ตอนที่ 40 ออกแรงบ้าง

“แล้วคุณเคยไปทำอะไรใครไว้หรือเปล่าล่ะครับ”

“ก็ไม่นะ ผมไม่เคยทำร้ายหรือมีเรื่องกับใครมาก่อน” เขาตอบออกมาหน้าระรื่น ผมเกลียดสีหน้าที่เขาแสดงออกมา ราวกับต้องการเย้ยหยันผมซะอย่างนั้น ไอ้คนสารเลว!

“โกหก!” ความเกรี้ยวกราดในใจผมมันระเบิดออกมาโดยไม่รู้ตัว พอรู้ตัวอีกทีเขาก็ขมวดคิ้วเป็นปม มองหน้าผมอย่างจับผิดไปเสียแล้ว “เอ่อ...ขอโทษครับ”

“มึงใช่ไหม?” เขาจ้องมองมาที่ผมด้วยแววตาที่แข็งกร้าว ราวกับมั่นใจว่าผมคือวินที่เขาเคยรู้จัก

“อะไรกันครับ จู่ ๆ ก็พูดคำหยาบใส่ผมซะอย่างนั้น เสียภาพลักษณ์ท่านประธานบริษัทหมดเลย” ผมแสยะยิ้มให้ ไม่ยอมรับและไม่ปฏิเสธวลีที่เขาเอ่ยมาก่อนหน้านี้

ปึง!

เขายกมือขวาทุบลงบนโต๊ะเสียงดัง ก่อนจะลุกขึ้นเดินเข้ามาหาผม แต่มีหรือที่ผมจะกลัว กลับนั่งอยู่ที่เดิมไม่หนีไปไหน ไม่แสดงท่าทีตื่นกลัวเลยแม้แต่น้อย

“มึงต้องการอะไรกันแน่ กูรู้ว่าเป็นมึงตั้งแต่แรกแล้ว ไอ้วิน!” เขาจับคอเสื้อผมดึงตัวขึ้นมาจากเก้าอี้ แล้วกึ่งลากกึ่งดึงตัวไปจนหลังผมชิดกับผนังห้อง ก่อนจะใช้ลำตัวทับทาบประกบตัวดันผมเอาไว้อย่างนั้น

“ผมเพิ่งรู้ว่าผู้บริหารที่นี่นอกจากจะเป็นคนหัวร้อนแล้ว ยังมีอาการโรคประสาทร่วมด้วยอีก แถมสายตาก็พร่ามัว ชอบคิดว่าผมเป็นคนอื่นอยู่เรื่อยเลย หึ ๆ” ผมจ้องตาเขา แค่นยิ้มออกมาอย่างไม่สะทกสะท้าน

“มึงไม่ต้องมาทำเป็นพูดประชดกูหรอก กูไม่รู้ว่ามึงไปชุบตัวมาได้ยังไง แต่กูรู้ว่ามึงคือไอ้วินคนที่กูเคยยัดเยียดความเป็นผัวให้ ไปชุบตัวมาใหม่แต่คิดเหรอว่ากูจะจำกลิ่นตัวมึงไม่ได้” ผมทำเป็นยิ้มสู้เข้าไว้ แต่ใจกลับเต้นระส่ำ เมื่อพี่ธีกดจมูกลงมาดอมดมที่ซอกคอผมอย่างหื่นกระหาย แต่ผมยังคงยืนนิ่งให้เขาทำอยู่อย่างนั้นจนพอใจไม่ได้ขัดขืนอะไร

“พอใจหรือยังครับคุณธีภพ ผมจะไม่ถือสาคุณหรอก เพราะเข้าใจว่าคุณคงจะทำอะไรคนที่ชื่อวินไว้เยอะ จนกลายเป็นวัวสันหลังหวะไปแล้ว” ผมขยะแขยงดีเอ็นเอของเขาที่แปดเปื้อนอยู่บนซอกคอผมเหลือเกิน หากกลับไปผมคงจะต้องรีบอาบน้ำล้างตัวออกให้เกลี้ยง

“มึงจะหน้าด้านหน้าทนได้นานแค่ไหนกันวะ กูอยากจะรู้นัก” เขาผละจากตัวผมแล้วเดินไปที่ประตูห้องก่อนจะล็อกมันไว้

ผมได้แต่เหลือบตามองแล้วยิ้มมุมปาก คิดจะทำอะไรโง่ ๆ อีกแล้วสินะ มีปัญญาคิดได้แค่การใช้กำลังข่มเหงคนอื่นเหมือนเดิม

เขาเดินย่างสามขุมยิ้มมุมปากเข้ามา พร้อมทั้งคลายเนกไทที่คอออกด้วย สงสัยคงจะใช้วิธีเดิมที่เคยทำกับผมสินะ แต่ขอโทษด้วยผมไม่ใช่วินคนเดิมที่จะใช้กำลังบังคับข่มเหงได้ ผมจะตอกย้ำให้เขารู้ว่าผมไม่ใช่วินคนที่เขารู้จักอย่างแน่นอน

“คุณจะทำอะไรครับคุณธีภพ” ผมเอ่ยถาม ไม่ได้มีความตื่นกลัวเลยแม้แต่น้อย

“ก็จะทำอย่างที่กูเคยทำกับมึงยังไงล่ะ มีชีวิตที่สุขสบายแล้วยังจะกลับมารนหาที่อีก มึงเลือกเองนะ”

“ก็ผมบอกแล้วไงว่าผมไม่ใช่วินคนที่พวกคุณรู้จัก ผมจะบอกคุณเป็นครั้งสุดท้ายว่าผมไม่ใช่ อื้อ...” พูดยังไม่ทันจบ พี่ธีก็เข้ามารวบตัวผมไว้แล้วประกบริมฝีปากทันที เขาจัดการดึงชายเสื้อผมออกจากกางเกง ล้วงมือหนาเข้าไปซุกซนที่เนินอกผมอย่างหื่นกระหาย

ผมปล่อยให้เขาทำตามใจมากพอแล้ว จึงเป็นฝ่ายเริ่มออกแรงบ้าง มือทั้งสองข้างของผมยกขึ้นมาวางไว้บนอกแกร่ง ก่อนจะออกแรงผลักให้ร่างกำยำนั้นออกห่างจากตัวผม จากนั้นก็ส่งหมัดเล็ก ๆ ที่เต็มไปด้วยแรงอันหนักหน่วงซัดเข้าที่ใบหน้าคมนั้นจนเซถลา ผมไม่รอให้เขาหันกลับมามองหน้า จึงยกเท้าขึ้นไปถีบที่หน้าท้องจนล้มลงกับพื้น จากนั้นก็จับพลิกตัวให้นอนคว่ำหน้าลง จับแขนทั้งสองข้างขึ้นมาไขว้บนหลังไว้ ผมไม่ใช่วินคนเดิมที่ร่างกายอ่อนแออีกแล้ว...จำไว้ด้วย