บทที่ 1 จู่ๆ ก็ได้เป็นพี่น้องกับตัวร้าย (3/4)

         สิ่งที่นางยินดีที่สุดก็เห็นจะเป็นน้องสาวต่างมารดาคนนี้ไม่มีท่าทีโกรธเคืองนางที่เป็นหนึ่งในต้นเหตุที่ทำให้ตกน้ำจนเกือบเอาชีวิตไม่รอด

            สามวันที่เด็กคนนี้นอนนิ่งอยู่บนเตียง เป็นเวลาที่นางรู้สึกโศกเศร้าเสียใจ ได้แต่สวดมนต์ขอพรให้น้องเล็กปลอดภัย

            หลายวันมานี้นางเพิ่งเข้าใจว่าแท้จริงตนเองรักและห่วงใยน้องสาวคนนี้มากเพียงใด ไม่ใช่แค่รู้สึกผิดที่มีส่วนทำให้น้องเล็กตกน้ำ แต่นางไม่อยากสูญเสียคนที่ตนรักไป ที่ผ่านมาแม้จะมีโกรธเคืองบ้างที่น้องเล็กมักจะไม่ระวังจนเจ็บตัวบ่อยๆ ทำให้นางโดนลงโทษ แต่บทลงโทษพวกนั้นก็ไม่ได้รุนแรงมากไปกว่าการคุกเข่าในศาลบรรพชนหรือกักบริเวณ

            ‘ต่อจากนี้พี่สัญญาว่าจะดูแลเจ้าเป็นอย่างดี ซีเยว่’ และจะทำให้น้องสาวคนนี้มีแต่รอยยิ้มแต่งแต้มบนใบหน้า

            “จริงเจ้าค่ะ ท่านแม่ฝากข้านำเงินมาให้ท่านด้วย แบ่งกันคนละถุงให้ใช้ตามใจปรารถนา” อวี้ซีเยว่กล่าวพลางส่งถุงเงินที่เก็บไว้ในอกเสื้อจนพองให้พี่สาว

            “ขอบคุณน้องเล็ก”

            “เช่นนั้นเรารีบไปกันเถิดเจ้าค่ะ ท่านแม่บอกว่ายิ่งออกจากจวนช้า เราจะมีเวลาเที่ยวเล่นน้อย”

            “ได้ๆ พี่ขอตัวไปเปลี่ยนชุดก่อน”

            “ข้าจะรอเจ้าค่ะ” อวี้ซีเยว่โบกมือพลางยิ้มสดใสให้พี่สาว

            ‘รอยยิ้มของเจ้าทำให้พี่ใจอ่อนยอมตามใจอีกแล้ว’

            อวี้ลู่เสียนหายไปเพียงไม่นานก็เดินกลับมาในชุดพร้อมออกนอกจวน

           

            ผ่านไปราวๆ สองเค่อรถม้าจวนอวี้ก็จอดนิ่งสนิทในบริเวณวัดเฟิงกวาง สตรีสองคนที่เพิ่งลงจากรถม้ามองป่าใบเฟิง[1]ที่อยู่รอบๆ วัดด้วยสายตาเป็นประกาย

            “พี่รอง ก่อนกลับเราไปเดินเล่นที่ลานใบเฟิงตรงนั้นดีหรือไม่เจ้าคะ”

            “ได้สิ เรารีบเข้าไปไหว้พระขอพรกันเถิด”

            “เจ้าค่ะ” นางยิ้มรับสดใสก่อนจะกอดแขนพี่สาวให้เดินไปพร้อมกัน

            “เดินดีๆ หน่อยน้องเล็ก” แม้จะได้ยินเสียงเตือนแต่ทว่านางไม่สนใจหรอก

            เรื่องไร้ยางอายนั้นหากนางกล่าวว่าตนเป็นอันดับสอง คงไม่กล้ามีใครอ้างตนเป็นอันดับหนึ่ง หรือกล่าวให้เข้าใจง่ายๆ คือนางไม่สนใจมารยาทใดๆ หรอก นางจะทำในสิ่งที่ตนอยากทำเท่านั้น

            สองพี่น้องต่างมารดาก้มกราบพระตรงหน้าเสร็จก็พากันหยิบถุงเงินเพื่อบริจาคตำลึงให้กับทางวัด ซึ่งนางเห็นแก่วัดที่งดงามดั่งภาพวาดจึงตั้งใจจะหยิบเงินไว้เพียงก้อนเดียวก่อนจะใส่เงินทั้งถุงลงไปในกล่องบริจาค

            “อมิตาพุทธ อาตมาต้องขอบคุณโยมทั้งสองที่บริจาคเงินให้กับทางวัด” เสียงและการปรากฏตัวของหลวงจีนรูปหนึ่งทำให้สองสาวที่เพิ่งโยนถุงเงินลงไปในกล่องบริจาคตกใจ

            “คารวะไต้ซือเจ้าค่ะ” สตรีทั้งสองแสดงความเคารพ

            “เคราะห์กรรมผันผ่าน ชะตาหวนคืน จากนี้จะทำอันใดให้มีสติ คิดไตร่ตรอง สิ่งที่ต้องการจึงจะประสบผล” หลวงจีนชรากล่าวจบก็ก้าวเท้าเดินจากไป

            “ไต้ซือเจ้าคะ อย่าเพิ่งไปเจ้าค่ะ” คำกล่าวนั่นช่างสะกิดใจนางเหลือเกิน หรือหลวงจีนผู้นี้จะรู้ว่านางไม่ใช่คนของโลกนี้

            ใช่แล้ว! ต้องเป็นผู้หยั่งรู้ฟ้าดินเหมือนในนิยายหลายเรื่องที่เคยอ่าน

            “ซีเยว่อย่าเสียมารยาท”

            “ไต้ซือเจ้าคะ ได้โปรดหยุดสนทนากับข้าก่อน”

            ‘ลิขิตฟ้ามิอาจแพร่งพราย รู้เท่าที่สวรรค์ให้รู้พอแล้ว’ เสียงของไต้ซือผู้นั้นดังขึ้น

            “ข้าอยากรู้เพิ่มไม่ได้หรือเจ้าคะ”

            “ซีเยว่เจ้าอยากรู้อันใด”

            “ก็ที่ไต้ซือบอกว่ารู้เท่าที่ควรรู้”

            “เจ้าหูแว่วแล้ว ไต้ซือไม่ได้กล่าวอันใดเลย”

            “พี่รองไม่ได้ยินหรือเจ้าคะ”

            “ไม่นะ”

            “ข้าอยากสนทนาธรรมกับไต้ซือเพิ่ม พี่รองรออยู่ตรงนี้นะเจ้าคะ” อวี้ซีเยว่ดึงข้อมือตัวเองให้หลุดจากการเกาะกุมของพี่สาว ก่อนจะสาวเท้าเดินตามหลวงจีนชราออกมาด้านนอก

            ว่างเปล่า! ด้านนอกไม่มีใครอยู่เลยสักคน บริเวณรอบๆ มีแต่ป่าเฟิง ไม่มีกระท่อมหรือเรือนให้คนเข้าไปได้

            หลวงจีนคนเมื่อครู่เป็นใครกันแน่ หรือจะเป็นเทพเซียนสักองค์ที่มักจะมาล้อเล่นกับโชคชะตาของมนุษย์เหมือนที่เคยได้อ่านในนิยายหลายเรื่อง

            ‘เคราะห์กรรมผันผ่าน ชะตาหวนคืน จากนี้จะทำอันใดให้มีสติ คิดไตร่ตรอง สิ่งที่ต้องการจึงจะประสบผล’ หมายความว่าอย่างไรกัน หรือที่นางต้องโผล่มาอยู่ในร่างนี้ มันคือชะตาของนางที่ควรเป็น

            ‘ลิขิตฟ้ามิอาจแพร่งพราย รู้เท่าที่สวรรค์ให้รู้พอแล้ว’ หากไม่บอกนางก็ไม่สงสัย แล้วเหตุใดท่านถึงได้ทิ้งปริศนาทำให้ผู้น้อยอยากรู้กันเล่า

            สุดท้ายแล้วอวี้ซีเยว่ได้แต่เก็บความรู้สึกค้างคาเอาไว้ในใจ

[1] ใบเมเปิ้ล