค่อยู่ด้วยแล้วสบายใจก็พอ”

“…”

“เปิดใจคุยกันหน่อยไหม อย่างน้อยมันก็ทำให้หนูสบายใจขึ้นนะ”

“เปิดใจอย่างเดียวนะ ไม่ถอดเสื้อนะ”

“ฮ่าๆ ทะลึ่ง” พี่คีย์แค่นหัวเราะออกมาเล็กน้อย

“ไปร้านนั่งชิวกันดีกว่า หนูมีร้านแนะนำ” ฉันบอกทางไปร้านนั่งชิว เป็นร้านที่พี่เลย์ชอบมา มันเป็นร้านที่ไม่ค่อยมีคนเยอะถ้าไม่รู้จักจริงๆ จะหาร้านนี้ไม่เจอเลยด้วยซ้ำ

เพียงไม่นานก็มาถึงใช้เวลาเกือบครึ่งชั่วโมงได้ รถไม่ค่อยติดอีกอย่างตอนนี้เพิ่งเป็นเวลาช่วงเย็นๆ ยังไม่ดึกมากเท่าไหร่

ฉันพาพี่คีย์เดินเข้ามาในร้าน เลือกโต๊ะนั่งมุมหนึ่งของร้าน ซึ่งเป็นมุมที่เงียบมีเสียงเพลงเบาๆ แสงไฟในร้านก็ออกสีส้มสลัวๆ

“เครื่องดื่มหน่อยไหม” ฉันพูด

“พี่ขอน้ำโค้กพอแล้ว เดี๋ยวขับรถ”

ฉันหันไปเรียกพนักงานเพื่อที่จะสั่งเครื่องดื่มกับของกินนิดหน่อย เพราะฉันหัวมาก ตอนแรกคิดว่าจะได้กินชาบู อดเลย

“อะไรที่ทำให้หนูไม่เปิดใจ” พี่คีย์พูดขึ้น ทำให้ฉันเงยหน้าจากมือถือขึ้นมองเขา

“ความกลัว กลัวว่าจะต้องผิดหวัง กลัวว่าจะต้องเสียใจ กลัวว่าจะต้องเจ็บ”

“แต่เราทุกคนล้วนแล้วจะต้องเจอมัน ไม่มีใครเลี่ยงได้สักคนแม้กระทั่งพี่”

“แต่หนูเลี่ยงได้ อะไรที่มันทำให้หนูเจ็บ หนูก็แค่ไม่เอาตัวเองเข้าไปอยู่ตรงนั่น”

“ก็เลยเลือกที่จะปิดใจ”

“คงงั้นมั้งค่ะ”

“ลองศึกษาดูใจกันไหม ถ้าใช่ค่อยไปต่อ ถ้าไม่ใช่พี่จะไม่มากวนเราเลย” น้ำเสียงของพี่คีย์เหมือนจะคาดหวัง

“พี่คีย์รู้อะไรไหม เวลาผู้หญิงเสียใจมากเขามักจะรักตัวเองมากที่สุด จนไม่สามารถรักใครได้อีก”

“…”

“หนูขออย่างเดียว ถ้าวันหนึ่งพี่คีย์ไม่ชอบหนูแล้วพี่คีย์บอกหนูตรงๆ นะ”

“คือ?”

“ตกลงค่ะ คุยกันดูก่อนก็ได้”

“ขอบคุณนะเด็กดื้อ” พี่คีย์เอื้อมมือมาจูบหัวฉันโยกไปมา

“อะแฮ่มๆ!!” เสียงดังขึ้นจากทางด้านหลังของฉัน ช่างเป็นเสียงที่คุ้นเคยจริงๆ

ฉันหันหลังกลับไปมองก็เจอพี่เลย์กับพ่อ ยืนอยู่ข้างหลังฉันพอดิบพอดี กับพี่เลย์ฉันไม่อะไรเพราะอย่างน้อยเขาก็เคยเจอพี่คีย์แล้ว แต่กับพ่อนี้สิ เขายืนมองพี่คีย์ตาไม่กะพริบเลย

“…สวัสดีค่ะ” ฉันยกมือไหว้บุคคลที่มาใหม่ พร้อมกับสายตาที่เลิ่กลั่กมาก “พี่คีย์ คนนี้พ่อขนมเอง”

“สวัสดีครับ” พี่คีย์ยืนขึ้นก่อนจะยกมือขึ้นไหว้พ่อฉัน ซึ่งพ่อก็รับไหว้เช่นกัน แต่ยังคงหน้าตึงอยู่

“แฟน?” น้ำเสียงเข้มของพ่อเอ่ยถาม

“คนคุย” ฉันเองก็ตอบตามความจริง ในเมื่อตัดสินใจไปแล้วก็แค่ยอมรับมัน

“วันนี้เลื่อนตำแหน่งแล้วเหรอมึง” น้ำเสียงเป็นกันเองของพี่เลย์หันไปพูดคุยกับพี่คีย์ ฉันทำให้ฉันสงสัยขึ้นมาเลยว่าเขาสนิทกันมากขนาดไหนกัน ทั้งที่เพิ่งเจอกันครั้งนี้ครั้งที่สอง

“ทำคะแนนมาดี” พี่คีย์ตอบกลับพี่เลย์ ก่อนจะหันไปพูดกับพ่อฉัน “ผมขอโทษนะครับที่ยังไม่ได้ไปส่งน้อง”

“โตแล้ว กลับดึกหน่อยคงไม่เป็นไร ขอแค่ต้องกลับบ้านก็พอแล้ว” ฉันรู้สึกว่าพ่อเริ่มผ่อนคลายลง ไม่ตึงเหมือนเมื่อกี้แล้ว

“นั่งด้วยกันนะครับ” พี่คีย์หันไปชวนเชิญพ่อกับพี่เลยให้มานั่งโต๊ะเดียวกัน

“อยากทำความรู้จักเหมือนกัน” พ่อพูดขึ้น ก่อนที่จะนั่งลงข้างพี่คีย์ พี่เลย์นั่งลงข้างฉัน

“อยากทำความรู้จักหรืออยากต่อยมัน” พี่เลย์หันไปพูดแซวพ่อ ยิ้มๆ

“มึงน่าต่อยสุดแล้วไอ้เลย์”

“โธ่…พ่อ นี้ลูกนะ”

“ก็ลูกไง กูบอกว่ามึงไม่ใช่ลูกกูตอนไหน” น้ำเสียงกวนๆ ของพ่อทำให้คนข้างพ่อผ่อนคลายลง

ฉันรอบยิ้มให้พี่คีย์บ่อยๆ ซึ่งเขาเองก็ยิ้มรับเหมือนกัน หลังจากนั้นพ่อก็นั่งทำความรู้จักกับพี่คีย์จริงๆ ถามเยอะมาก ถามจนฉันต้องบอกให้พอก่อน

“พ่อใจเย็น นี้เป็นพ่อหนูหรือเป็นเจ้าหน้าที่เนี่ย ถามส่ะ” ฉันเอ่ยแซวพ่อ

“ถามคีย์อะดีแล้ว เพราะถ้ามานั่งถามหนูพ่อคงไม่รู้เรื่องอะไร” จริงตามที่พ่อพูดเลยค่ะ เพราะฉันคงไม่บอกอะไรพ่อแน่นอน

“โห้…พ่ออ่ะ” ฉันยู่หน้าใส่พ่อเล็กน้อย ก่อนจะหยิบแก้วน้ำขึ้นดื่มแก้เขิน

“ว่าแต่เราอะ ขับรถไปกลับแบบนี้ไหวเหรอ” พ่อหันไปถามพี่คีย์

“สบายมากครับ”

“ย้ายมาอยู่ใกล้ๆ สิ ถ้าอยากดูแล”

“ผมเอาจริงนะครับ” พี่คีย์ตอบกลับด้วยน้ำเสียงจริงจัง

“ฮ่าๆ ถ้ากล้าก็เอาสิ” พ่อแค่นหัวเราะออกมาเล่นน้อย เพราะพ่อแค่พูดเล่นขำๆ แต่จากที่ฉันรู้จักพี่คีย์แล้ว เขาเอาจริงแน่ๆ พ่อเล่นไปเปิดทางให้เขาขนาดนั้น

ทั้งสี่คนก็นั่งคุยเล่นนั่งเล่นกันไปเรื่อยๆ จนเวลาล่วงเลยมานานถึงสองสามชั่วโมง ท้องฟ้าเริ่มเปลี่ยนสี เริ่มหมดเรื่องที่จะคุยกันแล้ว

“กลับเลยไหม” ฉันเอ่ยขึ้น

“ก็ดี แม่อยู่บ้านคนเดียว” พ่อเอ่ยขึ้นอีกคน ก่อนที่จะหันไปพูดกับพี่คีย์ “พ่อฝากเด็กดื้อด้วยนะ”

“อย่ารังแกน้องกูนะ” พี่เลย์พูดขึ้นอีกคน ก่อนจะหันมาพูดกับฉัน “อย่ากลับดึกนะ”

“เดี๋ยวๆ” ฉันพูดได้แค่นั้นก็ไม่ทันทั้งคู่แล้วค่ะ พ่อเดินออกไปแล้วพี่เลย์ก็เดิมตามพ่อไป มีเพียงพี่คีย์ที่นั่งยิ้มอยู่คนเดียวอย่างภูมิใจ “ยิ้มอะไรของพี่”

“ปะ เปล๊านะ”

“เหอะ!” ฉันทำหน้าบึ้งๆ ใส่เขา

“เดี๋ยวพี่ไปส่ง ไม่ต้องทำหน้าเหมือนแมวป่วยเลย”

“พี่คีย์!!!”

“ฮ่าๆ” พี่คีย์แค่นหัวเราะออกมาก่อนจะหันไปสนใจกับแก้วของตัวเองต่อ ผู้ชายคนนี้ปากร้ายที่สุดเลยจริงๆ

***

อย่าท้านะพ่อ พี่คีย์ย้ายจริงนะ