ตอนที่ 67 เสร็จแล้ว

ผมบึ่งรถมาถึงโรงพยาบาล ก็รีบเดินตรงเข้าไปที่ห้องฉุกเฉิน ตอนนี้คุณหมอกำลังทำการผ่าตัดเอาลูกกระสุนออก ผมได้แต่เดินไปวนมาอยู่หน้าห้องด้วยความกระวนกระวาย กลัวว่าอาหยางจะเป็นอันตรายร้ายแรง ผ่านไปชั่วโมงกว่าคุณหมอก็ออกมาจากห้อง ผมจึงรีบลุกขึ้นจากเก้าอี้แล้วเดินเข้าไปถามอาการของอาหยางทันที

“คุณหมอครับอาหยางเป็นอย่างไรบ้าง”

“ตอนนี้คนไข้ปลอดภัยแล้วครับ โชคดีที่กระสุนไม่โดนจุดสำคัญ แต่ตอนนี้คนไข้ยังไม่ได้สติ รบกวนคุณรอไปเยี่ยมในห้องพักฟื้นอีกทีนะครับ”

“ขอบคุณครับคุณหมอ” ผมยกมือไหว้คุณหมอ น้ำตาไหลลงมาด้วยความโล่งใจ หากอาหยางเป็นอะไรไป ผมคงไม่ให้อภัยตัวเองแน่นอน

ระหว่างรอให้ถึงเวลาเยี่ยม ผมก็แวบไปหาแม่ที่ตอนนี้กำลังอยู่ในห้องดับจิต

มาถึงห้องดับจิตก็พบว่าแม่ยังคงนั่งเฝ้าศพพ่อ ที่ตอนนี้กำลังนอนอยู่บนรถเข็นศพ มีผ้าสีขาวคลุมร่างไร้วิญญาณไว้ มือของแม่ยังคงประสานมือพ่อไว้ตลอดเวลา ความเงียบงันของห้องดับจิตถูกทำลายลงด้วยเสียงสะอื้นไห้ของแม่ ท่านยังคงร้องไห้ไม่ยอมหยุด ผมจึงเดินเข้าไปลากเก้าอี้มานั่งข้างท่านแล้วกอดให้กำลังใจ

“พ่อไปสบายแล้วนะครับแม่”

“แม่ไม่นึกเลยว่าการได้เจอกันครั้งนี้ มันจะเป็นครั้งสุดท้าย ฮึก”

“อย่างน้อยเรายังได้มีโอกาสได้อยู่กันอย่างพร้อมหน้านะครับแม่ ถึงแม้ว่ามันจะเป็นช่วงเวลาแค่ไม่กี่นาที แต่มันก็คุ้มค่าที่สุดแล้ว พ่อทำทุกอย่างเพื่อช่วยให้พวกเรามีชีวิตรอด จากนี้เราก็ต้องใช้ชีวิตอยู่ต่อไปอย่างมีความสุข เพื่อไม่ให้การตายของพ่อเสียเปล่านะครับแม่” ผมพยายามพูดในแง่ดี เพื่อไม่ให้แม่วิตกกังวล และเครียดจนเกินไป

“จ้ะแม่จะอยู่ต่อไปเพื่อลูกและพ่อของลูก แม่เฝ้าฝันว่าก่อนตายจะต้องเจอหน้าลูกให้ได้ ในที่สุดแม่ก็ได้เจอหน้าลูกจริง ๆ มันเป็นเพราะแหวนวงนี้ที่พ่อเคยให้แม่ไว้ตอนที่รู้ว่ามีลูก แม่เก็บรักษามันไว้เท่าชีวิต เพื่อไว้ดูเมื่อเวลาคิดถึงลูกกับพ่อของลูก” แม่ว่าพลางลูบเบา ๆ ที่แหวนทองฝังเพชรที่สวมไว้นิ้วนางข้างซ้าย

“วันนั้นที่ผมเห็นแม่ อย่าบอกนะครับว่าโจรมันต้องการแหวนวงนี้”

“ใช่จ้ะ แหวนวงนี้ทำให้เราได้เจอกัน ถ้าวันนั้นไอ้โจรมันไม่มาแย่งแหวนในมือแม่ เราก็คงจะไม่ได้เจอกันแน่นอน”

ผมยิ้มให้แม่ และเชื่อว่าเรื่องมหัศจรรย์ยังคงมีอยู่จริงบนโลกใบนี้ เหมือนที่ผมได้เจอกับแม่ ได้มานั่งด้วยกันอยู่ตรงนี้ แม้ว่าเราจะสูญเสียคนที่สำคัญในชีวิตไป แต่ทว่านับจากนี้เราจะเป็นคนสำคัญของกันและกัน และผมจะดูแลแม่ให้ดีที่สุด ไม่ให้เราต้องแยกจากกันไปไหนอีกแล้ว

หลังจากนั่งทำใจอยู่นาน ผมก็รับศพพ่อกลับไปทำพิธีตามหลักศาสนาที่วัดใกล้บ้าน เมื่อจัดการเรื่องที่วัดเสร็จแล้ว ผมก็ไปส่งแม่ที่บ้านเพื่อให้ท่านได้พักผ่อนเอาแรงบ้าง ส่วนผมก็กลับไปโรงพยาบาลอีกครั้ง เพื่อเข้าไปเยี่ยมอาหยางนั่นเอง

เมื่อมาถึงโรงพยาบาลอีกครั้ง ผมก็เดินตรงเข้าไปหาอาหยางที่ห้องพักฟื้นผู้ป่วย ซึ่งเป็นห้องพักพิเศษที่ผมได้แจ้งความจำนงกับทางโรงพยาบาลเอาไว้ ภายในห้องตอนนี้พยาบาลกำลังวัดไข้ให้กับอาหยาง ก่อนจะช่วยปรับสายน้ำเกลือให้ ส่วนผมก็ได้แต่ยืนดูรอเวลาที่จะได้เข้าไปนั่งใกล้ ๆ

มาถึงตอนนี้ผมยังไม่แน่ใจกับความรู้สึกที่มีต่ออาหยางเลยด้วยซ้ำ มันก้ำกึ่งระหว่างพี่ชายกับคนรัก ผมรู้สึกอบอุ่นทุกครั้งที่มีเขาอยู่ข้างกาย เขาคอยเป็นที่ปรึกษา เป็นคนที่คอยสนับสนุนผมทุกอย่างไม่เคยปฏิเสธแม้แต่ครั้งเดียว แม้กระทั่งที่ผมสั่งให้มีอะไรกับอรจิราเขาก็ยังทำ ทั้งหมดที่อาหยางทำให้ผมมันมากมายเหลือเกิน เกินกว่าที่ผมจะเมินเฉยกับความรู้สึกของเขาคนนี้ได้

“เสร็จแล้วค่ะ ถ้ามีอะไรกดกริ่งเรียกพยาบาลได้เลยนะคะ”

“ครับผม ขอบคุณมากครับ”