ตอนที่ 39 ไม่มีปัญหา

“เอาเหมือนเดิม รู้แล้วยังจะมาถามฉันอีก” เขาดุให้เลขาสาว แต่ทว่าเจ้าหล่อนกลับทำหน้าระรื่นไม่ได้รู้สึกน้อยใจแต่อย่างใด

“ถ้าอย่างนั้นรอสักครู่นะคะ”

หลังจากเธอไปแล้วผมก็หันไปสนใจเขาอีกครั้ง เราจ้องตากันอย่างไม่มีใครยอมใคร ราวกับว่าก่อนหน้านี้เคยมีเรื่องทะเลาะวิวาทหรือผิดใจกันมาก่อน

“คุณมองผมอย่างนั้นหมายความว่ายังไงครับ” ผมเป็นคนเอ่ยถามขึ้นมาก่อน เพราะเขาเอาแต่จ้องมองแต่ไม่ยอมเอ่ยอะไร

“ทำไม? ผมมองคุณไม่ได้งั้นเหรอ คุณเป็นคนอยากเข้ามาที่นี่จนตัวสั่น คุณก็ต้องทนนิสัยผมให้ได้” เขาเอ่ยกับผมอย่างไม่สะทกสะท้าน

“ผมทนได้แน่นอนครับ เพราะผมตั้งใจเข้ามาที่นี่เพราะอยากจะช่วย แต่ถ้าผู้บริหารอย่างคุณจะทำตัวไม่เข้าท่าอย่างนี้ ผมก็จะไม่ถือสา คิดเสียว่ามันเป็นสันดานที่แก้ไม่ได้” ในเมื่อเขาไม่ยอมเปลี่ยนนิสัยใจคอ ให้เข้ากับคนอื่นอย่างนี้ ผมเองก็ไม่มีทางยอมก้มหัวให้เด็ดขาด เพราะเกมนี้ผมจะเป็นคนคุมมันเอง

“นี่คุณ! มันจะมากไปแล้วนะ ผมให้คุณมาเป็นที่ปรึกษาผม ไม่ใช่ให้มาเป็นเจ้านายคิดอยากจะพูดอะไรก็ได้ อย่าคิดว่าตัวเองมีเงินแล้วจะทำก็ได้ ถ้าคุณยังทำตัวแย่ ๆ อย่างนี้ ผมเองนี่ล่ะจะเขี่ยคุณออกจากที่นี่” พอโดนด่าเข้าให้ก็เริ่มจะหัวร้อน เฮ้อ! ผู้ชายคนนี้สงสัยจะดัดสันดานไม่ได้แล้วจริง ๆ

“คุณอย่าคิดว่าจะทำอะไรคนอื่นได้เพียงฝ่ายเดียว ผมไม่ใช่พระอิฐพระปูนที่จะต้องรองรับอารมณ์คุณหรอกนะ ลืมไปแล้วเหรอว่าผมไม่ใช่ลูกน้องคุณ จะพูดจะจาอะไรก็ระวังปากบ้างนะ”

“ผมไม่น่าเอาคุณมาเป็นหอกข้างแคร่เลยจริง ๆ” เขาส่ายหน้าอย่างหัวเสีย สงสัยคิดว่าการตัดสินใจเอาผมเข้ามาที่นี่ เป็นเรื่องผิดพลาดซะเหลือเกินกระมัง

ในระหว่างนั้นเลขาสาวก็เดินเข้ามาเสิร์ฟกาแฟ

“ขออนุญาตนะคะ ดิฉันเอากาแฟมาเสิร์ฟค่ะ”

“ครับผม” ผมยิ้มรับ

จากนั้นเมษาก็ยกแก้วกาแฟมาวางตรงหน้าผม ก่อนจะเดินอ้อมไปฝั่งที่พี่ธีนั่งอยู่ แล้วยกถ้วยกาแฟร้อน ๆ ให้เช่นกัน ดูท่าทางแล้วคงจะอ่อยเจ้านายสินะ เสื้อสีขาวเว้าลึกจนเห็นเนินอกทรงโต แต่ทว่าพี่ธีกลับไม่ได้สนใจเธอเลย

“ออกไปได้ อ้อ...ถ้าไม่ได้สั่งห้ามเข้ามา ฉันมีธุระจะคุยกับคุณอี้เฟย”

“ค่ะท่านประธาน” เธอตอบรับด้วยสีหน้าไม่ค่อยพอใจนัก ก่อนจะเดินออกไปจากห้อง

ผมเกลียดสายตาคู่นั้น ที่เอาแต่จ้องมองมาที่ผมอยู่ตลอดเวลา ราวกับต้องการกดดันผมให้รู้สึกอึดอัด แต่ผมไม่ยอมทำให้เขาสมใจแน่ หากเล่นเกมจ้องตากันอย่างนี้ ผมก็จะยอมเล่นด้วย ดูซิว่าใครจะเป็นฝ่ายชนะในเกมนี้

“หน้าผมมีอะไรติดอยู่งั้นเหรอครับ”

“ก็เปล่า” เขาว่าพลางจิบกาแฟในถ้วยไปด้วยอย่างสบายอุรา

“เปล่าแล้วมองมาเพื่อ ถ้าอาหยางมาด้วยคงจะกระชากตัวคุณให้นอนหมอบลงกับพื้นไปแล้ว ไม่เคยมีใครจ้องหน้าผมได้นานเท่าคุณมาก่อนเลย”

“นี่สินะนิสัยของพวกมาเฟีย ใช้แต่กำลัง”

“ใช่ครับพวกผมเป็นมาเฟีย แต่ก็เล่นงานซึ่ง ๆ หน้าอย่างลูกผู้ชาย ไม่ใช้เล่ห์เหลี่ยมลอบทำร้ายคนอื่นอย่างกับไอ้พวกหน้าตัวเมียหรอกครับ” ผมว่าพลางแสยะยิ้มใส่อย่างไม่ยี่หระ

“คุณคงไม่ได้ว่าผมหรอกนะ”

“ถ้าคุณไม่ใช่คนแบบนั้นก็อย่าร้อนตัวครับ สรุปว่าเราจะคุยเรื่องงานกันได้หรือยัง อย่าบอกนะว่าจะให้ผมมาเป็นเพื่อนคุยเรื่องไร้สาระแบบนี้ไปทั้งวัน”

“ถ้าเป็นอย่างนั้นล่ะ”

“ไม่มีปัญหาครับ อย่างน้อยผมก็ได้รู้แล้วว่า ที่บริษัทกำลังจะเจ๊งมันมีสาเหตุมาจากอะไร”

“ก็แล้วแต่คุณจะคิด เพราะผมรู้ดีว่ามันมีสาเหตุมาจากอะไร มันมีพวกจ้องจะทำลายธุรกิจผม ตอนนี้กำลังตามสืบอยู่ อีกไม่นานหรอกจะได้รู้ว่าพวกมันเป็นใคร และต้องการอะไรกันแน่” สายตาคมที่จ้องมองมานั้น ราวกับมั่นใจเสียเหลือเกิน ว่าคนที่อยู่เบื้องหลังคือผม ได้ยินอย่างนี้แล้วผมจะต้องบอกให้อาหยางระวังตัวมากขึ้นไปอีก