ตอนที่ 59 เกลียด

อาหยางเห็นอย่างนั้นก็เดินเข้ามาใกล้ ๆ ก่อนจะสวมกอดผมไว้หลวม ๆ เพื่อให้กำลังใจ ราวกับรู้ว่าตอนนี้ผมกำลังต้องการใครสักคนเข้ามาปลอบประโลมใจ กลิ่นกายที่หอมเป็นเอกลักษณ์ของเขาทำให้ผมรู้สึกดีอย่างบอกไม่ถูก จนต้องยกมือทั้งสองข้างขึ้นไปวางไว้บนแผ่นหลังของอาหยาง เพื่อตอบรับความหวังดีนั้นไว้อย่างสุดซึ้ง

“ขอบใจนะที่นายอยู่ข้าง ๆ ฉันอย่างนี้มาตลอด”

“คุณอี้เฟยคือชีวิตของผม ผมให้คุณได้ทุกอย่างแม้กระทั่งชีวิต”

“ฉันไม่มีทางให้นายทำอย่างนั้นเด็ดขาด นายต้องอยู่ข้าง ๆ ฉันอย่างนี้ไปตลอดนะเข้าใจไหม ช่วงเวลาที่หัวใจฉันมันอ่อนแอ ก็มีนายนี่ล่ะที่ช่วยปลอบประโลมใจฉันให้มันหายดีได้”

“ขอบคุณที่คุณอี้เฟยไม่รังเกียจผมนะครับ ผมจะอยู่ข้างกายคุณอย่างนี้ตลอดไป ผมสัญญา” เขาเอ่ยพลางส่งยิ้มให้

จะผิดไหมถ้าผมต้องการจะจูบเขา จะผิดไหมที่ผมเริ่มจะหวั่นไหวกับผู้ชายที่นิสัยดี ๆ อย่างนี้ แต่ทว่าหัวใจของเขากลับมีใครบางคนจับจองไว้แล้ว

“อืมมม”

ในที่สุดริมฝีปากเราทั้งสองคนก็ประกบกันจนได้ ผมไม่รู้ว่าอาหยางไปฝึกความชำนาญเหล่านี้มาจากใคร เขาบดจูบริมฝีปากบางของผมอย่างดูดดื่มและเร่าร้อน ทำให้ร่างกายของผมอ่อนระทวยอยู่ในอ้อมกอดที่แข็งแกร่งของเขา มือทั้งสองข้างของผมปีนป่ายขึ้นไปรั้งที่ต้นคออาหยางไว้ ส่วนมือหนาทั้งสองข้างของเขาบีบเคล้นที่แก้มก้นงอนของผมไปด้วย

ในห้องที่เงียบสงบ กลับมีเสียงลมหายใจของเราทั้งสองคน ที่มันดังถี่ระรัวราวกับไปวิ่งรอบสนามกีฬามาสักห้ารอบซะอย่างนั้น

เมื่อได้สติแล้วผมก็รีบผละใบหน้าออกมา ก่อนจะหลบตาเขาแล้วเอ่ยอะไรบางอย่าง ที่ทำให้อาหยางถึงกับหน้าเสีย “ยะ...หยุดเถอะอาหยาง เราไม่ควรทำเรื่องอย่างนี้อีกแล้ว”

“ผมขอโทษครับที่ล่วงเกินคุณอี้เฟย ต่อไปนี้ผมจะไม่ทำให้คุณอี้เฟยเสียหายอีกแล้วครับ” เขาเอ่ย สีหน้าของอาหยางบ่งบอกว่ารู้สึกผิดมากแค่ไหน นั่นทำให้ผมเองก็รู้สึกผิดตามไปด้วย

“ฉันสิที่ต้องขอโทษนาย ฉันควรจะเป็นฝ่ายยับยั้งชั่งใจเสียเอง นายไปพักก่อนเถอะพรุ่งนี้เรามีงานใหญ่ที่ต้องทำ”

“ครับคุณอี้เฟย”

อาหยางเดินคอตกออกไปจากห้อง ผมมันเลวเองที่เผลอตัวทำอย่างนั้นออกไป จนอาจจะทำให้อาหยางรู้สึกหวั่นไหว ผมจะไม่มีวันทำอย่างนั้นอีกแล้ว...ไม่มีวัน

ผมเดินไปนั่งบนเตียงข้างลูกชายตัวน้อย คนที่ผมเคยเฝ้าฟูมฟักดูแลตั้งแต่อยู่ในท้อง ตาหนูเป็นเด็กที่หน้าตาน่ารักน่าชังเสียเหลือเกิน จนผมรู้สึกผิดที่แย่งแกมาจากพี่ธี ผมไม่อยากให้ดวงใจของผมต้องเสียใจและร้องไห้ ไม่อยากให้แกต้องมีปมตั้งแต่เด็ก เรื่องทุกอย่างมันเกิดขึ้นเพราะพี่ธีคนเดียวแท้ ๆ หากเขาไม่พรากลูกไปจากอกผม ตาหนูคงต้องไม่เจอกับเรื่องพวกนี้แน่นอน

ผมเกลียดเขา เกลียดเขาที่สุด

พรุ่งนี้แล้วสินะวันที่ผมรอคอย จะได้เข้าไปในบ้านหลังนั้นในฐานะเจ้าของบ้าน ผมอยากเห็นสีหน้าและแววตาของคนที่พ่ายแพ้ซะเหลือเกิน มันคงจะสะใจไม่น้อย...