15

หลายวันผ่านไป…

ตอนนี้แผลที่คางของฉันมันหายดีแล้วค่ะ มีเพียงรอยแผลที่ต้องทายาบ้างเพื่อให้รอยแผลเป็นมันหายไป ตั้งแต่วันที่พี่คีย์ขอจีบฉัน ตั้งแต่วันนั่นมาเขาก็ตามติดฉันมาตลอด ตามไม่ห่างเลยจริงๆ ฉันก็ไม่รู้ว่าเขาแบ่งเวลามาหาฉันยังไง อย่างเช่นวันนี้…

“มึงกลับยังไง” แดนเอ่ยถามฉัน ขณะที่เรากำลังเดินลงจากตึกเรียน เพิ่งเรียนเสร็จ

“เดี๋ยวกลับเอง” ฉันตอบกลับไป ซึ่งแน่นอนว่ามีคนมารอรับฉันอยู่แล้ว

“ใคร?” แก้มหันมาเอ่ยถามฉันอีกคน จ้องหน้าฉันเพื่อจะเอาคำตอบที่มันชัดเจนกว่านี้

“ตอบด้วย” ฝันเอ่ยขึ้นอีกคน

“กดดันกูทำไม”

“อย่ามานอกเรื่องไอ้ขนม”

“เออๆ พี่ที่รู้จัก” ฉันตอบพวกมันไปแบบปัดๆ

“ขอละเอียดกว่านี้”

“พี่คีย์ หล่อ จบพอแค่นี้” ฉันตอบเสร็จ ก็เดินหนีพวกมันทันที เดินมาที่รถของพี่คีย์ที่จอดรอรับฉันอยู่หน้าตึกคณะ

ก่อนขึ้นรถก็ไม่ลืมที่จะหันมาบอกลาพวกมัน

“กลับบ้านดีนะคะสาวๆ หนุ่มๆ” ฉันหันมายิ้มให้พวกมัน พร้อมกับกะพริบตาส่งให้หนึ่งที

พอขึ้นมาบนรถได้ ฉันก็หันมาสนใจที่คนข้างๆ ต่อ วันนี้เขาดูแปลกๆ แปลกที่ฉันว่าคือเขานิ่งและก็เงียบมา จนฉันแค่ไม่กล้าคุยอะไรกับเขาเลย

ครืด… ครืด…

ออกจากมหาลัยได้ไม่นานเสียงโทรศัพท์ของพี่คีย์ก็ดังขึ้น แต่เจ้าของโทรศัพท์เขาไม่สนใจโทรศัพท์เลย เอาแต่ตั้งหน้าตั้งตาขับรถอย่างเดียว จากที่โทรมาหนึ่งสาย ก็เป็น สอง สาม สี่ สายจนสายมันตัดไปเอง

“ไม่รับสายหน่อยเหรอ?” ในที่สุดฉันก็หันไปถามเขาจนได้

“ไม่สำคัญ” เขาตอบกลับมาเพียงสั้นๆ

“…”

“เป็นยังไงบ้างวันนี้ เหนื่อยไหม” ปากถาม แต่ตาก็มองถนน น้ำเสียงที่เอ่ยออกมามันอ่อนโยน

“มาก….” ฉันลากเสียงยาว “ว่าแต่พี่คีย์เถอะ เหนื่อยไหมขับรถไกลๆ แบบนี้”

“ถ้าคนที่พี่ต้องมารับมันคือขนม พี่ไม่เหนื่อยนะ”

“แล้วถ้าเป็นคนอื่นล่ะ”

“ก็ไม่เหนื่อย เพราะพี่ไม่มารับเลยไม่ต้องเหนื่อย”

“ฮ่าๆ ขนมล่ะเชื่อพี่เลยจริงๆ” ฉันแค่นหัวเราะออกมาเล็กน้อย

“วันนี้อยากกินอะไร”

“…อยากกินชาบู” อยากจริงๆ

“โอเคครับ พี่พาไป” หลังจากที่ได้เมนูที่อยากกินแล้ว พี่คีย์ก็ขับรถตรงไปหาร้านทันทีค่ะ

เพียงไม่นานรถก็มาจอดอยู่ลานจอดรถชั้นบี ห้างแห่งหนึ่งในกรุงเทพ วันนี้รถไม่เยอะเท่าไหร่เลยทำให้ใช้เวลาไม่นานในการที่จะมาห้างนี้

“คืนนี้ไม่กลับร้านเหรอคะ” ฉันเอ่ยถามเขา พร้อมกับปลดสายคาดเบลล์ออกจากตัว

“ไม่ครับ พี่เหนื่อย อยากพัก” สีหน้าของเขาดูเหนื่อยๆ เหมือนคนเจอเรื่องอะไรกวนใจมา

“อ๋อ”

บทสนทนาของเราจบลงแค่นั้นค่ะ ไม่มีใครพูดอะไรออกมา นอกจากการเดินตามกันเพียงเงียบๆ เท่านั้น

หลังจากนั้นก็พากันเดินเข้ามาในห้าง เดินขึ้นไปที่ชั้นสอง ร้านชาบูที่ฉันชอบมากินประจำจะอยู่ชั้นสอง แล้วร้านนี้ฉันก็เคยพาพี่คีย์มากินแล้วครั้งหนึ่ง ก็วันที่เขามาส่งฉันกลับบ้านเมื่อหลายวันที่ผ่านมานั่นแหละ

“วันนี้ที่ร้านดูคนเยอะเนาะ” ฉันหันไปพูดกับเขา เพราะวันนี้ร้านคนเยอะกว่าปกติ

“มีโปรโมชั่นหรือเปล่า”

“ไม่นะ ในเพจของร้านไม่เห็นมีแจ้งเตือนอะไรเลย” ที่ร้านชาบูจะมีเพจของร้าน เอาไว้สั่งจองหรือเช็กโปรโมชั่นของทางร้าน

“เปลี่ยนร้านไหม” เขาหันมาถามฉัน พร้อมกับกำลังจะพาฉันเดินออกจากร้าน

“คีย์!” เสียงเรียกจากผู้หญิง ทำให้ฉันหันกลับไปมองที่ต้นเสียง เป็นผู้หญิงผมสั้นอวบๆ น่ารักๆ

“พี่คีย์” ฉันถือวิสาสะหันไปเขย่าแขนเขาเบาๆ เพราะพี่คีย์ไม่ยอมหันกลับมามองทางนี่เลย

“แฟนเหรอ” ผู้หญิงคนนั้นเอ่ยถามด้วยน้ำเสียงนิ่งๆ ก่อนที่จะมองมาที่ฉันด้วยสายตาไม่เป็นมิตรเอาสะเลย วินาทีนั่นทำให้ฉันรู้ได้เลยว่าเธอคนนี้ไม่ควรเข้าไปยุ่ง “ไม่อยากคุยกับหวายขนาดนั้นเลย”

หวาย ชื่อนี้เหมือนคุ้นๆ ว่าฉันจะเคยได้ยินตอนที่เขายืนคุยโทรศัพท์อยู่หน้าบ้านพักพี่เลย์ แต่ก็ไม่ได้ยินอะไรไปมากกว่านี้ ไม่รู้อะไรไปมากกว่านี้ ฉันเลือกที่จะออกไปรอเขาข้างนอกดีกว่า

ฉันที่กำลังเดินเลี่ยงออกมา แต่ว่าโดนพี่คีย์คว้าข้อมือเอาไว้สะก่อนทำให้ฉันต้องหยุดเดิน ส่วนพี่คีย์เองก็หันกลับไปมองที่ผู้หญิงคนนั้น

“มีอะไร” น้ำเสียงเข้มเอ่ยขึ้น

“แค่อยากคุยด้วย”

“ไม่อยากคุย” พี่คีย์พูดจบก่อนพาฉันเดินออกจากตรงนั้นทันที

เดินออกมาจากห้อง ขึ้นรถมาได้พี่คีย์ก็ขับรถออกจากห้องทันที ในรถมีแต่ความเงียบ มีเพียงเสียงของเครื่องแอร์รถที่กำลังทำงานอย่างหนัก

“เอ่อ…” ฉันก็ไม่รู้เหมือนกันว่าต้องเริ่มคุยกับเขาจากตรงไหน

“จำแฟนที่พี่เคยพูดให้ฟังได้ไหม” พี่คีย์เป็นคนพูดเปิดประเด็น

“จำได้ค่ะ” แน่นอนว่าฉันจำได้ และเขาเองที่เป็นคนโดนกระทำก็ต้องจำได้เป็นอย่างดี

“คนนั่นแหละแฟนเก่าพี่”

“อ๋อ” ฉันถึงบางอ้อเลยค่ะ ตอนแรกก็คิดว่าเพื่อนหรืออะไรสักอย่าง ไม่ทันได้คิดถึงเรื่องนั่นด้วยซ้ำ

“มีอะไรอยากถามพี่ไหม”

“ไม่มีค่ะ” ฉันไม่มีอะไรจะถามเขาจริงๆ เพราะทุกเรื่องเขาก็บอกฉันมาหมดแล้ว

“แต่พี่มีอะไรอยากบอก พี่ไม่รู้สึกอะไรกับเขาแล้ว”

“เขาดูยังรักพี่นะ”

“แต่พี่ชอบหนู”

“…”

“ชอบจริงจัง ไม่ใช่ความรักแบบเด็กๆ พี่โตแล้วไม่มานั่งเล่นกับเราหรอกนะ”

“แต่รักระยะทางไกล มันจะไปรอดได้แค่ไหนกันพี่คีย์”

“ไม่ใช่ปัญหาสำหรับพี่ หรือว่าเรามีปัญหา”

“…”

“ไม่ว่าพี่จะอยู่บ้านเดียวกับเรา หรือพี่อยู่คนล่ะบ้านกับเรา หรือว่าพี่จะอยู่ต่างประเทศพี่ยังคงยืนยันคำเดิมว่าพี่ไม่มีปัญหา ถ้าบอกว่ารักก็คือรัก ระยะทางไม่สำคัญ ที่สำคัญมันคือหนู” น้ำเสียงที่จริงจังของพี่คีย์ ทำให้ฉันเข้าใจเลยว่าเขาไม่ได้พูดเล่น เขาเอาจริง

***

พ่อไมโคเวฟของไรท์