ตอนที่ 78 สายไป

“ได้สิครับไม่มีปัญหาอะไรอยู่แล้ว ว่าแต่เรื่องที่พี่ธีอยากจะคุยกับผมล่ะครับ”

“คือ...พี่อยากจะมาขอโทษวินกับเรื่องที่ผ่านมาน่ะ”

“ก็ผมบอกแล้วไงว่าไม่โกรธหรือเกลียดพี่แล้ว” ผมยิ้มให้เขา แต่สีหน้าพี่ธียังคงไม่สู้ดีนัก ราวกับว่ายังมีเรื่องที่ยังไม่สบายใจอยู่

“พี่รู้ว่าวินยอมให้อภัยพี่แล้ว แต่แค่คำขอโทษพี่ว่ามันยังน้อยไปกับสิ่งที่พี่เคยทำกับวิน” เขาก้มหน้าราวกับรู้สึกผิดมาก ผมจะทำอย่างไรดีให้ความรู้สึกผิดนี้มันหายไปจากใจเขาได้นะ

ผมไม่อยากให้เขาพูดถึงเรื่องนี้อีกแล้ว จึงเดินเข้าไปยืนตรงหน้าก่อนจะเอื้อมไปคว้ามือพี่ธีมาจับไว้ ส่งยิ้มให้อย่างอ่อนโยน

“พี่อย่าคิดมากเลยนะลืมเรื่องพวกนั้นไปซะ และคิดถึงตาหนูให้มาก ๆ ตอนนี้ลูกต้องการพี่มากพี่อย่าทำให้ลูกต้องไม่มีความสุขด้วยสิครับ ถ้าพี่ยังรู้สึกผิดอยู่ผมเองก็ไม่สบายใจเหมือนกัน”

“วินรู้ไหมว่าพี่รักวินมาก” พี่ธีโผเข้ามาสวมกอดผมไว้ก่อนจะนิ่งไปสักพัก นี่ถือเป็นครั้งแรกที่เขาให้ความอบอุ่นทางกายผมอย่างอ่อนโยน หัวใจผมเต้นแรงไม่เป็นจังหวะ ภาพความทรงจำในวัยเด็กกลับมาฉายในหัวผมอีกครั้ง

ผมมีพี่ธีเป็นเพื่อนเล่นมาตลอดตั้งแต่เด็กจนโต แม้ว่าเขาจะแกล้งผมอยู่บ่อยครั้ง แต่ทว่าผมกลับรู้สึกดีทุกครั้งที่เราได้อยู่ใกล้และสัมผัสกายกัน ผมไม่รู้ว่ามันคือความรู้สึกอะไรกันแน่ เขามักจะเล่นรุนแรงแต่เวลาที่เขากอดผมในห้องนอนกลับอ่อนโยน ผมมักจะถูกเขากอดไว้แน่นราวกับตุ๊กตาตัวโปรดตัวหนึ่งเลยทีเดียว ทุกครั้งที่ผมโดนแม่บุญธรรมเฆี่ยนตีเขาก็เป็นคนทายาให้ทุกครั้ง แม้ว่าเขาจะบ่นว่าไม่เต็มใจก็ตามที

“ผม....” ในขณะที่ผมกำลังจะเอ่ยออกไปนั้นพี่ธีก็เอ่ยแทรกขึ้นมาก่อน

“ขอให้พี่กอดวินอย่างนี้สักพักก่อนได้ไหม อย่าเพิ่งพูดอะไรเลยนะ” ประโยคนั้นทำให้ผมไม่กล้าเผยอปากเอ่ยอะไรเลยแม้แต่น้อย

“...”

เราสองคนกอดกันอยู่อย่างนั้นเกือบห้านาที มันเป็นห้านาทีที่มีความหมายกับผมมาก เพราะความรู้สึกที่เคยมีต่อพี่ธีสมัยเด็กนั้นมันเริ่มกลับมามีชีวิตขึ้นมาอีกครั้ง เราต่างก็เงียบมีเพียงเสียงลมหายใจสม่ำเสมอที่ดังอยู่ข้างใบหูของกันและกัน ผมรู้ว่าตอนนี้พี่ธีกำลังร้องไห้ จริง ๆ แล้วเขาไม่ได้เป็นคนที่เข้มแข็งอะไรเลย เขาอ่อนแอกว่าที่ผมคิดไว้เยอะ

“ฮึก...พี่อยากมีโอกาสทำอย่างนี้มานานแล้ว ขอบคุณนะที่ยอมให้คนเลว ๆ อย่างพี่กอดอย่างนี้” รู้สึกว่าตอนนี้เสื้อตัวบางของผมมันกำลังเปียกชื้นไปด้วยหยดน้ำตาของพี่ธี

“ทำไมโทษตัวเองอีกแล้ว ถ้าพี่ยังพูดแบบนี้อยู่อีกผมจะไม่ยอมยกโทษให้พี่แล้วนะ” ผมแกล้งพูดแหย่พี่เขา ก่อนที่เราจะผละออกจากกัน

“พี่สัญญาว่าจะไม่พูดถึงเรื่องนี้อีกแล้ว ต่อไปนี้วินคือเจ้าของชีวิตพี่แล้วนะ พี่จะเชื่อฟังคำสั่งวินทุกอย่างเลย” พี่ธีเริ่มยิ้มออก นี่สินะพี่ธีตัวจริงที่คอยมองผมมาตลอด แต่ผมกลับเห็นเพียงแค่ตัวตนที่เขาสร้างให้เกลียดเท่านั้น จากนี้ไปพี่ธีคนนั้นคงจะไม่มีอีกแล้ว จะมีเพียงพี่ธีคนนี้ที่นิสัยน่ารัก

“ชีวิตมันเป็นของพี่ ผมไม่สามารถสั่งให้พี่ทำอะไรได้” ทำไมผมต้องเขินกับสายตาที่เขามองมาด้วยนะ

“มันจะสายเกินไปไหมถ้าพี่อยากจะขอเป็นคนดูแลวินไปตลอดชีวิต นี่คือสิ่งที่พี่อยากจะบอกกับวินมาตั้งนานแล้ว ในที่สุดวันนี้ก็มาถึงซะที” แววตาที่เขามองผมเต็มไปด้วยความมุ่งมั่นและจริงใจ เพื่อลูกแล้วผมควรจะตอบรับโดยทันที แต่สำหรับเรื่องหัวใจแล้วผมกลับยังไม่มั่นใจ เพราะตอนนี้ผมมีอีกคนที่ควรจะแคร์ความรู้สึกนั่นคืออาหยาง

“...”

“ใช่สินะ มาถึงตอนนี้มันอาจจะสายไปแล้วจริง ๆ พี่น่าจะรู้ตัวตั้งแต่วินบอกว่าจะย้ายออกไปแล้ว แต่ไม่เป็นไรพี่เข้าใจว่าวินเจออะไรมาเยอะ ถ้าเป็นพี่เองก็คงจะตัดสินใจอย่างนี้ล่ะ” พี่ธีฝืนยิ้ม ถอนหายใจยาวเพื่อทำใจ