ตอนที่ 151 ไม่นะ

เมื่อสิ้นอาม่าแล้วอาหยางก็กลับมาที่บ้านพร้อมกับเฉินอี้ ปล่อยให้ทางโรงพยาบาลทำการชันสูตรพลิกศพตามหน้าที่ กลับมาเพื่อบอกข่าวร้ายกับทุกคนในบ้าน เรียกประชุมทุกคนแต่ทว่ากลับไม่เจอเพียงแค่สองคนนั่นคือฮอนและอาเล่ย อาหยางโกรธจนตัวสั่นตัดสินใจเดินตรงไปยังบ้านของอาจูโดยมีเฉินอี้เดินตามหลังในระยะประชิดอย่างอารมณ์ดี เพราะทุกอย่างเป็นไปตามแผนการที่วางไว้นั่นเอง

“เฮียครับ ผมว่า...”

“เงียบ! ฉันจะเข้าไปดูให้เห็นกับตาว่าไอ้คนแพศยามันนอนกกกับชู้จริงไหม”

กล่าวอย่างใส่อารมณ์ก่อนเปิดประตูเข้าไปในบ้าน กวาดสายตามองไปรอบบ้านแต่ไม่พบใคร จึงเงยขึ้นไปยังชั้นสองมุ่งเป้าไปยังห้องนอน สาวเท้าเดินขึ้นบันไดด้วยอารมณ์ที่คุกรุ่นจนสามารถฆ่าคนตายได้ในตอนนี้

ร่างหนายืนกำหมัดอันสั่นเทา พยายามข่มอารมณ์เอาไว้ให้ได้มากที่สุด ก่อนจะยกมือขึ้นไปจับลูกบิดแล้วหมุนมัน ผลักบานประตูเข้าไปจนเห็นภาพที่ไม่อยากจะเห็น ภาพที่ฮอนและคนงานหนุ่มนอนกอดกันบนเตียงเปลือยกายท่อนบนภายใต้ผ้าห่มผืนใหญ่

“มันจะหยามกันเกินไปแล้วนะ! ลุกขึ้นมาเดี๋ยวนี้!”

เมื่อได้ยินเสียงทั้งสองก็สะดุ้งตื่นขึ้นมา เมื่อรู้ว่าใครกำลังยืนจ้องมองก็รีบดีดตัวลุกขึ้นนั่ง ดึงผ้าห่มมาคลุมร่างเอาไว้ เบื้องหลังมีเฉินอี้ยืนยิ้มมุมปากอย่างสะใจ

“คุณหยาง! คือ...” ฮอนเปรยออกมาเบา ๆ

“คุณหยางครับ ผมผิดไปแล้วยกโทษให้ผมด้วยครับ ผมจะไม่ทำอีกแล้ว”

“มึงเป็นชู้กับเมียกู มึงคิดเหรอว่าจะรอด” คนพูดเดินเข้าไปกระชากตัวอาเล่ยลงจากเตียง จากนั้นซัดหมัดเข้าที่ใบหน้าหลายครั้งติดจนน่วม ตามด้วยกระทืบซ้ำ แต่ทว่าฮอนรีบไปห้ามเอาไว้

“อย่านะครับคุณหยาง อย่าทำอาเล่ยเลย ผมผิดเอง เป็นผมที่ชวนอาเล่ยมามีอะไรกันที่นี่”

ได้ยินอย่างนั้นก็หันมามองร่างเล็กตาขวาง ใบหน้าฉายความผิดหวังออกมาให้เห็น น้ำตาเอ่อคลอดวงตาคู่คมก่อนจะไหลลงมาอย่างช้า ๆ มือใหญ่ยกขึ้นฟาดไปที่แก้มอย่างสุดกำลัง

เพี๊ยะ!

“พูดอะไรออกมารู้ตัวไหม นายจะทำให้ฉันเจ็บไปถึงไหนกัน นายมันแพศยาเลี้ยงไม่เชื่อง รักมันมากใช่ไหม ปกป้องมันนักใช่ไหม ฉันจะให้นายได้เห็นมันตายต่อหน้าต่อตา” กล่าวแล้วก็เรียกคนงานที่อยู่ภายนอกให้เข้ามาจับตัวอาเล่ยไปขังไว้เพื่อรอการลงทัณฑ์

“อย่าทำอะไรอาเล่ยเลยครับ ผมยอมรับผิดทุกอย่าง หากจะทำอะไรผมก็ยอมทั้งนั้น ปล่อยอาเล่ยไปเถอะนะครับ”

“ได้! แต่หลังจากงานศพอาม่าเสร็จก่อนนะ ฉันจะปล่อยมันอย่างไร้วิญญาณ”

“งานศพอาม่างั้นเหรอ อาม่า ไม่นะ”

“เสแสร้งแกล้งทำไปทำไม ในเมื่อนายไม่ได้จริงใจกับใครในบ้านหลังนี้อยู่แล้ว อาม่าตายทั้งคนแต่ยังมานอนกกกับผู้ชาย ชอบบ้านหลังนี้นักใช่ไหม ฉันจะขังนายไว้ที่นี่ตลอดชีวิตเลยคอยดู”

“ไม่นะครับคุณหยาง ไม่นะ”

ร่างหนาไม่ยอมฟังคำขอร้อง เดินออกไปอย่างไร้เยื่อใย เฉินอี้แสยะยิ้มเยาะเย้ยก่อนเดินตามหลังไปอีกคน ทิ้งให้ฮอนต้องนั่งเศร้าอยู่ภายในห้องเพียงลำพัง