ตอนที่ 157 ฮังเล

“อั๊วก็ไม่ ถือซะว่าหมดเวรหมดกรรมกันเท่านี้ ถึงอั๊วจะโกรธลื้อมากแค่ไหน แต่อั๊วก็อยากให้ลื้อกลับเนื้อกลับตัวเป็นคนใหม่ อย่าได้หมกมุ่นอยู่กับความอิจฉาริษยาอีกเลยนะอาเฉิน” อาม่ากล่าวทิ้งท้ายไม่อยากให้มีการติดค้างกันอีก อยากให้มันจบเพียงเท่านี้ เพราะลึก ๆ ในใจยังคงรักและเอ็นดูคนที่เคยเลี้ยงดูมาตั้งแต่เด็ก

เมื่อทุกคนพร้อมใจกันไม่เอาความกับสิ่งที่เคยทำไว้เฉินอี้ก็น้ำตาไหลพราก เพียงเรื่องเล็ก ๆ ที่เกิดขึ้นทำให้รู้สึกซาบซึ้งและสำนึกผิดได้อย่างน่าเหลือเชื่อ ในตอนนี้คงทำได้เพียงยอมรับชะตากรรมที่กำลังจะต้องเผชิญอย่างหลีกเลี่ยงไม่ได้แล้ว

“อาม่าครับ ฮือ...ผมขอโทษ ขอโทษจริง ๆ ผมมันเลวที่ทำร้ายคนที่เลี้ยงดูมาตั้งแต่เด็กได้อย่างเลือดเย็น”

“จากนี้ไปลื้อต้องคิดไตร่ตรองให้ดีก่อนจะทำอะไร อย่าให้อารมณ์อยู่เหนือสติ ต่อไปนี้หากทำผิดลื้อจะไม่มีโอกาสได้แก้ตัวอีกแล้วนะ รักษาตัวด้วย”

ได้ยินคำกล่าวนั้นทำให้เฉินอี้น้ำตาร่วงหนักยิ่งขึ้น ไม่สามารถครองสติได้จนกระทั่งรถพยาบาลมาถึงและถูกนำตัวส่งโรงพยาบาล และหลังจากรักษาตัวจนหายดีแล้วจะต้องถูกดำเนินคดีในข้อหาฆาตกรรมหลินเหมย รับผลกรรมที่ก่อเอาไว้อย่างสมสมที่สุด

หลังจากจบเรื่องเฉินอี้แล้วภายในบ้านก็กลับเข้าสู่ภาวะปกติ บัดนี้ทุกคนมารวมตัวกันที่ห้องรับแขก ท่ามกลางความเงียบงันมีเพียงสายตาของอาหยางที่จ้องมองลูกกับเมียอย่างรู้สึกผิด เจ้าตัวรู้ตัวว่าตอนนี้ฮอนยังคงโกรธที่ตนไม่เชื่อใจเรื่องคดีหลินเหมย จึงยังไม่กล้าพูดอะไรมากเพราะกลัวว่าจะยิ่งทำให้เรื่องมันใหญ่โตขึ้น จึงทำได้เพียงรับฟังสิ่งที่อยู่ในใจของฮอนเพียงเท่านั้น แม้อยากเข้าไปกอดลูกชายเต็มทนแล้วก็ตาม

“อั๊วขอบใจลื้อมากนะอาฮอนที่มาช่วยได้ทันเวลา ไม่งั้นป่านนี้อั๊วคงตายไปแล้วจริง ๆ ขอบใจลื้อด้วยนะอาหมิงเย่ว” อาม่าเป็นฝ่ายเปิดบทสนทนาก่อนใคร ข้างกายนั้นก็มีหลานชายคนโปรดคอยดูแลอย่างใกล้ชิด

ตอนเกิดเรื่องฮอนได้แจ้งให้หมิงเย่วเข้ามาแฝงตัวในบ้านเพื่อช่วยอีกแรงเพราะตนถูกขังไว้ในห้อง เมื่อตอนที่เฉินอี้นำยาพิษใส่ในถ้วยยาของอาม่า หมิงเย่วได้รอจังหวะเข้าไปสับเปลี่ยน จากนั้นก็เป็นส่วนของอาม่าที่จะต้องเล่นละครตบตา ในส่วนของหมอที่แจ้งว่าอาม่าเสียชีวิตที่จริงแล้วก็คือหนึ่งในลูกศิษย์ที่เคยมาฝึกวิชากับหมิงเย่วนั่นเอง

“อาม่าก็เป็นเหมือนแม่ผมคนหนึ่งเช่นกันครับ เห็นผู้มีพระคุณเดือดร้อนผมย่อมช่วยเหลืออยู่แล้ว เห็นอาม่าปลอดภัยและเริ่มแข็งแรงผมเองก็มีความสุขครับ” ฮอนกล่าวด้วยสีหน้ายิ้มแย้มขณะสนทนากับอาม่า ไม่แม้จะชำเลืองมองคนที่นั่งข้าง ๆ อาม่าเลยสักนิด ทำเหมือนกับอีกฝ่ายเป็นธาตุอากาศเสียอย่างนั้น

“ลื้อก็เหมือนลูกอั๊วคนหนึ่งนะอาฮอน ตอนนี้ไม่มีอาเฉินแล้วอั๊วก็ไม่มีคนดูแล อีกอย่างอั๊วก็อยากให้อาฮังเลมาอยู่ที่นี่ด้วยกัน อั๊วไม่รู้ว่าจะมีชีวิตอยู่ได้อีกนานแค่ไหนเลยอยากอยู่กับหลานในช่วงสุดท้ายของชีวิต ลื้อพอจะทำให้อั๊วได้ไหม” แน่นอนว่าอาม่าไม่ได้พูดเพื่อความสุขของตนเพียงผู้เดียว รู้ดีว่าหลานชายที่นั่งอยู่ข้าง ๆ คงอยากให้เป็นอย่างนั้นด้วย

ฮอนยังคงนั่งนิ่งตวัดสายตาไปมองอาหยางเพื่อสังเกตปฏิกิริยา พบกับรอยยิ้มแห่งความหวัง สายตาคู่คมฉายแววแห่งความสำนึกผิด แต่คนอย่างเขาจะไม่มีวันยอมใจอ่อนให้กับผู้ชายที่ไม่มีความหนักแน่นคนนี้อีกแล้ว

“ผมจะให้ฮังเลอยู่ที่นี่สักระยะครับ จากนั้นจะพากลับไปเมืองไทย ผมตั้งใจว่าจะพาลูกกลับไปใช้ชีวิตที่นั่น”

ได้ยินอย่างนั้นอาม่าก็หันไปมองหน้าหลานชายก็เห็นเพียงแต่ความเศร้า แต่คงมิอาจรั้งฮอนเอาไว้ได้เพราะรู้ดีว่าเด็กคนนั้นต้องเจอกับอะไรบ้าง การอยู่ที่นี่มันไม่ต่างจากอยู่ท่ามกลางความวุ่นวายและความรุนแรง ที่อาจส่งผลต่อนิสัยใจคอของเด็กคนหนึ่ง

“ทำไมล่ะฮอน ฉันขอโอกาสอีกสักครั้งจะได้ไหม ฉันอยากไถ่โทษให้นายกับลูก ฉันอยากจะดูแลนายกับลูกให้ดีที่สุด ฉัน...”

“ไม่ต้องพูดอะไรแล้วครับ ผมตัดสินใจแล้ว อย่างน้อยช่วงเวลาสั้น ๆ นี้คุณก็จะได้อยู่กับลูก ผมจะไม่กีดกันคุณกับฮังเล” กล่าวแล้วก็เอ่ยกับลูกชาย “ฮังเลครับ คนที่อยู่ตรงหน้านี้ก็คือพ่อแท้ ๆ ของลูกนะ ลูกมีพ่อเหมือนคนอื่นแล้วนะ”

“จริงเหรอครับคุณแม่ ฮังเลจะมีพ่อแล้วเหรอ”

“จริงสิครับ เข้าไปหาคุณพ่อของลูกสิ”

เด็กชายจ้องหน้าชายแปลกหน้าที่เพิ่งเคยเจอด้วยแววตาแห่งความตื่นเต้น แต่เมื่อเห็นรอยยิ้มที่ใจดีของผู้เป็นพ่อก็เริ่มรู้สึกอุ่นใจ ลงจากตักผู้เป็นแม่แล้วเดินเข้าไปหาอย่างช้า ๆ จนยืนอยู่ตรงหน้าแล้ว อาหยางยิ้มทั้งน้ำตาเมื่อจะได้สวมกอดลูกชายครั้งแรกในชีวิต รั้งร่างน้อย ๆ เข้ามาไว้ในอ้อมกอดอย่างแนบแน่น รู้สึกมีความสุขเหลือเกิน

ผละตัวออกมาแล้วก็จ้องหน้าให้ชัด ๆ อีกครั้งแล้วเอ่ยว่า...

“ฮังเลใช่ไหมครับ”

“ครับคุณพ่อ”

“พ่อดีใจที่สุดเลยรู้ไหมที่ได้ยินหนูเรียกคุณพ่อ พ่อรักหนูนะครับ”

กล่าวแล้วก็ดึงร่างน้อย ๆ เข้ามาสวมกอดอีกครั้ง ทุกคนที่เห็นต่างก็ซาบซึ้งดีใจเมื่อสองพ่อลูกได้เจอกันเสียที ไม่เว้นแม้กระทั่งฮอนที่มองภาพนั้นทั้งน้ำตา ทว่าเจ้าพยายามเก็บความรู้สึกตื้นตันใจเอาไว้ ไม่อยากให้ทุกอย่างมันง่ายเกินไป ไม่อยากให้อาหยางสมหวังกับสิ่งที่เคยเพิกเฉยได้ง่าย ๆ เขาควรจะได้รับบทเรียนเสียบ้าง