ตอนที่ 66 รอก่อน

“พะ...พ่อไม่ไหวแล้ว วินต้องดูแลแม่ดี ๆ นะลูก เฮือกก” พูดจบพ่อก็หายใจถี่รัวก่อนจะหมดลมหายใจไป

“พ่อออ!!”

“คุณคะ ฮือ ๆ”

เมื่อพ่อสิ้นลมหายใจแล้ว ผมจึงเงยหน้าขึ้นไปมองหาคนที่เป็นต้นเหตุที่ทำให้พ่อต้องตาย ปรากฏว่าเธอไม่อยู่ในบ้านแล้ว ผมจึงรีบวิ่งออกไปดูที่หน้าบ้าน ก็พบว่าตอนนี้ตำรวจล้อมตัวเธอไว้แล้ว แต่ตาหนูยังคงร้องไห้อยู่ในอ้อมแขนเธอ

"วางปืนลงเดี๋ยวนี้ คุณไม่มีทางหนีไปไหนได้หรอก”

“ไม่! กูไม่มีทางยอมติดคุกหรอก หลีกไปเดี๋ยวนี้ ไม่งั้นเด็กคนนี้ตายคามือกูแน่”

“ปล่อยลูกกูเดี๋ยวนี้นะ มึงฆ่าพ่อฆ่ายายกู กูไม่มีทางปล่อยมึงไว้แน่”

“ฮือ ๆ คุณอาช่วยน้องนนท์ด้วย”

“น้องนนท์ไม่ต้องห่วงแม่จะช่วยลูกให้ได้ หนูไม่ต้องกลัวนะลูก”

“หลีกไปสิวะ” เธอยังคงตะโกนสั่งตำรวจ แต่ไม่มีทีท่าว่าจะยอมทำตามที่เธอสั่ง

ผมทนเห็นลูกชายอยู่ในสถานการณ์แบบนั้นไม่ได้ จึงเสนอตัวเข้าไปเป็นตัวประกันแทน

“เอากูไปเป็นตัวประกันแทนเถอะนะ”

“ไม่! กูไม่มีทางหลงกลมึงหรอก”

ในระหว่างนั้นอาหยางก็เริ่มหาวิธีจัดการกับเธอ โดยการย่องเข้าไปด้านหลังอย่างระแวดระวัง เห็นอย่างนั้นผมจึงพยายามเบนความสนใจโดยการหาเรื่องคุยกับเธอ

“ยังไงซะมึงก็ไม่มีทางรอดไปจากที่นี่ได้หรอก มอบตัวซะเถอะเพื่อพี่ธีไง ปล่อยน้องนนท์เถอะนะ น้องนนท์เป็นหลานมึงนะ”

“อย่าเข้ามาใกล้ไม่งั้นกูยิงไอ้เด็กนี้ไส้แตกแน่ อ๊ะ!” ในช่วงจังหวะนั้นอาหยางก็ล็อกตัวเธอไว้ แล้วพยายามแย่งปืนในมือ

“น้องนนท์วิ่งมาหาแม่เร็ว ๆ ครับ” ผมตะโกนบอกทันทีที่มีโอกาส ตาหนูรีบวิ่งมาหาผมทันที

ผมกอดลูกชายเอาไว้แน่นปลอบดวงใจน้อย ๆ ของผมให้หายจากอาการตื่นกลัว ก่อนจะรีบอุ้มพาเข้าไปในบ้านเพื่อความปลอดภัย เรื่องตรงนี้ขอให้เป็นหน้าที่ของตำรวจจัดการ

ปัง!

เดินเข้ามาในบ้านได้สักพักผมก็ได้ยินเสียงปืนดังขึ้น แต่ผมไม่ได้สนใจเดินกลับไปดูว่าใครโดนยิง เพราะตอนนี้ผมจะต้องพาลูกไปอยู่ในที่ปลอดภัยเสียก่อน

เมื่ออุ้มลูกชายเข้ามาในบ้านแล้ว ก็พบว่าแม่ยังกอดร่างไร้วิญญาณของพ่ออยู่เหมือนเดิม เห็นภาพนั้นก็ทำให้ผมแทบจะเป็นบ้า ได้รู้ความจริงว่าตัวเองมีพ่อกับแม่ทั้งที กลับต้องมาเจอเรื่องอะไรแบบนี้ ผมตัดสินใจพาตาหนูขึ้นไปบนห้องก่อน เพราะไม่อยากให้เห็นภาพนั้น กลัวว่ามันจะเป็นภาพจำติดตาไปตลอดชีวิต

ขึ้นมาบนห้องแล้วผมก็กอดปลอบตาหนูอยู่ครู่หนึ่งจนสภาพจิตใจเริ่มดีขึ้น จึงพยายามพูดคุยกับลูกชายเพื่อให้แกเข้าใจเรื่องที่เกิดขึ้นในเบื้องต้น จะได้ไม่คิดฟุ้งซ่านไปเสียก่อน

“ฮึก คุณพ่อไปไหนแล้วครับคุณอา น้องนนท์อยากไปหาคุณพ่อ” ตาหนูสะอื้นไห้อยู่บนเตียง ผมได้แต่นั่งกอดปลอบใจอยู่อย่างนั้น ผมเองก็ไม่รู้ว่าตอนนี้พี่ธีอยู่ที่ไหน ไม่รู้ว่าเขาจะคิดสั้นทำอะไรบ้า ๆ ไปหรือเปล่า

“อีกไม่นานคุณพ่อก็จะกลับมานะครับ น้องนนท์สัญญากับแม่ได้ไหมว่าจะไม่งอแง เราจะรอคุณพ่อที่นี่ด้วยกันนะครับ”

“น้องนนท์จะไม่งอแง” ว่าแล้วตาหนูก็ยกมือน้อย ๆ ขึ้นมาปาดน้ำตาออกจากแก้มทั้งสองข้าง

“ดีมากครับ”

“แล้วคุณแม่ล่ะครับ คุณแม่ไปไหน”

“คุณแม่ของน้องนนท์อยู่ตรงหน้าแล้วนี่ไงครับ แม่อรเป็นคนที่เลี้ยงดูน้องนนท์มา แต่แม่วินคนนี้คือคนที่คลอดน้องนนท์มา เมื่อก่อนน้องนนท์ก็เคยอยู่ในท้องแม่มาก่อนรู้หรือเปล่าครับ” ผมไม่รู้ว่าตาหนูจะยอมรับผมได้ไหม แต่จะพยายามให้แกได้ซึมซับความเป็นแม่จากผมไปเรื่อย ๆ จนกว่าแกจะยอมรับได้

“แสดงว่าน้องนนท์มีแม่สองคนงั้นเหรอครับ”

“ใช่แล้วครับ”

อย่างน้อยได้เป็นแม่อีกคนของตาหนู แค่นี้ก็ดีใจมากแล้ว

“แล้วแม่อรไปไหนล่ะครับ”

“แม่อรไปทำงานต่างจังหวัดครับ อีกไม่นานก็คงจะกลับมา”

“ถ้าอย่างนั้นน้องนนท์จะรอที่นี่ น้องนนท์จะไม่ไปไหน แม่วินอย่าทำกับน้องนนท์เหมือนคุณย่าได้ไหมครับ”

“ได้สิครับ แม่รักน้องนนท์มากที่สุดในชีวิตเลยรู้ไหม ในที่สุดหนูก็เรียกแม่อีกครั้ง แม่มีความสุขที่สุดเลยครับ” น้ำตาผมไหลลงมาเป็นทาง เมื่อได้ยินคำว่าแม่จากปากลูกชาย มันช่างมีความสุขมากเหลือเกิน

แม้ว่าวันนี้จะเสียพ่อไปแล้ว แต่ผมก็ยังโชคดีที่ได้แม่และลูกชายกลับมาอยู่ข้างกายอีกครั้ง ทำไมชีวิตผมกว่าจะได้อะไรมา มันต้องแลกด้วยสิ่งที่มีค่าและสำคัญกับชีวิตทุกครั้งด้วยนะ มันคงจะเป็นเวรกรรมที่ผมเคยทำไว้เมื่อชาติที่แล้วสินะ

เมื่อตาหนูนอนหลับไปแล้ว ผมก็รีบลงมาด้านล่าง สภาพบ้านที่เกิดเรื่องเมื่อสักครู่ยังอยู่ในสภาพเดิม มีตำรวจหลายสิบนายกำลังเก็บหลักฐานในพื้นที่เกิดเหตุ ผมยังมองหาคนที่รู้จักไม่เจอสักคน จึงเดินไปถามคุณตำรวจที่ยืนอยู่

“คุณตำรวจครับ ตอนนี้ผู้ต้องหาอยู่ที่ไหนเหรอครับ”

“เมื่อสักครู่เราเพิ่งนำตัวเธอไปคุมขังที่สถานีตำรวจครับ ส่วนคนเจ็บก็ถูกนำตัวไปส่งโรงพยาบาลแล้ว” คนเจ็บงั้นเหรอนอกจากพ่อที่โดนยิงแล้วยังจะมีใครอีกนะ

“คนเจ็บนี่หมายถึง...” ใจผมเต้นตึกตักกลัวว่าใครจะได้รับอันตรายอีก

“ก็คนที่เข้าไปช่วยลูกคุณไว้ยังไงล่ะครับ เขายื้อแย่งปืนกับคนร้ายจนโดนยิงหลังจากคุณเดินออกไปแล้วครับ”

“อาหยาง! ไม่จริง! อาหยางนายห้ามเป็นอะไรไปนะ ห้ามเด็ดขาด...”

“คุณอย่าเพิ่งคิดมากเลยนะครับ ถ้าถึงมือหมอเร็วน่าจะปลอดภัย”

“ขอบคุณครับคุณตำรวจ ตามสบายเลยนะครับ ผมต้องไปที่โรงพยาบาลตอนนี้เลย”

ว่าแล้วผมก็รีบวิ่งไปหน้าบ้าน สั่งให้ลูกน้องขึ้นไปดูเฝ้าตาหนูหน้าห้องนอน ก่อนจะขับรถตรงไปยังโรงพยาบาลทันที

“อาหยางรอฉันก่อน ฉันกำลังจะไปหานายแล้ว”