ตอนที่ 95 นอนกับเฮีย

          บัดนี้ฮอนตกเป็นเป้าสายตาของสมาชิกในบ้านซึ่งกำลังนั่งเรียงรายจำนวนหลายคน สีหน้าและแววตาของแต่ละคนมองราวกับเขาเป็นผู้ร้ายฆ่าใครตายเสียอย่างนั้น หากมีกระดองได้เหมือนเต่าเขาคงรีบหดหัวเข้าไป เพราะไม่อยากเป็นเหมือนตัวประหลาดในสายตาใครอย่างนี้ ส่วนคนที่ลากตัวเขามาน่ะหรือ นั่งทำหน้าเย็นชาเหมือนคนไม่มีความรู้สึก เห็นแล้วฮอนก็อยากจะกระโดดถีบหน้าให้หายเจ็บใจ

            “ลื้อพาใครเข้าบ้านล่ะอาหยาง”

            เสียงของหญิงสูงวัยเอ่ยกับหลานชาย สายตาของหล่อนจับจ้องมองฮอนอย่างพินิจพิจารณา ทำเอาเจ้าตัวรู้สึกร้อน ๆ หนาว ๆ เพราะไม่อาจคาดเดาได้ว่านิสัยของท่านเป็นอย่างไร

            “เมียผมเองครับอาม่า ผมจะพามาอยู่บ้านด้วย”

            ได้ยินอย่างนั้นฮอนก็หันขวับไปมองหน้าคนพูด ทว่าสีหน้าของอาหยางยังคงเรียบเฉยไร้ซึ่งอารมณ์เช่นเดิม แต่ก็คงทำได้เพียงนั่งนิ่งยอมรับชะตากรรมอย่างเสียมิได้

            “อะไรนะ! ร้อยวันพันปีไม่เคยเห็นพาใครเข้าบ้าน เอาเข้ามาทั้งทีแทนที่จะเป็นเมียผู้หญิงแต่กลับเป็นผู้ชายไปซะได้ จะทำให้อั๊วหัวใจวายตายหรือยังไง” สีหน้าหญิงชราและเด็กหนุ่มที่นั่งข้างกันฉายความตื่นตกใจไม่น้อย

            “ผมขอโทษที่ไม่ได้บอกอาม่าก่อน มันฉุกละหุกน่ะครับ แต่คนนี้ผมจริงจังครับอาม่า ฮอนเป็นคนไทยอาจจะยังไม่รู้ขนบธรรมเนียมของคนจีนอย่างเรา ผมต้องรบกวนให้อาม่าช่วยอบรมสั่งสอนเมียผมด้วยนะครับ” น้ำเสียงที่เอ่ยกลับผู้มีพระคุณเพียงหนึ่งเดียวที่ยังมีชีวิต ช่างแตกต่างจากฮอนโดยสิ้นเชิง อาหยางรักและเคารพผู้หญิงคนนี้สุดหัวใจ กับคนอื่นจะร้ายและเย็นชามากแค่ไหนก็ได้แต่ยกเว้นกับผู้หญิงคนนี้

            “อั๊วไม่ได้ห้ามหรอกนะ แต่แค่แปลกใจเพราะลื้อไม่เคยพามาให้เห็นหน้าค่าตาเลย จู่ ๆ ก็พาเข้าบ้านอย่างนี้เป็นใครก็ตกใจ แล้วไปเจอกันได้ยังไงล่ะ”

            ได้ยินอย่างนั้นฮอนก็คลายความกังวลใจลงมาบ้าง ผู้หญิงคนนี้คงไม่ใช่คนใจร้ายหรอกกระมัง แต่สิ่งที่กำลังทำให้เครียดหนักคงเป็นคำถามที่ว่า...เจอกันที่ไหน หากนายนั่นบอกไปตามความจริงว่าเจอที่ซ่องล่ะจะเอาหน้าไปไว้ที่ไหน

            “ผมไปกินข้าวที่ร้านอาหารไทยกับอาเหยียน ฮอนทำงานเป็นเด็กเสิร์ฟที่นั่นครับ”

            “อ้อ อย่างนั้นหรือ” อาม่าพยักหน้าเล็กน้อยแล้วหันไปมองหน้าฮอนอีกครั้งแล้วถามว่า “แล้วลื้อรักหลานชายอั๊วจริง ๆ ใช่ไหม”

            “เอ่อ..” คำถามนี้ก็ตอบยากเช่นกัน เขาจะหักหน้านายนั่นหรือยอมตามน้ำดีนะ หากทว่ากำลังตัดสินใจอยู่นั้นคนที่พามาก็รีบชิงตอบเสียก่อน

            “ทำไมอาม่าถามอย่างนั้นล่ะครับ ถ้าไม่รักแล้วจะยอมมาด้วยทำไมล่ะ ถ้ายังไงผมขอตัวพาฮอนไปพักผ่อนก่อนนะครับ” กล่าวกับอาม่าแล้วหันไปเอ่ยกับน้องชายคนเล็ก “อาเฉินช่วยไปเตรียมห้องรับแขกไว้ให้ฮอนหน่อยนะ”

            “ครับเฮีย” เฉินอี้ หรือที่ทุกคนเรียกอาเฉิน ตอบรับด้วยรอยยิ้ม ทำทีกำลังจะลุกขึ้นหากทว่าเสียงของอาม่าทำให้ต้องชะงักเสียก่อน

            “เป็นเมียลื้อแล้วทำไมต้องไปเตรียมห้องให้ยุ่งยากด้วยล่ะ ผัวเมียก็ต้องอยู่ด้วยกันสิ”

            “ไม่เป็นไรครับอาม่า ผมเพิ่งมาอยู่ที่นี่แยกห้องก็น่าจะดีเหมือนกันนะครับ” ฮอนรีบแย้ง แต่ดูเหมือนว่าฟ้าดินคงไม่อยู่ข้างเขาเป็นแน่

            “ผมก็ลืมไปครับอาม่า อาเฉินไม่ต้องไปแล้ว เดี๋ยวให้ฮอนไปนอนกับเฮียก็แล้วกัน”

            “ครับเฮีย”