บทที่ 1 จู่ๆ ก็ได้เป็นพี่น้องกับตัวร้าย (4/4)

            สุดท้ายแล้วอวี้ซีเยว่ได้แต่เก็บความรู้สึกค้างคาเอาไว้ในใจ

            ป่าเฟิงของวัดเฟิงกวางช่างงดงาม นอกจากจะมีคุณหนูเช่นนางและพี่สาวแล้วยังมีผู้ใจบุญเดินทางมาไหว้พระขอพรและทำบุญมากพอสมควร

            “ลู่เสียน ซีเยว่” เสียงทุ้มของบุรุษผู้หนึ่งดึงความสนใจของพวกนางให้หันไปมอง

            “พี่ใหญ่” อวี้ลู่เสียนพึมพำออกมาด้วยน้ำเสียงยินดี

            พอได้ยินที่พี่รองเอ่ย ดวงตาเมล็ดซิ่งเบิกกว้างด้วยความยินดี พี่ใหญ่ผู้นี้ช่างหน้าคล้ายกับพี่ชายที่ตายไปแล้วในโลกก่อน

            “พี่ใหญ่เป็นท่านจริงๆ ด้วย ข้าคิดถึงท่านยิ่งนัก” อวี้ซีเยว่วิ่งเข้าไปหาบุรุษผู้มีหน้าตาหล่อเหลาดั่งพระเอกซีรี่ย์จีน

            “พี่ก็คิดถึงเจ้าเช่นกัน” อวี้ลู่หมิงกอดตอบน้องสาว

            “ใช่แล้ว เหตุใดท่านถึงมาอยู่ที่นี่” นางผละออกก่อนจะเอ่ยถามพี่ชาย

            การได้เจอหน้าครอบครัวของตนเองในโลกที่แปลกประหลาดแห่งนี้มันดีเหลือเกินแม้จะเป็นแค่คนหน้าเหมือนแต่มันก็ทำให้นางรู้สึกอุ่นใจ

            “เพราะท่านแม่บอกว่าพวกเจ้าอยู่ที่นี่ พี่จึงมารับ”

            “พี่ใหญ่มาถึงตั้งแต่เมื่อใดเจ้าคะ” อวี้ลู่เสียนเอ่ยถาม

            “พี่เดินทางถึงจวนหลังจากที่พวกเจ้าออกมาได้ไม่นาน”

            “ลู่หมิง” เสียงทุ้มของบุรุษอีกคนเรียกความสนใจของคนทั้งสามให้หันไปมอง

            “พี่ลืมไป นี่สหายของพี่...” อวี้ลู่หมิงยังกล่าวไม่ทันจบ พี่สาวคนรองของนางก็พูดแทรกขึ้นก่อน

            “ท่านผู้มีพระคุณ วันนั้นเหตุการณ์วุ่นวายข้าจึงไม่มีโอกาสได้ขอบคุณ”

            “แม่นางคือ...” บุรุษแปลกหน้าแต่รูปงามเอ่ยถาม

            “ข้าคือพี่สาวของเด็กคนนี้ที่ท่านได้ให้การช่วยเหลือในวันนั้นเจ้าค่ะ” บทสนทนาของอวี้ลู่เสียนและคนที่เป็นสหายของพี่ชายทำให้หนึ่งบุรุษและหนึ่งสตรีที่ยังไม่ได้ปักปิ่นยืนมองอย่างงงๆ

            “ลู่เสียนเจ้ารู้จักสหายพี่ด้วยหรือ”

            “วันนั้นคุณชายผู้นี้ได้ช่วยเหลือซีเยว่ที่ตกน้ำเจ้าค่ะ”

            “อะไรนะ ซีเยว่ตกน้ำหรือ เจ้าเป็นอย่างไรบ้าง เจ็บตรงที่ใดหรือเปล่า” อวี้ลู่หมิงจับตัวน้องเล็กหมุนซ้ายหมุนขวาเพื่อสำรวจ

            “พี่ชายเจ้าขา ข้าตกน้ำเจ้าค่ะ ไม่ได้หกล้ม ซึ่งไม่ได้เป็นอันใดเลย”

            “แล้วเหตุใดเจ้าถึงตกน้ำตกท่าไปได้ เฟยฉีก่อนเจ้าลงไปช่วยน้องข้า เจ้าเห็นหรือไม่ว่าใครทำนางตกน้ำ”

            “น้องสาวเจ้า...” สหายของพี่ชายกล่าวได้เพียงไม่กี่คำ อวี้ซีเยว่ก็พุ่งตัวเข้าไปใกล้ ก่อนจะเขย่งเท้าแล้วยกมือปิดปากคนที่ตัวสูงกว่า โดยไม่เห็นสายตาตกตะลึงของพี่ชายและพี่สาวตน

            “พี่ชายเจ้าขา ข้าต้องขอบคุณท่านมากนะเจ้าคะที่ช่วยเหลือข้า และจะดีมากหากท่านช่วยคล้อยตามในสิ่งที่ข้ากล่าว” ในประโยคท้ายนางเอ่ยอย่างไร้เสียง

            “ซีเยว่ เจ้าอย่าเสียมารยาท” อวี้ลู่เสียนที่ตั้งสติได้ก่อนรีบดึงน้องสาวให้ถอยออกห่างจากผู้มีพระคุณ

            “ขออภัยเจ้าค่ะ ข้าแค่อยากเป็นคนเล่าเรื่องที่ข้าตกน้ำให้พี่ชายฟังด้วยตัวเองเท่านั้นเจ้าค่ะ” นางแสร้งถูมือไปมาแล้วมองพี่ชายด้วยแววตาน่าสงสาร

            “อะ...อืม เล่าให้พี่ฟังสิ ว่าเหตุใดเจ้าจึงตกน้ำตกท่าไปได้” อวี้ลู่หมิงที่ตั้งสติได้แล้วเอ่ยถาม

            “ข้าก็แค่วิ่งซนแล้วก้าวเท้าพลาดตกน้ำไปแค่นั้นเองเจ้าค่ะ” คำกล่าวของอวี้ซีเยว่ทำให้พี่รองกำมือแน่น

            ‘เจ้าช่างดีกับพี่จริงๆ” หากน้องเล็กบอกเรื่องราวทั้งหมดไปตามความจริง ตนคงสบายใจมากกว่านี้

            “เจ้านี่นะ ปีหน้าก็จะปักปิ่นอยู่แล้ว ต้องสำรวมกิริยาบ้างรู้หรือไม่”

            “ข้าเป็นเช่นนี้ไม่ดีหรือเจ้าคะ ท่านพ่อกับพี่ใหญ่จะได้เลี้ยงดูข้าเช่นนี้ตลอดไป”

            “เจ้าไม่หลงกลบุรุษผู้ใดจนต้องแต่งออกไป นับว่าดีมากแล้ว” พี่รองกล่าว

            “เฟยฉีข้าต้องขอบคุณเจ้ามากที่ช่วยเหลือน้องสาวข้า”

            “มิเป็นไร เห็นคนเดือดร้อนข้าย่อมยื่นมือเข้าช่วยเหลือ”

            “พี่ลืมไปยังไม่ได้แนะนำสหายให้พวกเจ้ารู้จักเลย เฟยฉีนี่คือน้องสาวทั้งสองคนของข้า อวี้ลู่เสียนและอวี้ซีเยว่ ส่วนบุรุษผู้นี้คือหยางเฟยฉีสหายร่วมสำนักของพี่ ตระกูลเขาเพิ่งจะย้ายกลับมาอยู่เมืองหลวงได้ไม่นาน”

            ใบหน้าของสตรีที่น่ารักราวกับตุ๊กตาซีดเผือดลงทันทีเมื่อได้ยินชื่อของสหายพี่ชาย นางหันไปมองพี่สาวด้วยสายตาหวาดระแวงก่อนจะลอบถอนหายใจแล้วแสดงความเคารพอีกฝ่ายตามพี่สาว

            “คารวะคุณชายหยางเจ้าค่ะ”

            “เรียกพี่เฟยฉีก็พอ”

            “เจ้าค่ะพี่เฟยฉี”

            “พี่ใหญ่เจ้าคะ ท่านไม่ได้กลับเมืองหลวงนานหลายปีท่านอาจจะไม่รู้ว่าตอนนี้ในเมืองหลวงมีสตรีที่เปรียบเสมือนดอกบัวสีขาวบริสุทธิ์ ดูใสซื่อ กิริยามารยาทดีพร้อม แต่นั่นเป็นแค่ภาพลวงตาที่เอาไว้หลอกบุรุษหน้าโง่ ฉลาดน้อยให้หลงกล” เมื่อเห็นรถม้าประจำตระกูลเฟินกำลังใกล้เข้ามา นางจึงรีบเอ่ยเตือนพี่ใหญ่ เขาจะได้ไม่หลงกลมารยาของสตรีเมืองหลวง

            “มีเรื่องเช่นนั้นด้วย”

            “เจ้าค่ะ หากท่านจะหาพี่สะใภ้ให้พวกข้า ท่านอย่าได้หลงกลสตรีดอกบัวขาวนะเจ้าคะ”

            “เจ้าช่วยสอนวิธีดูสตรีดอกบัวขาวให้พี่ชายคนนี้ฟังได้หรือไม่” อวี้ลู่หมิงที่นึกสนุกจึงเอ่ยถามน้องสาวต่อ

            “สตรีพวกนั้นชอบใส่อาภรณ์สีขาวบริสุทธิ์ เพื่อปกปิดตัวตนเจ้าค่ะ พวกนางจะมีกิริยามารยาทอ่อนหวาน มีเมตตาราวกับพระโพธิสัตว์ แต่แท้จริงแล้วมารยาของสตรีดอกบัวขาวมีมากหลายร้อยเล่มเกวียนยิ่งกว่าสตรีในหอนางโลมอีกเจ้าค่ะ ท่านพี่ต้องระวังตัวไว้อย่าได้ตกหลุมพรางเด็ดขาดเจ้าค่ะ” สีหน้าจริงจังเวลาเล่าเรื่องของน้องเล็กทำให้พี่ชายอดไม่ได้ที่จะยิ้มเอ็นดู ก่อนจะยกมือใหญ่ลูบศีรษะนาง

            “เอาล่ะพี่จะระวังตัว”

            ในระหว่างที่พี่น้องสองคนกำลังสนทนากันเสียงเบา มุมปากของบุรุษหน้านิ่งที่มีวรยุทธ์ยกขึ้นเล็กน้อยก่อนจะเลือนหายไปราวกับไม่เคยมีมาก่อน

            ‘อืม...ข้าก็ต้องระวังสตรีดอกบัวขาวด้วย’

            “พี่ใหญ่เพิ่งมาถึงวัดยังไม่ได้ไหว้พระขอพรเลยใช่หรือไม่เจ้าคะ” นางรีบเปลี่ยนเรื่องเมื่อตัวฉิบหายกำลังเดินลงจากรถม้า

            “ใช่”

            “ถ้าเช่นนั้นพี่ใหญ่พาสหายเข้าไปไหว้พระขอพรเถิดเจ้าค่ะ ข้ากับพี่รองจะไปเดินเล่นทางนั้นรอ”

            “เจ้าไม่เข้าไปกับพี่หรือ”

            “ข้ากับพี่รองไหว้พระเสร็จเรียบร้อยแล้วเจ้าค่ะ ท่านรีบพาสหายไปไหว้พระเถิดเจ้าค่ะ”

            “อืมๆ ได้ เช่นนั้นพวกเจ้าก็อย่าไปเดินเล่นที่ไหนไกล”

            “เจ้าค่ะ” อวี้ซีเยว่พยายามเร่งพี่ชายให้พาสหายไปไหว้พระก่อนจะลากพี่สาวคนรองให้เดินไปทางป่าเฟิงด้วยกัน

            “ซีเยว่เหตุใดเจ้าถึงได้ดูลุกลี้ลุกลนเช่นนี้”

            “ข้าแค่อยากเดินชมป่าเฟิงกับพี่รองสองคน” นางปล่อยมือแล้วเดินนำอวี้ลู่เสียน

            “แน่ใจหรือ”

            “พี่รองก็ อย่ามารู้ทันข้าได้หรือไม่เจ้าคะ”

            “เช่นนั้นก็บอกพี่มาได้แล้วว่าเหตุใดถึงรีบเร่งให้พี่ใหญ่เข้าไปไหว้พระ”

            “พี่รองชื่นชมความงามของป่าเฟิงกับข้าก่อน ประเดี๋ยวท่านก็จะรู้เอง”