ไปกินไอติม

          “พี่เอ็ม บ้านเราไม่ได้ไปทางนี้นี่นา นี่พี่เอ็มจะพาผึ้งไปไหน” ไม่ทันไรฉันก็เริ่มโวยวายพี่ชายข้างบ้าน เมื่อวานก็เพิ่งได้ฉันไป อย่าบอกนะว่าเกิดติดใจแล้ววันนี้ก็อยากจะเอาฉันอีก 

           “พี่เอ็ม นี่จะขับไปไหน” น้ำเสียงใสๆของฉันเริ่มเหวี่ยงเมื่อคนขับไม่ยอมตอบคำถาม 

           “พี่ขับไปทางลัด อีกอย่าง... ขับเลาะไปตามซอยเล็กๆ มันปลอดภัยกว่าถนนใหญ่ด้วย” น้ำเสียงเรียบนิ่งค่อยๆ อธิบายออกมา เมื่อฉันมองกระจกข้าง ก็เห็นว่าเขาแอบยิ้ม

           “แน่ใจนะ ว่ามันเป็นทางลัด”

           ในซอยนี้มันมีโรงแรมม่านรูดเต็มไปหมด จนฉันเริ่มหวั่นใจ 

           “แน่ใจสิ นั่งรถเมล์มันอ้อมโลกจะตาย ซ้อนมอ’ไซค์กลับกับพี่เดี๋ยวเดียวก็ถึง”

           พี่เอ็มขับลัดเลาะไปตามซอยแคบๆ ที่ฉันไม่คุ้นเคย พอออกมายังถนนใหญ่ฉันก็ต้องตกใจเพราะว่ามันลัดระยะทางมาเยอะมาก

           “นี่มาโผล่ตรงนี้เลยเหรอเนี่ย” ถนนเส้นนี้ต้องนั่งรถเมล์ตั้งนานกว่าจะถึง นี่พี่เอ็มขับมอเตอร์ไซค์มาแป๊บเดียวก็ถึงแล้ว

           “ก็ใช่น่ะสิ! เห็นมั้ยพี่บอกแล้ว ต่อไปผึ้งให้พี่มารับทุกวันเลยก็ได้นะ จะได้ไม่ต้องเหนื่อยนั่งรถเมล์กลับ ยิ่งเวลาเลิกเรียนแบบนี้รถติดจะตาย” 

           แต่เดี๋ยวก่อน! ถ้าฉันกลับบ้านเร็วกว่าปกติแบบนี้ ถึงบ้านก่อนที่ร้านก๋วยเตี๋ยวเป็ดจะปิดเสียด้วยซ้ำ 

           เสียงดุๆ ของป๊าที่ลอยล่องเข้ามาในหูว่า ‘ผึ้งทำไมวันนี้กลับเร็ว’ มันทำให้ฉันกระตุกเสื้อพี่เอ็มทันที 

           “พี่เอ็ม เอ่อ… แวะ… แวะกินไอติมก่อน” ฉันรีบพูดเมื่อตาเหลือบไปเห็นไอศกรีมร้านดังที่ตั้งอยู่ตรงชั้นหนึ่งของห้างแถวบ้าน 

           “ผึ้งอยากกินไอติมเหรอ” เขาชะลอความเร็ว ก่อนจะเลี้ยวรถเข้าไปจอดในห้าง 

           พอรถจอดสนิทฉันก็ค่อยๆ กระโดดลงมา ฉันเป็นผู้หญิงร่างผอมบาง แต่มีส่วนเว้าโค้งสวยเกินวัย แถมนมยังใหญ่เกินตัว ส่วนสูงประมาณร้อยหกสิบกว่าๆ ส่วนพี่เอ็มน่าจะสูงร้อยแปดสิบอัพ พี่เอ็มหุ่นดีมาก ฉันแอบมองเขาออกกำลังกายที่สวนหย่อมหลังบ้านเป็นประจำ ทั้งมัดกล้ามแน่นๆ กับเส้นเลือดที่ปูดโปนไปตามเรียวแขนและหลังมือนั้นช่างดึงดูดใจ แถมแท่งเอ็นของเขา เวลาแข็งขยายจนสุดนั้นใหญ่โตมากมายจริงๆ มันแผลงฤทธิ์ร้ายจนฉันแทบจะหยุดหายใจมาแล้ว 

 

           “ผึ้งอยากเดตกับพี่เหรอ” เมื่อคนตัวสูงถอดหมวกกันน็อคออกก็เอี้ยวหน้าหล่อๆมาถามฉันทันที แววตาเปล่งประกายท้าทายพร้อมรอยยิ้มเจ้าเล่ห์ 

           “เปล่า ผึ้งไม่อยากรีบกลับบ้านเพราะกลัวป๊าจะสงสัยเอาต่างหาก” ฉันรีบตอบ ไม่อยากให้เขาสำคัญตัวเองผิด 

           ฉันไม่เคยคิดจะเป็นแฟนกับพี่เอ็มเลย เมื่อวานก็แค่ยอมให้เขาฟันเพื่อแลกกับการที่เขาจะไม่ไปฟ้องป๊าเรื่องที่ฉันหนีเรียนไปร้องเกะ แต่ทำไมเวลาสบตากับสูดกลิ่นกายเขาแล้วต้องใจเต้นแรงแบบนี้ด้วย แถมยังร้อนรุ่มไปหมด 

           “รีบไปกันเถอะพี่เอ็ม ผึ้งอยากกินอะไรเย็นๆ” ฉันเดินนำคนตัวโตเข้าไปในร้านไอติม รีบไปนั่งตรงโต๊ะโซฟาที่อยู่ในมุมห่างไกลผู้คน เพราะกลัวจะมีคนรู้จักผ่านมาเห็นเข้า พวกลูกค้าประจำในร้านก๋วยเตี๋ยวเป็ดที่สนิทกับป๊าและรู้จักฉันมีตั้งเยอะตั้งแยะ

           “ผึ้งอยากกินอะไรก็สั่งตามสบายเลยนะ เดี๋ยวพี่เลี้ยงเอง”    เสียงห้าวๆ ดังขึ้นในขณะที่เจ้าของเสียงรีบเบียดตัวมานั่งแนบชิดข้างๆฉัน

           “โอ๊ย! อย่ามาทำตัวเป็นป๋าหน่อยเลย หน้าไม่ให้” ฉันแซวเขาเสียงแหลมพร้อมกับผลักตัวเขาออกไปไกลๆ แต่ยิ่งผลักเขาก็ยิ่งดันตัวเข้ามาเบียด จนไม่เหลือที่ว่างระหว่างเรา

           “อย่าผลักสิ พี่อยากนั่งติดกับผึ้ง อยากกอดด้วย”

           “หยุด! พี่เอ็ม อย่ามาทำอะไรรุ่มร่ามในร้านไอติม” ฉันรีบห้ามปรามพร้อมดีดดิ้น เมื่อเรียวแขนที่เต็มไปด้วยมัดกล้ามยื่นมาโอบกอดฉันเอาไว้แน่น

           ในที่สุดพี่เอ็มก็ยอมคลายอ้อมกอดเมื่อพนักงานสาวเดินมารับออเดอร์

           “ผึ้งเอานัตตี้ คริสปี้ ทาวเวอร์ แล้วพี่เอ็มล่ะ” 

           “พี่ไม่สั่ง เดี๋ยวพี่ค่อยกินจากปากผึ้ง” เมื่อพี่ชายข้างบ้านตัวแสบยื่นหน้าหล่อๆ มากระซิบข้างหูด้วยน้ำเสียงแหบหื่น ฉันก็ขนลุกไปหมด 

           “เอาแค่นี้ล่ะค่ะ” ฉันรีบบอก อยากให้พนักงานสาวคนนั้นรีบๆเดินไปยังโต๊ะอื่น เพราะเริ่มอาย

           “จริงๆแล้วพี่ก็มีไอติมแท่งใหญ่อยากให้ผึ้งลองชิม รับรองว่าพอได้ชิมแล้วจะติดใจ” เสียงแหบหื่นยังคงดังขึ้นอย่างต่อเนื่อง

     “พี่เอ็ม!” ฉันรู้แหละว่าเขาหมายถึงอะไร